BEYAZ TUVAL

Ey hayat, karşında hürmetle eğiliyorum

2010-10-28T23:47:00.008+03:00

Boşu boşuna gittim ofise, boşu boşuna ıslandım yağmurda. Fırtınaya tutuldum, savruldum. Öğleden sonrayı az biraz geçiyordu ki bilgisayarımın düğmesine basıp kapattım, çıktım.

Yine yağmur, yağmur, yağmur…

Üniversite yıllarımda yağmurlu günleri çok severdim. Şemsiye olsun olmasın yağmurda yürümek güzeldi. Çılgınlık yapmak geçerdi içimden, yapardım zaten.

Uzunca zamandır güneşli günlerin müptelasıyım.

Sorgulamayalım, mantı yapalım!
Kısacık eteğimi, Holly ile birlikte seçtiğimiz desenli çoraplarımı giymiştim. Saçlarım fönlüydü. Üstüm başım battı, çamur oldu. Saçlarım birbirine karıştı, akşamki programımız iptal oldu. Ben de eve döndüm, biraz kitap okudum. Okurken uyuyakalmışım, Holly aradı uyandım. Yine dertli… Bir derginin yazı işlerini daha kilitlemişler, maaşına da pek az katkısı olmuş.
Sesi ağlamaklı, “Sömürülüyormuşum gibi hissediyorum”.
“Olabilir” dedim. “Herkes kadar… Fakat bu sırada gelişiyor ve yetişiyorsun. Senin için yeni bir sektörü daha tanıyorsun, fena mı?”
Rahatladı biraz, akşam yemeğinde mantı yapmaya karar verdi.

Yıllar sonra ilmek artırabildim, mutluyum
Yıllardır devam eden örgü seanslarım renk renk, boy boy atkılar ile sürüp gidiyordu. Atkı dışındaki tüm denemelerim hayal kırıklığı ile sonuçlanırken ilk kez ilmek artırmayı da başardım, mutluyum! Orman yeşili, sıcacık bir yünden üçgen şal örüyorum. Anneme hediye edeceğim.

Ah, o esmer bakışlar ki…
Örgü ördüm, çay içtim, ‘Fatmagül’ün Suçu Ne?’yi izledim. Şu hayatta herkesin bir zaafı varsa esmer, incecik ve gece bakışlı erkekler de benim zaafım. Bu konuda yapabileceğim hiçbir şey yok. Başıma ne geldiyse onlardan geldi… Razıyım. Kendim ederim, kendim bulurum! Dizideki Kerim’i de çok beğeniyorum. Yüzyıl geçse unutamayacağım ilk aşkımı andırıyor çok.

Yarın süslenmeye hiç niyetim yok
Yarının güneşli olmayacağı aşikâr. Kalınca bir şeyler giyinir çıkarım evden. Ne de olsa herkese tatil, süsüme püsüme bakmam pek. Erkenden ofiste olursam, işlerimi öğleden sonraya tamamlarım bir umut... Eminim KS bilgisayarının başında bekliyor olacaktır.
“29 Ekim’den önce bitirmeliydik biz bunu, geç kaldık!” diyecektir yüzümü ilk gördüğünde. Bugüne dek çalıştığım tümü gibi, zamana düşman bir adam o da. Bu mesleğin ruhu mu bu, bu mesleği seçen adamların ruhu mu?

Henüz bilemedim.

Ihlamur da Serdar Ortaç dinlermiş!
Ev darmadağınık. Aynı ruhum gibi, bedenim gibi. Emine Teyze kapıdan girer girmez, bacadan olsun atacağım kendimi dışarıya. Perdelerin sökülürken çıkardığı sese, elektrik süpürgesinin hır hırına, evdeki her şeyin ayakta olduğu o hâle katlanamıyorum. Tozlu ve dağınık olsa da seviyorum yerleşikliğimi…

Hayatımda ilk kez Serdar Ortaç’a ait bir müziği dinliyorum. Geçenlerde TV’de duymuştum, aradım buldum. “Hayatından mikropları at” diyor sözlerin arasında. Çok sevdim!

Ey hayat, karşında hürmet ile eğiliyorum. Ihlamur'a da Serdar Ortaç dinletirmişsin meğer...

Bir bulut uğradı bana

2010-10-27T00:17:00.003+03:00

İşimi gücümü bıraktım, bilgisayarımın başında ince ince ağladım. Puslu puslu yaşlar aktı gözlerimden. Ellerime rimelim bulaştı, göz makyajım kirpiklerime karıştı.

Neyse ki çok sürmez. Bir bulut uğrar gibi… Yağar geçer gözyaşlarım.

İşi sekteye uğratan bir aksaklık, eski sevgiliden kulağıma çalınan bir haber, sevgiliye göz dikmiş bir eski arkadaş ya da iğne gibi batan nefret kusan sözler değildi nedeni.

Dedemi özlediğim için ağladım.

Altı yıl önce ekimde kaybetmiştim dedemi. Yağmura yakın, arada güneşe dönen böyle bir gündü. Bugünün o güne benzerliği ağlattı… Ya da fotoğrafta gülümseyen ihtiyar adamın onun gülüşüne benzerliğinden ağladım.

Dedem “Cırcır böceği” derdi bana… Sevgi dolu derdi ama. Bazen gereğinden çok konuştuğum olur.

Ölüm ezelden beri korkutur beni. Korkmaktan başka yakıcı bir özlemi de var ediyor yüreğimde…

Yıllar var ki kimseler “Cırcır böceği” demiyor bana. Dolu bir sevgi ile bakmıyor.

En fenası, insan kendine bakınca…

2010-10-23T00:11:00.004+03:00

İnsan kendine bakınca nereden nereye geldiğine, kimden kime dönüştüğüne şaşırıp kalabiliyor. Kendi adıma, kendine şaşırıp kalanlardanım. Hatta şaşırmak vurgusunu artırmak için “Kendime şöyle bir bakınca… Apışıp kalıyorum!” diyebilecek hâldeyim.

Ayrılık, aman ayrılık!
Bir buçuk ayı geçti, renklipamuklar ile göremedik birbirimizi. Bırak görüşmeyi, çoğu zaman telefonda konuşmaya bile zaman bulamadık. “Sana söylemiştim böyle olacağını…” dedim geçenlerde. “Ya, öyle deme!” dedi. Demiş bulundum bir kere…
Sitem edercesine “Neden blog yazmıyorsun?” diye sordu. “Okuyordum ne güzel. Yaptıklarından haberdar oluyordum”. “İçimden gelmiyor” diye özetledim.

Yazdıkça…
İlk olarak 2005’in son aylarında blog yazmaya başlamıştım. Bu fikri veren renklipamuklar’dı. Benden habersiz bir blog açmıştı, bana. “Buraya yaz” demişti. O zamanlar yayınevinden ajansa çile dolduran, kimi dönemlerde ise işsizliği iliklerine kadar hisseden, tutunma telaşında bir kızdım. Sürekli yazıyor, yazdıkça hayallerimi canlı tutuyordum.

Eskiyen masallar
Zaman oldu, telaşım gibi masallarım da eskidi. Sevgili, bütün bütün okunup akılda cümlecik cümlecik kalan şiirlere döndü. Öyle ki gözleri seçilse, sözleri kayboldu. Sözleri duyulsa, gözleri bulutların ardında...

Yaprakları üzerinde elmaların, güller ille de turuncu
Ege’deki kıyı kasabası da dibi boyladı. Beyaza boyalı, tek katlı ev vardı ya… Kapısında turuncu güller açacaktı. Hani mutfağında her dem çay fokurdayacaktı, evin içi tarçınlı kek kokacaktı. Gözü hep eşikte, kalbi küt küt çarpan bir kadın bekleyecekti içinde. Ekose desenli perdeyi aralayacak, sardunyaların ardından gözleyecekti sevgilinin gelişini. Gelişindeki esmerliği… Onu beklerken kitap okuyacaktı, en dokunaklı şiirleri seçecekti. Birlikte dinlemeyi sevdikleri müziklerle dolduracaktı tek göz odayı. Gelirken bir sardunya saksısı daha getirebilirdi sevgili. Belki de kucak dolusu elma ile gelebilirdi. Yaprakları henüz üzerinde olabilirdi elmaların.

O ev yıkıldı. Silindi gitti hepsi. Bugünlere varamadı.

Dünden bugüne…
Maketi hazırlanan dergiden iki ilan çekilince iki sayfa boşumuz kaldı. Zaman da dar, “Eski yazdıklarından bir şeyler bulsana Ihlamur” dendi hemen. Eskilere göz atınca, şaşırıp kaldım yazdıklarıma… Böylesi içten, böylesi ölçüsüz. Neysem, o. “Yok” dedim. “Bunlardan bir şey çıkmaz. M.Ö. yazmışım ben bunları…”

En zoru, kendini ikna etmekte
Üniversitedeyken aşıktı bana. Herkes bilirdi, ben de bilirdim. O kantinde beni izlerdi, ben ise yeşil parkalı, atkılı genci.

Geçen sabah karşılaştık. Sabahın köründe toplantıya yetişmenin derdindeydim. O ise her zamanki gibiydi. Tertemiz ve şıktı. Losyon kokusu burnumda… “Hoşça kal” derken öptüm onu. “Mutlu bir gün olsun” dedim uzaklaşırken. Neden yaptığımı bilmeden. Sonrasını kurgulamadan.

“O çocuk içime sinmiyor” dedi, renklipamuklar. “Sana uygun değil sanki.”
“Bilmiyorum” dedim. Beklentimi sıraladım ardından. “Baktığında devran değişecek, mevsim dönecek. Öyle olmalı…”

Güzel bakıyor esasında. Devran değişmiyor, mevsim dönmüyor ama...

Bulutların üzerinde yürür gibi

2010-10-09T00:32:00.004+03:00

Yarın sabah erken uyanmalıyım. Kapalı ve soğuk havaya, yarının cumartesi olmasına rağmen erkenden uyanmalıyım. Dün bir adresten diğerine koşturarak elimdeki tüm söyleşileri tamamladım. Üstelik son dakikada çıkan bir işti ve randevu filan almadan çat kapı gittim tümüne. Zarif insanlar nihayetinde… Reddetmediler.

Fotoğrafları çeken K. incecik giyinmişti. İstiklal Caddesi’nden Tarlabaşı’na, Tarlabaşı’ndan Tünel’e geçinceye kadar sırılsıklam oldu. Aslında çok da üşüdü, bozuntuya vermedi. Anlamıyorum şu erkekleri… Davranışlarından bir tekini bile anlamlandıramıyorum. Bu havada incecik gömlek ile sokağa çıkılır mı hiç? Tek eksiği şemsiyeymiş gibi “Şemsiye de almadım, makine ıslanacak” diye hayıflandı durdu.

Kendimi sandalyeme zımbaladım ve ses dosyalarının hepsini çözdüm. Bugün ise üç metni tamamladım. Hedefim dörttü, olmadı yetiştiremedim. Bir ara renklipamuklar ile konuştuk telefonda. Bir elimde telefon diğerinde hazır kek, “Yine hazır kekin kenarı çıktı. Kekin kenarını sevmiyorum ama hiç şaşmadan her defasında şu paketlerin içinden kenar çıkıyor” diye şikâyetçi oldum. “Ne diyorsun sen ya?” dedi renklipamuklar. “Ne keki, ne kenarı?” Anlatmaya çalıştım; dinlemeye çalıştı.

Holly aradı sonra. “Sana bir müjdem var” dedi, sesi pır pır. Yeni bir program çıkıyormuş, ses dosyasını yüklediğinde çözüp sana metin olarak geri veriyormuş. “Yok artık!” dedim. “Öyleymiş, çok yakında deşifreler ömrümüzü yemeyecek!” diye coştu. Yazı işleri müdürü söylemiş, teknoloji sınır tanımıyormuş vesaire. “Risk alamam” diye itiraz ettim. “Spesifik konular bunlar. Abuk sabuk çevirirse rezil olur gideriz”. Riskli olduğunu kabullendi sonunda.

Galiba aksi bir günümdeydim. Yağmurdan olabilir. Sevmiyorum kapalı ve çamur içindeki havaları…

Çok uzun zaman sonra kısacık bir etek aldım. İşin aslı onun için aldım, yakında görüşeceğiz ve o gün sadece onun için giyineceğim. Aynanın karşısında döndüm, eteklerim uçuştu. “Çocukluğundan beri kısa etekler giydiğinde aynanın karşısında döner, dans edersin” dedi annem. “Çünkü içimde yaşayan bir balerin var” dedim ben de. “Hep balerin olmayı istedim, biliyorsun”.

Üzeri inciler ile süslü, pembe bir bale elbisem vardı. Pembe-beyaz çiçeklerden tacımı takar, bembeyaz pisipisilerimi giyer bale yapardım; bulutların üzerinde yürür gibi... “Ihlamur mutlaka bale yapmalı” dermiş bale öğretmenim. Esin Hanım...

Bale yapmadım, büyüdükten sonra. Büyüdükten sonra, bulutların üzerinde yürür gibi yaşamadım ya da.

Saksısına sığmayan menekşe

2010-10-01T23:01:00.006+03:00

Yorgunluktan ağlamayı unutmuş muyum yoksa uzun zamandır ağlayacak kadar yorulmamış mıyım?

Şu an zırıl zırıl ağlıyor olmam önemli değil. Beynimin içinden büyük bir gürültü ile çıkan, kulaklarımda patlayan ve gözlerimin etrafında hissettiğim baş ağrısı tek gerçek.

“Bu meslek bugün beni öldürmediyse bir daha öldürmez” dediğim günlerden biriydi. Hatırlanmamak üzere geçmişin karanlık ve tozlu sayfalarına mahkûm etmek istiyorum!

Bir haftadır onca başka işin arasında bir de bu aptal bülten ile uğraşıyordum. 10’dan fazla söyleşinin yer aldığı oldukça kapsamlı bir özel sayı oluştu. Tasarımı bitti vs. Bugün ufak tefek revizyonların ardından matbaaya gidecekti ki kilitlendik kaldık.

Bir yanda “Şu kadar, bu kadar sayıda basılabilir!” diyen C.C. diğer yanda “Baskıya girmek için sizi bekliyoruz” diyen matbaa. Öte yanda ise ulaşamadığım grafiker arkadaşım!

Olabilecek tüm aksilikler yaşandı. Önce grafikere ulaşamadım, sonra ulaştığımda “Şu an bilmem kaç forma dergiyi kapatıyorum. İmkânı yok işi alamam” dedi. “Sen dokümanı ftp’ye yükle yeter, bakacağım çaresine…” dedim. Ftp’de sorun oldu, doküman 45 dakikada ancak yüklendi. Yüklenen dokümanı indirmemiz yarım saati buldu, indi nihayetinde. Bu defa da indesign’da sorun çıktı, açılmadı doküman. Sürümleri tutmamışmış, programlar çakışmışmış vs.

En nihayetinde matbaayı aradım ve o kahrolası sayı için “Yarın sabah iletebileceğiz” demek zorunda kaldım. Bir işi yarım bırakmak, tamamlayamamak, aksatmak hiç tarzım değil.
“Yarın sabah burada olacağım, ilgilenirim” dedi matbaadaki kadın. Sesimdeki gerginliği, yorgunluğu, bıkkınlığı, yılgınlığı, usancı, her şeyi okudu galiba. Gizlemeye harcayacak gücüm kalmamıştı zaten.

Risk aldım ve C.C’ye aksaklık olduğunu, matbaaya gidemediğimizi söylemedim. Her an memnuniyetsizliğini bildirebilir, bülteni bizden geri alabilir vb. Bu meslekte daha önce defalarca yaşanmış ve yaşanacak olan tekrarlar, kendi içinde haksızlıklar yumağı… Emeğini bir kalemde hiçe sayabilen, nankör, acımasız bir mesleğim var benim.

Yarın sabah erkenden uyanacağım ve yüzümde dayanılmaz ağrılara neden olan işi tamamlayıp, kurtulmanın yollarını arayacağım.

Ardından kapatacağım bilgisayarımı.

Bir buçuk gün boyunca hiç açmayacağım.

Körpe yeşil yapraklar açan ve artık saksısına sığmayan Afrika menekşem için yeni bir saksı alacağım belki.

Her geçen gün açan körpe yeşil yaprakların menekşeye iyilik mi yoksa fenalık mı ettiği üzerine kafa yoracağım biraz da.

Havada güz kokusu var

2010-09-25T22:59:00.002+03:00

Renklipamuklar, elle tutulur hiçbir iz bırakmamacasına gitti. Bugün temelli gitti. Merdivenlerden çıkarken ağlıyordu. El salladım usulca. Bir şeyler söyledim, söylediklerimi hatırlamıyorum. Kesinlikle saçmalamışımdır. Alakasız sözler bulmuşumdur. En çok saçmaladığım zamanlar en üzüldüğüm zamanlardır.

Eşyaların yüklendiği kamyoneti görmek istemedim. Anılarıma kök salacak bir sahnenin üstüne perde çektim böylelikle.

Ağlayamam çoğunlukla. Bir yanım duvar… Ağlayabilmeyi isterdim. Gün boyu başım ağrımazdı belki.

Holly ile Beşiktaş’ta gezdik, gezmekten yoruldukça oturduk çay içtik. Pazara da uğradık, pamuklu uzun kollu tişörtlerden aldık. Holly mor olanı beğendi. Vamp bir kızdır o. Mavi aldım ben, soluk mavi. Biliyorum, gereğinden fazla sadeyim.

Yufka aldım, tazecik. Akşam için börek yaptım. Çoğu pırasalı, az bir yeri peynirli… Yufkanın ilk katının arasına döküvermişim malzemeleri. Yıllardır börek yaparım, böyle bir yanılgıya nasıl düştüm? Bir tarafı incecik oldu, tepsiden alırken pırasalar döküldü. Sinir oldum kendime. Yine de yedim, üç dilim hem de. Kalanını doldurdum bir tencereye. Çay alırken tencerenin kapağı bardağın üzerine düştü; bardak devrildi, her yan çay oldu. Söylene söylene sildim fayansı… Yerde birkaç damla kaldı, silmedim. Börek tepsisi, tabaklar kirli; şu an yıkayamayacağım.

Ponçik peşimden ayrılmıyor. Nereye gitsem, ne yapsam benimle… Makyajımı silerken, yemek yaparken, örgü örerken, kitap okurken hep benimle. Şimdi mesela, klavyeye dokundukça cırtlak bir ses çıkararak kanat çırpıyor. Bilgisayarımdan kıskanıyor galiba. “Minik Kalp” diye seviyorum Ponçik’imi. “Söyle Minik Kalp” diyorum. “Kimselerin bulamayıp da senin bulduğun nedir bende?”

Dün hava yağmurluydu, bugün ise güneşli. Güneş ışıkları yetmedi, havadaki güz kokusunu örtmeye… Eylülün sonuna varmışken günler, kış iyiden iyiye yaklaşmış demektir.

Bu kış 35’inci yaşıma basacağım, kısmetse eğer. “Yolun yarısı” demesin kimse! Daha o kadar başlardayım ki esasında… Aldanmayın yorgunluğuma.

Fatmagül’ün suçu belli oldu

2010-09-24T00:12:00.002+03:00

Aşkı Memnu’nun tacını devrettiği Fatmagül’ün Suçu Ne? diğer tüm dizileri geride bırakarak reyting tahtına oturdu. İlk bölümündeki o meşum sahnenin izlenme rekorları kırması mesele oldu. Psikologlara, toplumbilimcilere danışıldı; röportajlar yapıldı. Öğretici, dikkat çekici mesajlar verildi vs.

Facebook’ta Fatmagül ile ilgili onlarca söz dolaştı. Bir telaştır gitti; Fatmagül’ün suçu bulunacak, başka yolu kalmadı. Tahminimce, en çok eğlenilen bir cevapta buluşuldu.
“Fatmagül’ün suçu ne?”
“Eskiden Bihter olmak!”

Bazı insanlar eşekten düşmüşe çeviriyorlar beni. Allak bullak ediyorlar, onları koyduğum mertebede bulamıyorum ne yazık ki. Oldukça iyi yetiştirildiğini düşündüğüm, yüksek tahsilli filan bir arkadaşım günlük iletisine şöyle yazmış:
“Yolda Fatmagül’e rastladık. Suçumuz yok, biz onu Bihter sandık!”

Fatmagül Bihter olsa, sakıncası da olmayacak. Bu mudur? Hayır, bu değildir. Fatmagül’ün hak etmediği uğursuzluğu Bihter de hak edemez, kimseler hak etmez. Şaşırdığım, espri çerçevesinde olsa bile 30’una varmış, aklı başında görünen gencecik bir adamın bunu yazabilmesi…

Nasıl yazılabilir, nasıl yakıştırılabilir böyle bir cümle? Kendi kendine hakaret değil midir düpedüz?

Başrollerinde Hülya Avşar ile Aytaç Arman’ın oynadıkları aynı isimli filmi yıllar önce izlemiştim. Hikâyelerin mutlu son ile, aşk ile son bulması yeterliydi benim için. Kerim kabul etmişti ya Fatmagül’ü… Sevmişti ya sonunda... Fatmagül sevilmeye muhtaçtı ya nasıl olsa… Ama artık değil. Hikâyelerin ilk cümlesi son cümlesi kadar önemli. Mutlu son yazarak sıyrılmak yok artık.

İlk iki bölümde başına gelenler, sonraki bölümlerde de Fatmagül’ün başına gelecek felaketlerin habercisi gibi görünüyor. Bilmiyorum yürek dayanır mı un ufak edilen bir kızcağızın böylesi iç parçalayan hikâyesini seyre…

Bu arada, “Fatmagül’ün suçu ne?”nin tek cevabı var bende.
“Fatmagül olarak doğmuş olmaktan başka bir şey değil”.

Caroline’ler neden hep sarışın?

2010-09-21T23:14:00.009+03:00

Sekiz ses dosyası çözmüşüm. Altı söyleşiyi toparlamışım, geriye kalmış iki. “Şekerim Ihlamur, eskiden olsa o ikisini de bırakmaz, bitirir öyle çıkardın. Geçmiş senden”...

Evet, o eskidendi. Çok eskiden.

Hani ay herkese gülümserken,
Mevsimler kimseyi dinlemezken
Hani çocuklar gibi zaman nedir bilmezken*

Bu denli eskidendi. Acemilik yıllarında, arpa boyu yol yürüme telaşındaykendi bu acelecilik. Ağırdan alıyorum artık yaptığım işi... Profesyonellik diyorum sonra da adına. İrili ufaklı ajanslarda, geceli gündüzlü sömürüldüğüme sayıyorum olmadı.

Bilgisayar değiştirmek çorap değiştirmeye filan benzemezmiş meğer. Bir haftadır adapte olamadım, ara ara çıldıracağımı sanıyorum. İki yılı aşkın zamandır kişisel notebook’um ile çalışıyordum. Birkaç kez teklemesi ile tehlike çanları “Çın Çın” çaldı ve masaüstüne geçmek zorunda kaldım. Yalnız üç günü dokümanları aktarıp, klasörleri özelleştirmekle, outlook’u kurmaya çabalamakla geçirdim. Eziyetti tümüyle.

Masaüstü bilgisayarımın monitörü dev gibi geliyor şimdi. Harfler büyüteçle bakıyormuşsun gibi, ayağımı kıpırdatsam kazulet gibi kasaya çarpıyorum. Geçen kasayı biraz öteye iteyim derken elim düğmeye değmiş, bilgisayarı kapatmışım. Sağa sola kıpırdasam kulaklık çıkıyor vs.

Asıl çelişkiyi Vista’dan XP’ye geçince yaşadım, sordum: “Bu ne yaman çelişki anne?” Sözcük sayımını bulamıyorum, punto değişmek için bile yerini arıyorum arıyorum. En fenası programın Türkçe olmaması. Ctrl+K ile klasörler açılıyor sayfamda.

Kızıyorum kendime biraz da. Alışkanlıkların esiri miyim neyim?

Hafta sonunun büyük kısmını çalışarak geçirmiştim. Huzur içinde uyuyup dinlenmek istediğim tek gece yine çığlık çığlık bağrışmalarla berbat edildi. Üst katta oturan kariyer sahibi genç erkek, genç ve güzel sevgilisini yine öldüresiye dövdü. Gece boyunca kavga ettiler, sonunda yine polisler geldi ve kız yine şikâyetçi olmadı. Sevgilisinin yanında kaldı.

Çok sinirliyim o kıza. Görsem kendimi tutamayacağım, konuşacağım:
“Seviyorum deme sakın, insan korktuğu insanı sevemez.”

Tabii kızın derdi, sevgi ise aşk ise.

Yazarken unutuyorum kafama takılanları. Kimi kendi ayağı ile gider kimi bucak bucak kaçar. Ne denli kaçarsa kaçsın, etrafını ne denli kalın duvarlarla örerse örsün çirkinlikler, iğrençlikler bulabiliyor insanı. Bir de arsız oluyor ki...

Vedat Türkali yarım kaldı ama okuyacak hâlim yok. Yarına iki toplantım var. Toplantılardan önce tamamlamam gerekiyor, kalan ikiyi… Bu durumda daha erken uyanmak, sabah şiir ve haber okumamak lazım.

Zaten güneş saklanmaya başladı. Renklipamuklar ile ‘Pembo’ adını verdiğimiz pembe bir kazağım var. Sevgilim olması için az biraz çaba harcadığım bir çocuk için almıştım o kazağı. Pembe mutluluk verir bana diye, çocukluğumun güzel yanlarını hatırlatır diye. O da çocuk erkeklerdendi biraz diye. Pembo kazağımı giymeme karşın pek keyifli olamadım gün boyu.

Akşam ‘Öyle Bir Geçer Zaman Ki’yi izledim. Reel hayatta erkekler yüz güldürmüyor, o belli; öğrendik. Bari kalemin dokunduğu senaryolarda başka olsalar...

Hem anlayamadığım dizilerde, filmlerde neden nikâhlı kadınlar hep sevimsiz hep ağlak, Caroline’ler ise hep güzel hep sarışın gösterilirler?

O muhteşem ve paylaşılmaz erkekleri hep haklı kılmak için olmasın sakın!

* Murathan Mungan

Daha büyümem gerekiyorsa…

2010-09-18T01:04:00.006+03:00

Neredeyse bir aydır doğru düzgün takip etmiyordum olan biteni. Son iki gündür eskiye dönmeye ve önemsediğim yazarları okumaya yeniden başladım. Dün tüm günü bir toplantıdan diğerine yetişmeye çalışarak geçirdim. Çok yorucuydu. Dönüşte pastaneye uğradım ve pasta aldım. Bir ara elim telefona uzandı. Renklipamuklar’ı arayacak, “Pasta alıyorum. Seninki nasıl olsun?” diye soracaktım.

Aklıma geldi, yokluğu… Yalnızca bir dilim çikolatalı pasta ile döndüm eve.

Fatmagül’ün Suçu Ne’yi Aşkı Memnu ile aynı gün ve saate koymuşlar; iyi olmuş. Kerim rolündeki oyuncuyu Taksim’de görmüştüm bir kez. İncecik, TV’de göründüğünden çok daha yakışıklı bir çocuktu. Pek kimselere bakmam aslında, ona epey bakmıştım.

Tüm dizi filmlerde olduğu gibi Fatmagül’ün Suçu Ne’de de zengin ailelere mensup tüm insanlar dejenere, kötü ve yerin dibine batası tipler. Neden böyle, anlayamıyorum.

Hâlbuki yok böyle bir şey…

Gelmiş geçmiş en zahmetli tarhana çorbası ile mücadele ettim. Toz tarhanayı yarım saat önceden ıslatmama rağmen erimek bilmedi. Kısık ateşte yarım saati geçti pişmesi… Neyse ki lezzetli oldu.
Çok severim yorgun akşamlarda pişmiş sıcacık tarhana çorbasını.

Dün çok yorucuydu desem de bugün dünü aratmadı. Beşiktaş’ta gezdik biraz. Pizza yedik, saat dokuza doğru üşüdüm. Yeni aldığım şalımı örttüm omuzlarıma…

Parfümüm bitmişti. Bir başka parfümüm var ama onun kokusuna alışamadım. Mutluluk veriyor alıştığım kokular. Kavuştum, küçük mavi şişenin içindeki çiçeksi şekerli kokuya…

Evde hiç film kalmamış. Can sıkıntısından TV kanallarında gezindim. Yeni bir dizi daha başlamış, Kılıç Günü adı. Gecenin Kanatları ‘Korkunçluk’ unvanını rahatlıkla bu diziye devredebilir. İnsana toplu iğne gibi batan, bu kadar ucuz diyaloglar yazılmamıştır, eminim ki uzun zaman da yazılmayacaktır.

İmkânsız, Elveda Rumeli’deki güzel Alex’in hatırına dahi izlenmez bu dizi.

Yarın da çalışacağım. Zaten Taksim programımız yattı. Renklipamuklar ile konuştuk, “Pazar günü bana gel” dedi. G de çağırıp duruyor. İki yavru kedi almış, “Büyümeden gel sev” diyor.
Yavru kediler hep yavru kalsa, hani gözleri daha mavi maviyken olduğu gibi kalsa hep.

Zaman büyütüyor her şeyi. Uyusun da büyüsün, dünya hâli…

Yarının bugünden yorucu olma ihtimali yüksek. Keşke erken uyusaydım, daha büyümem gerekiyorsa bir an önce büyüseydim.

Yakışıksızdır tüm vedalar

2010-09-11T00:56:00.003+03:00

Hayata meydan okumaya gelmiyor. Biraz diklenip başını kaldırdığında… Burnunu sürtüveriyor insanın. Ben miydim, “Bir ömür yalnız yaşayabilirim” diyen. “Kimsesizliği seviyorum biraz da olsa” demeye getiren ben miydim? O saatten bu saate derken, kısacık zaman diliminden bir bayram gününe çok şey değişti.

Renklipamuklar gitti mesela. Başka adrese taşındı.

Bayram öncesinde ofise kapattım kendimi. Bir günde, üç günün işini bitirdim neredeyse. Tatil rehavetine kapılan çoğunluk mesaj bombardımanım karşısında delirdiğimi düşünmüş olmalı.

Giderken “Çarşamba günü uğrarım” demişti renklipamuklar. “Kalan eşyalarımı da alırım”. Derdim, evde olmamaktı. Ayrılık anlarını hiç sevmem. “Merhaba”lar iyidir hoştur da söz “Hoşça kal”lara gelince… Sanki yakışmaz hiçbir yere, zamana.

“Bu veda yakışmadı bu aşka…” yazmıştım sevgilime bir defasında. Şimdi olsa… Yanıtsız bırakırım terk edişini.

Bayramın ilk günü uğradı renklipamuklar. O giderken ardından bakmadım. “Bir odan var, biliyorsun” dedi yine.

Biliyorum, bir odam var renklipamuklar’ın yeni evinde ve yüreğinin eskilerinde. En eskilerinde… 10 yılı aşkın bir sürede birlikte büyüdük biz. Ayrı zamanlarda aşık olduk, ayrı zamanlarda acılarımızı çektik. Ancak birbirimizin ayrı acıları ile aynı anda evrildik. Bir ağacın altında, renkli ampullerin ışığında fısır fısırdı hayallerimiz. Dileklerimize sırt çeviren gül ağaçlarına birlikte bağladık çaputları. Birimizin küstüğü dileği diğerimiz tuttu, iki kişilik tuttu; bırakmadı… Konuşacak kimsemiz olmadığında, susacak kimsemiz de olmadığında ince bellide bir bardak çay; bir fincanda papatya, ıhlamurdu konuşulanlar ve karanlığa gömülenler.

Dostluk böyle bir şeydir. Yeni evinde ve yüreğinin eskilerinde bir odanın olduğunu ve daima olacağını bilmektir, dostluk.

İsimlerini gizlediğim onca erkek var hayatımda. “O”dur onlar. Hiçbirinin adı geçmemiştir Beyaz Tuval’de. Hiçbiri Beyaz Tuval’e yazılacak kadar sevilmemiştir çünkü. Sevmeyi bilemediğimden ya da adam gibi sevmeyi ellerine yüzlerine bulaştırdıklarından onlar.
Birer gölge olurlar… “Çok güzelsin” der biri. “Seni özledim” der bir diğeri. Dünyayı ayaklarımın altına serdi serecektir bir başkası.

Sarılmak isterim birine. Başımı omzuna yaslayıp ağlamak isterim. “En yakın arkadaşım gitti” demek isterim. “Onun için yeni ve mutlu bir sayfa, evet ama üzülüyorum. Elimde değil” demek isterim.

Hepsini toplarım, bir renklipamuklar etmezler.

Ege Seçkisi 2

2010-09-04T23:01:00.006+03:00

Yıllar geçer. Artırır artırır... Artırdığı kadar azaltır da. Elinde yürek dolusu anıların kalır ki anımsamalar dahi yüktür insana.

Yaprakların sesi olduğunu hatırlatır rüzgâr. İğdeler açmamış. Açsa…

Çiçeğinin kokusu nice bahara bedel.

Olduğum yerde gözlerim kuğuları arar... Bulurum.

Kuğular hep yalnız, hep tutsak.

Yeşilbaşlı gövel ördek türkülerde saklıymış. Plastik olanları yüzermiş bulanık suda… Anlamıyorsun ilk bakışta.

Hep ilk bakışlara yanıldın zaten.

Ege Seçkisi 1

2010-09-04T22:23:00.010+03:00

Bir sabah gün ağarmadan daha, çıktım yola. Ben nereye, Ponçik de oraya…

Ora dediğim yer, Ege.

Telaşsız sokakları, telaşsız insanları ile... Ağır çekimde sürüyor yaşam.

Zeytin ağaçları seyrekleşmiş, yazlık evler çoğalmış göze çarpan. Geri kalan aynı…

Köyleri hep aynı mesela.

Aynaya baktırıyor Ege’nin köyleri. Bununla da kalmıyor üstelik, soruyorsun elinde olmadan.
“Bir bize mi ekmek yok şu hayatta? Bunca yetinmemek, peki bunca koşturmaca niye, nereye?” diyorsun aynaya bakıp.

Gözlerinin altındaki siyah gölgeler iyileşiyor birkaç güne kalmadan.

“Acaba dikiş dikebilir miyim?” diye düşünüyorsun ilk kez. “Şu ev bizim olsa... Patiskadan perdeler dikebilirim belki. Pembe bile olabilir rengi... Fakat pencere çiçekleri ille de sardunya!”

Dinginliğe bırakıyorsun kendini. Gökyüzünde kızgın ağustos güneşi, toprakta çenebaz ağustos böcekleri…

Eylül uzak görünüyor, kapıyı hiç çalmayacakmış gibi.

Zamanla düşman değilsin. Daha ne olsun?

İstanbul’a küf mü yağmış?

2010-08-26T22:03:00.006+03:00

Eskihisar’a varmamızla birlikte gökyüzünün rengi de değişti. Binaların donuk renklerine benzer bir gökyüzü oldu, bulutlar dağınık dağınık.

Aslında keyifli bir yolculuktu. Muavin karşılaştığım en sempatik insanlardan biriydi. Sürekli gülümseyen, inci gibi bembeyaz dişlerini gösteren gencecik bir çocuktu.

Yol boyunca
En arka sıradaki dört koltuk bize ayrılmıştı. Ponçik birinde… Otobüs boş sayılırdı neredeyse. Çok kez çay, kahve, kek ve tuzlu bisküvi ikramı yapıldı. Yol boyunca film izlemeyi denesem de hiçbirini bitiremedim. ‘Hayat Var’ ile başladım; öksürük nöbetleri içinde boğulan ve sürekli balık yiyen ihtiyar adam karakteri içime sıkıntı verdi, bıraktım. 2012’den de hoşlanmadım. Son zamanlarda Hollywood yapımlarından hiç keyif almıyorum zaten. “Ne varsa Fatih Akın’da var” diyerek Yaşamın Kıyısında’yı tekrar izleyeyim dedim. Onu bile tamamlayamadım.

Zeytinliklere, meyve bahçelerine, kiremit çatılı küçük evlere, ekili tarlalara bakarak seyahat etmek güzeldi de… Betonlaşma çoğaldıkça… Camdan dışarıyı izlemek güzel gelmedi bana.

Tez bulup, tez kaybetmeler içinde
Tatil süresince Masal Sevgili uğramadı Ege’ye. Fakat Ponçik tez buldu, tez kaybetti Masal Sevgilisini. İnci gülüşlü muavin beyaz bir muhabbet kuşu ile geldi ve Ponçik’in yuvasına bırakıverdi kuşu. “Feribotun korkuluğunda buldum” dedi, açıklama olarak. Tüyleri birbirine yapışmış, harap hâldeydi zavallı muhabbet kuşu. Ponçik’in yemlerinden yemeye başladı, su içti defalarca.

Bulmasaydı onu, yaşayamayacaktı belki de.

“Sizinle kalsın” dedi bana. Baktım, anlaşamıyorlar Ponçik ile. Yoluyorlar birbirlerini… “Kaprisli kontes” dedim Ponçik için. “Anlaşamadılar baksana... Üstelik öteki de tam bitirim, perişan eder Ponçik’imi!” Ponçik küçücük kaldı bir köşede. Bitirim beyaz kuş sahiplendi pembe yuvayı. “Olmayacak” dedim. “Ponçik alışkın yalnızlığına…”

Kuşu bisküvi kutusuna koydu. İçine bolca yem doldurduk. Bir kadın varmış, hayvanları severmiş. Telefonda konuşmuşlar, o alabilirmiş kuşu. Aklım kaldı esasında. Ama uyuşamadılar işte. Belki huysuzluk Ponçik’te... Bilemem. Dileğim, huzurlu bir yuva bulmuş olması.

Küf, küf, küf!
Bugün şirkete geçemedim. Evin sağı solu, her yanı küflenmiş. Sadece 10 günde neler olmuş anlayamadım. Sanki yokluğumda İstanbul’a küf yağmış! Defalarca, köpük köpük sildim yerleri… Çamaşır suyunu bitirdim neredeyse. Beş makine dolusu çamaşır yıkadım, daha bitmedi. Gece üşümüş, üzerime hırka almıştım. Nemli gibiydi hırka. Huylandım bir kez, her şeyi yeni baştan yıkayacağım.

Yalnızca bir buçuk gün açamamıştım bilgisayarımı. E-postalar birikmiş, benden 12 saat süresince yanıt alamayanlar aynı e-postaları tekrar tekrar geçmişler. Öyle alıştırmışım demek, anında yanıtlamaya… Her şey alışkanlıklardan ibaret değil mi zaten? Kimi, nelere, nasıl alıştırdığımız ile ilgili her şey.

Şimdi… 10 günün ardından alışkanlıklarıma dönmeye çalışacağım. Ve döneceğim de elbette. Hatta şaşacağım, bu döngüyü nasıl bu denli kolay sindirdiğime. Hâlim kalmadı. Kalsa çektiğim fotoğrafları yüklerdim bilgisayarıma. Ege’den küçük notlar düşerdim altlarına. En elzem olan e-postaları yanıtladım sadece. Diğerleri yarına kaldı. Çok ama çok iş var. Sabah erkenden düşmeli yola…

“İstanbul’a hoş geldin Ihlamur!”

Sormayacağım

2010-08-18T23:07:00.005+03:00

Kendimce bir şeyler yazmayı özlemişim. Ama dediğim gibi, kendimce yazmayı… Yoksa gelişi güzel konuştuktan sonra, dergide yılın en etkili sözlerini okumayı bekleyenler için uğraşmalarımı özlemedim pek. Karaladıkları üç satırı iletip “Ihlamur Hanım, nasılsa siz bundan çarpıcı bir şeyler çıkarabilirsiniz” demelerini de çok aramıyorum. Hele ki klişe konuları farklılaştırma çabalarımı… Yok, hiç özlememişim. Uzunca bir süre ‘fark yaratmak’ sözünü duymasam, aramayacağım. Bir daha duymasam... Belki de mutluluğun anahtarını cebime koymuş olacağım.

Fark yaratmaya gereksinim duymadan yaşıyorum, geçen cumadan beri. Yaşanırmış meğer.

Gece ayın 14’ü gibi. İğde ağaçları teslim olmuş rüzgâra... Işıklar içindeki karşı kıyıdan, nispeten daha az ışıklı kıyıma vuruyor köpüklü dalgalar. Ardımda yükselen Kaz Dağları’ndan iğne yapraklı çamların kokusu geliyor burnuma. Evet, dağ kekiği kokusu da duyuluyor çamlarla birlikte.

Ege’deyim.
İstanbul’a geri dönmek gelmiyor içimden.

Hava çok sıcak. Bir daha, İstanbul’un sıcağından yakınmaya yüz bulamayacağım sanırım. Sıcaklık 45 dereceyi aşıyor neredeyse. İlk günler sabahı sabah ettim, gün ağarır ağarmaz balıkçı iskelesinde aldım soluğu. Taze demlenmiş çay, ekmek fırınından yeni çıkmış sade poğaça. İkisinin sıcacık kokusu birbirine karışıyor. Martıların sesi de telaşsız. Burada, ağır çekimde ilerliyor yaşam.

Acele, sürekli bir şeylere yetişmeye çalışan hayatım tatilime burnunu sokmaya, tadımı kaçırmaya çalışıyor. Kurumsal adresime e-postalar yığılmış. Acil olarak baskıya gitmesini istedikleri işler var. Açıyorum bilgisayarımı ve… Ağırlaşan sıcağa, ay ışığına, iğdelere, dağ kekiği kokusuna sırtımı dönerek çalışıyorum. Öfke doluyor içime.

Üç hafta önceki toplantıda hangi zaman diliminde İstanbul’da olmayacağımı söylemiştim. Gitmeme bir hafta kala hatırlatmıştım, “Aciliyeti olanları bu hafta tamamlayalım” demiştim. İki yıl sonra nihayet tatil yapacağımı söylemiştim üstüne basa basa. Tatil sürem hepi topu bir haftaydı üstelik.

Kâr etmez, söz geçmez İstanbul’daki koşturmaya. Tatilde olduğum haftaya çıktı piyango… “Bizim mesleğin cilvesi” dedi, telefonda konuştuğumuz Holly.

Burada ne kadar anlamsız yazdığım yazılar, gelişi güzel konuşanların özene bezene cilaladığım sözleri ne kadar da yersiz.

Fotoğraf makinemin aktarma kablosunu yanıma almamışım.
Çektiğim fotoğrafları yüklemek isterdim şimdi.

Berrak denizi; yeşil yeşil, kat kat dağları… Köy pazarını; uzun boyunlu, saçları kınalı Yörük kadınlarını… Yeşilden sarıya dönen iğdeleri, toprak kokan kurutulmuş nice otları, seleler dolusu kızılcıkları… Daha neleri neleri…

Ponçik yanı başımda. Sıcakla arası hoş değil. İstanbul’da olduğu gibi özgürce uçamıyor. Pembe yuvasında tıkılı kaldı. Elimden geldiğince sevgi gösteriyorum. Uyurken başucuma alıyorum, yabancılık çekmesin diye. Adımı söylüyor sıklıkla. Belli belirsiz anlaşılıyor harflerim…

Güneş yakıyor, cayır cayır yakıyor. 30 koruma faktörlü güneş kremi kullanmama rağmen döküntü içindeyim. Alışkın değilmişim, ondan olmuş. Öyle diyorlar.

Sabah olsa… İskelede alacağım soluğu. İçeceğim ilk çayın ardından yüzeceğim serin sularda… Çakıl taşları, kaya balıkları, ayaklarımın altında ince kum.

Yok, sormayacağım kimselere. “Masal Sevgili nerede?” demeyeceğim.

Tuvallerin siyahları

2010-08-11T23:04:00.003+03:00

Resim yaparken bir yere tesadüfen sürdüysen siyahı… Ya da düşündüğünden fazla kullandıysan olmayacak yerde. Uğraşır durursun o rengi inceltmek için. Uğraştıkça dağılır, açık renkler içinde erir, hiç sevmeyeceğin bir karmaşa çıkabilir ortaya. Sil silinmez, tuvalden kurtulmaya kalksan başka emeklerin var içinde; kolay değil.

Ardıma dönüp baktığımda… Hayatımdaki siyahları tesadüfi ve hiç olmayacak yerlerde çoğunlukta kullandığımı görüyorum. Galiba bu gece, kendi ellerimle siyahlar kattığım özbeöz hayatım için akıyor gözyaşlarım.

Hep mücadele… Sonuç, çoğunluk siyaha boyanmış bir tuval.

Gitmeye kalktığında yük pek çok şey, evet. Ama en azından taşınabiliyor bir yerden bir yere. Bir de taşınamayanlar var ki, hani o kök salmış olanlar… Gitsen de tutmuş ellerinden, parmak uçlarını sımsıkı sıkıyor.

Kalsan, o da olmuyor. Sorulmuş sorular geliyor aklına:
“Bana mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?”

Çıkaramıyorsun. Zaman resimleri de siliyor aklından... Mutluluğun resminde siyah azınlık mıydı yoksa?

Takvimden kopan yapraklar

2010-08-09T00:36:00.003+03:00

Aslında gecenin bu saatinde, üstelik bir hafta başının arifesinde yazılacak şeyler değil bunlar. Olur ya neşeli başladığı bir sabahın ya da mutlu bitirdiği bir akşamın devamında tesadüf edip de yazdıklarımı okuyan olursa… Ve eğer keder dolarsa bu yüzden, özür dilemeyi şimdiden bir borç bilirim.

Bu özür satırını bir ikaz olarak da kabul edebiliriz esasında. Çıkın gidin, okumayın sonrasını. Sonrası keder dolu olacak, o şimdiden belli. Gece yarısı yazmam gereken bu satırlar değil biliyorum fakat yazmazsam…

Yazmazsa nefessiz kalır mı insan?

Aslında güzel bir gündü. Tatil hazırlıkları ile geçmişti. Işıl ışıl pembe taşlarla süslü pembe bir terlik, pembe ve mor ile dalgalanmış kahve bir bikini günün armağan ettiği hediyelerdendi. Eve gelmiş, ayaklarımı uzatmıştım. Ayağımdaki yeni terliklerimi seyrediyordum. “Hangi renk oje sürsem acaba?” diye düşünüyordum. Beyaz mı? Yoksa mor mu? Ya da pembe... Renklipamuklar’ı dinliyordum aynı zamanda. Kır düğününü anlatıyordu. Erkeklerin ne kadar içtiklerini, birbirlerini havuza attıklarını, sonra aralarından şişmanca birinin renklipamuklar’ı da havuza attığını anlatıyordu. Çok sinirlenmiş o şişmanca gence… Makyajı akmış, saçları bozulmuş, ayrıca odaya çıkıp duş almak zorunda kalmış düğünün yarısında. Ertesi sabah tüm otelde, “Kimdi beni havuza atan?” diye meçhul adamı arasa da bulamamış.

Siniri geçmemişti hâlâ. Saçlarındaki elektrik hissediliyordu. Dokunsan çarpılırsın, o kadar çok sinirlenmiş.

O sırada karşı apartmandan bir ses geldi:
“Ihlamur!”
Baktım.
“N’aber?” dedim onu görünce. Hani yavru kedileri kurtaran genç vardı ya, o bakıyor.
“Çok kötü şeyler oldu Ihlamur” dedi acı içinde. O kadar mesafeden okuyabiliyordum gözlerindeki acıyı.
“Ne oldu?” derken ayağa kalktım.
“Annem…” dedi.

Erkeklerin ağlaması bana öyle dokunur ki o dakika sarılmak isterim. Gözyaşlarından öpmek isterim.

Annesini kaybetmiş. Çok ani olmuş her şey.
“Birazdan dua başlayacak. Gelir misin?” diye sordu.
“Gelirim” dedim. Renklipamuklar ile göz göze geldik. Konuşmadık, kaçtık konuşmaktan.
“Ben gideyim” dedim. Renklipamuklar’ı Ponçik ile baş başa bıraktım.

Gün geçmiyor ki takvimden kopan bir yaprağın adını duymayalım.

“Oysa çok genciz daha…” dedim renklipamuklar’a.
“Ama hiçbirimizin anneannesi, dedesi hayatta değil artık” dedi. “Çocuk değiliz en azından”.

Çok ağladık, sinirlerimiz bozuldu herhalde. Öyle bunaldık ki evde duramadık, biraz önce döndük. Yürüdük yürüdük… Oturduk bir yerlerde. Ne yere sığdık ne göğe…

Biliyorum ki ikimiz de çocukluğumuzu çok özledik bu gece. Çocukluğumuz hepten kazandığımız zamanlardı galiba. Gelecekteki kayıplarsa ürkütüyor yıllar geçtikçe…

Razıyım kaderime, çekerim bu ise eğer

2010-08-07T12:27:00.002+03:00

“Uyandım birden seninle, gece üçü bulmamış…” diyebilmeyi isterdim. “Yalnızlığım yollarıma pusu kurmuş…” çok daha uygun düşer oysa.

Sıcaktan uyumak mümkün değil. Gece boyunca sürekli uyandım, su içtim. Sabah dokuzda açtım gözlerimi, bir saat boyunca yatakta sağa sola yuvarlandım, Ponçik’i seyrettim. Mavi tüylerini kabartmış, arada kara boncuk gözleri ile bana bakıyor. Sonra sıkılıp minik kafasını kanatlarının arasına saklıyor. Deli kuş! Onca yolu nasıl gidecek hiç bilmiyorum.

Geçen yaz, hem işlerimin yoğunluğundan hem de otobüs firmalarının Ponçik’i kabul etmemesinden tatile gidememiştim. Tüm firmalar, “Alt kattaki bagaj yerine alabiliriz. Diğer yolcularımız evcil hayvanlardan rahatsız oluyorlar” demişti. Ponçik, evcil hayvandan ibaret değil ki… Ponçik o. Benim Ponçik’im. Klimalı püfür püfür koltukta seyahat ederken onu karanlık ve sıcak bagajda yalnızlığına nasıl terk edebilirim?

Gitmedim daha iyi.

Bu arada önemli bir not düşmeden edemeyeceğim. Sevgili Jto, “Bana bırak, ben bakarım Ponçik’e. Hem Paşa da var biliyorsun” demişti, sağ olsun… Fakat marazidir bağlılıklarım. Bir kez yüreğimde kendine yer bulan, kolay kolay çıkamaz oradan. Gidemez benden başka tarafa. Gitse bile…

Sadece gittiğini sanır.

Ponçik bu yaz dört ayaküstüne düştü ve otobüs firmaları ile cebelleşmeye gerek kalmadı. Öyle ya da böyle oldukça uzun süreli bir seyahate çıkacak ve şehirler arası ilk yolculuğunu yapacak. Eminim seyahatin ardından yine tüylerini döker, tüm beneklerini düşürür. “Hayvanlar evin, beraber yaşadıkları kişilerin huylarını alır” derler ama yok. Ponçik kadar hassas olsaydım beneklerimi sonsuza dek kaybetmiş olurdum.

Neler gördük, neler geçirdik.

Gün sayıyorum. Buz gibi denizde yüzebilmek, masmavi körfezi seyre dalmak için değil günleri, saatleri sayıyorum. İstanbul’da hava ısındıkça zaman ağırlaşıyor, çalıştığım yazılar uzadıkça uzuyor.

Renklipamuklar yine bir kır düğününe davetli… Bir dolu alışveriş yaptı, dünyanın parasını verip ipeksi kumaştan siyah bir tulum aldı kendine. Çok iddialı olacak bu defa.
“Aşık olmadan dönme…” dedim ona. “Biliyorsun, hiçbir düğünden boş dönmüyorum. Ya birine aşık oluyorum ya da biri bana!”
Burun kıvırdı. “Peki ya sonuç?”
“Sonuç ortada… Fakat her zaman sonuçlarla ilgilenmek doğru olmayabilir”.

Evet, bir sonuç daha istikrarsızlığa ve dolayısıyla belirsizliğe doğru seyrediyor. Olsun. Razıyım kaderime, çekerim bu ise eğer...

O gün bir gelse...

2010-08-03T15:52:00.003+03:00

Genellikle geceleri, uyumadan önce kitap okurum. Hem ancak zaman bulabiliyorum hem de bu vesile ile bir parça dinlenmiş oluyorum. Yatağıma uzanıyor, odamın ışığını düşürüyorum. Hoş bir loşlukta kimi zaman uyuyakaldığım bile oluyor.

Francis Kazan yazdığı romanda Halide Edip’e ruhani birtakım özellikler yüklemişti. Halide henüz küçük bir kızken ruhlar alemine uzanabiliyor, ölmüş kişiler ile konuşabiliyordu. Romandaki ruhani sayfalara tesadüf ettiğimde uzandığım yerde doğruldum, ışığın ayarını yükselttim. Ponçik’in her kıpırdanışında gözüm kapıda… Roman çoktan bitti, bir yenisine başladım ancak gecenin kör saatlerinde uyandığımda hâlâ ürküntü duyuyorum. Sanki bembeyaz elbiseler içinde, soluk yüzlü bir kız kapının ardından çıkıverecek gibi geliyor. Ya da kubbenin derinliklerinde kaybolan mevlit seslerini evin içinde duyuvereceğim.

Farkında olmadan romandan çok etkilenmişim. Geçen geceki rüyamda Topkapı Sarayı’nın içinde mahsur kalmıştım. Mavi-beyaz çinilerle kaplı, az ışıklı bir odanın içindeydim. Sarayda odaları ısıtmak için kurulmuş büyük, işlemeli sobalar vardır. Öyle bir sobanın yakınındaydım. Kıştı herhalde. Odadan çıkmak istiyor, çıkamıyordum. Neyse ki bir anda Holly beliriverdi yanımda. Bab’üs Selam’ın kapıları kadar ağır ve yüksek kapıları birlikte itmeye başladık. İmkânı yok, gücümüz yetmiyordu. Holly “Bak” diyordu. “Kapının kenarları, tokmakları hep altın!”
“Umurumda değil” diyordum her zamanki telaşımla. “Şuradan kurtulalım yeter ki…” Harem gibi bir yerdi. Ne kadar uğraşırsak uğraşalım ağır kapılar açılmak bilmedi.

Öyle uyandım.

Sabahtan toplantımız vardı. Alışılagelmiş, büyük toplantılardan. İki saate yakın sürdü, yarın yine var. Ondan sonra da toplantı notları ve elimde biriken işlerle uğraşacağım. Klima harıl harıl çalışsa da sıcak hissediliyor ve sıcakta kesinlikle çalışılmıyor. Uykularım yine bölük pörçük oldu. Bir an önce tatile çıkmak, soğuk sularda serinlemek istiyorum. MP3 çalarımı kulağıma takıp trafikten, sesten, gürültüden uzak dinlenmek istiyorum. O gün bir gelse...

Bir yanımda bulutlu sabah

2010-08-02T11:27:00.003+03:00

Bugünkü gibi kirli görünen, bulutlu sabahlarda mutsuz uyanıyorum; elimde değil. Bir yanda tahammül edilmesi güç bir sıcak ve rutubet, diğer yanda bulutlu mu bulutlu bir gökyüzü… Temmuzda olduğumuza inanmak mümkün değil.

Temmuzda deyince aklıma Fatih Akın’ın aynı isimli filmi geldi. Yeni bir film çekse de izlesek… Bayılıyorum tarzına.

Tanıştığımız gece laf arasında “Fatih Akın’ı çok beğeniyorum” demiştim. “Aynı filmlerindeki gibi bir adam” demişti. “Filmlerindeki tüm karakterler kendi hayatlarında da aynılar”.
Sormuştum: “Tanıyor musun?”
“Berlin’de sabaha karşı bir işkembecide görebilirsin onu. Masasına oturursun ve sohbet edersin. Konuşmuştuk biz de”.
“Öyleyse bir dahaki sefere ona söylersin. İstanbul’da bir kız var ve filmlerini çok beğeniyor”.
Gülümsemişti, “Olur, söylerim”.

Genellikle bir erkeğin yanında bir başka erkeği methedecek olsan –ki bu herkesçe tanınan, yan yana gelemeyeceğin, dünyanın bir ucundaki çok ünlü biri bile olabilir- tavır yapar, huysuzlaşır. Ya da o erkeği kötülemeye başlar: “Aslında o kadar da yakışıklı bir adam değil. Ona mı iyi oyuncu diyorsun? O yazarsa benim de Nobel Ödülüm var” gibi saçma sapan sözler sıralayabilir.

Farklı davranmıştı ve o dakika etkilenmiştim.

Bulutlu gökyüzünden Fatih Akın’a, Fatih Akın’dan ona nasıl geldim bilmem. İşte bu kasvetli havalar beni benden alıyor, ne yaptığını bilmez hâle getiriyor.

Bu hafta çok yoğun geçecek. İşler bir anda yığılıyor ve masamın üzerinde tümülüsler oluşturuyor. Alttan girip üstten çıkıp hepsini yoluna koymak zorundayım.

İşte-evde bir dolu sorumluluk beni bekliyor. Aslında hiçbirini üstlenesim yok. Biliyorum, güneşli, ışıl ışıl bir hava olsaydı böyle olmazdım. Bunları yazmak yerine çoktan işime koyulur ve daha güzel günlerin hayali için çalışırdım.

Bin ömür yalnız yaşayabilirim

2010-07-31T00:35:00.002+03:00

Pazartesiden cumaya, yani bugüne kadar ofiste yalnızdım. Dergilerin bitmesi ile birlikte, fırsattan istifade eden herkes bir kıyıya attı kendini. Tek kaldım, gitmedim bir yerlere. Yazın bitmesine daha çok var nasılsa…

Pek kimseye söylememiştim, buraya da yazmamıştım. Yaklaşık bir ay önce zehirlenmiştim. Hastanede kalmıştım, serum bağlanmış ve pek çok tahlil yapılmıştı. Demir değerlerim öyle düşük çıkmıştı ki birbirinden ürkünç senaryolarla tüm tahlillerin tamamlanması bir haftayı bulmuştu. Vejeteryan olduğum için vücudumda demirin d’si bile kalmamış. O gün bugündür çok ciddi bir tedavi altındayım. Haftaya yeniden tahlil yaptıracağım. Biraz da bu nedenle, yaşadığım çalkantılarla rolantiye aldım hayatımı.

Gülben Ergen konserine gitmedim, renklipamuklar üzüldü biraz. Eşlik edecek bir başkasını buldu nihayetinde. Evde kalıp, kitap okudum. Ponçik’in de keyfi yok pek. Yine tüy döküyor, tüm benekleri düştü zavallının. Kel tavuklara benzedi. Çoğunlukla tek başına kalmayı tercih edip, bir şeyler okuyorum. Ofiste de aynı… Arada arkadaşlar uğruyor, çay-kahve içiyoruz laflıyoruz. Sonra yine yalnızlığıma çekiliyorum.

Farkındayım ki değil bir ömür, bin ömür yalnızlığımda yaşayabilirim. Yıllar sonra karşılaştığım kişiler bile aynı soruyu sormaya başladılar bana:
“Neden evlenmiyorsun?”
Cevaplarım değişiyor. Kimi zaman kendimce mantıklı açıklamalarımı sıralıyorum kimi zaman ise geçiştiriyorum. Fakat çok sıkıldım bundan. Kimseye hiçbir şey anlatmak zorunda değilim ki… Hayatımdaki erkeğin adını bilmek zorunda değiller. Ya da varlığını… Ya da yokluğunu… Geçenlerde tuhaf bir soru daha geldi: “İlişkin istikrarlı mı?”
“Bu çok fazla” dedim. “Yani istikrar… Günümüz koşullarında sadece özel hayatta değil, iş hayatında, arkadaşlıklarda istikrar zor bulunabilen bir şey. Hayır, istikrarlı bir ilişkim yok” dedim. “Sanırım başka başka asırlarda yaşıyoruz sizinle. Birbirimizin yüzyılını anlamamız mümkün değil” demek istemiştim esasında.

Holly “Kulak asma” dedi. 12 yıllık bir beraberliğin ardından evlendi. “Kurtuldum mu sanıyorsun? Şimdi de ne zaman doğuracağımı soruyorlar!”
Hayatım boyunca kimseye soru sormadım. Röportajlarım dışında, asla. Röportajlarımda bile sorularımı öncesinden paylaşır, karşımdakini nelerin beklediğini bilmesini isterim. Kız arkadaşlarıma sormam, sevgilime bile sormam. Sevgilimle konuşurken telefonun ucunda bir kadın sesi duyarım, sormam. “Yanındaki kim?” demem.

Terk ederim.

Bu akşamı da kendi kendime kalarak geçirmek istedim. Bu sıra makarna ve patates kızartmasına sardım. Üç tane patates kalmış evde, bir tane de domates. Bir kabak ve dolma olamayan dolmalık biberlerle birlikte tümünü kızarttım. Kontrolsüzce yedim, yedim. Annemden bisküvi pastası yapmasını istemiştim, yapmış. Üç dilim de pasta yedim. Şu an huzursuzum, kilo almaktan korkuyorum.

Yarın sabah güzel bir şeyler yapmalıyım. Renklipamuklar gitti, hafta sonu yok. Belki Beşiktaş’a giderim. Gerçi hava sıcaklığı İstanbul’da 35 dereceyi bulacakmış. Çok sıcaklara dayanamıyorum. Beşiktaş’a gitmek iyi olabilir, yeni filmler alırım. Bu arada, 11’e 10 Kala’yı izledim. Çok özel bir film, Nejat İşler’i yine çok beğendim. Üniversiteden beri beğenirim onu. Karşılaşırdık, aynı dönemde okumuştuk.

Gündoğarken’in eski şarkılarını buldum. Kaç yıl önceydi, özlemişim. Elimdeki kitap, ‘Sevdalinka’ *

Benimki de dert mi? Nelere göz yumuyor bu dünya?

* Sevdalinka, Ayşe Kulin

Hep sıcaklardan oluyor bunlar

2010-07-28T11:58:00.005+03:00

Holly’i aradım, şirketin önünden geçiyordum. Yakınız birbirimize. “Buraya gelsene…” dedi. “Yok” dedim. “Dışarıda bir yerlerde görüşelim”.

Huzur, huzur, huzur…

Hükümet gibi kadın derler ya… Öyle bir genel koordinatörleri var. Tüm yazı işleri müdürlerini, editörleri ipte oynatıyor. Yıllar önce yolum düşmüş ve iş görüşmesi yapmıştık. O dakika anlamıştım, o kadınla çalışamayacağımı. Verebileceği ücretin iki katını istemiştim. “Çok büyük hata yapıyorsun” diye gözümü korkutmaya çalışmıştı. “Sana bu sektörde olmayan bir şeyi vaat ediyorum, istikrarı…”

Yöneticiler hiçbir zaman korkutamaz beni. Bilirim ki asla öncelikleri olmamışımdır, olmam da.

“Eğitimim ve yaptığım işlerle daha fazlasını hak ettiğimi düşünüyorum” diye meydan okumuştum. Sonraki iş yerimde onun önerdiği ücretin aynısına çalıştım uzun süre. En azından amazonlaşmış bir genel koordinatörsüz, noktama virgülüme müdahale etmeyen bir yazı işleri müdürü ile birlikte…

Geçenlerde Holly’e uğradığımda karşılaşmıştık müthiş koordinatörle. Delici bakışları ile tepeden tırnağa süzmüştü beni. “Hatırladı mı acaba? Çok zaman oldu” diye sormuştum Holly’e. “O unutur mu be?” demişti usançla.

Yok, gitmem bir daha kolay kolay. Görmek istemem genel koordinatörü. Dışarıda bir yerlerde buluştuk. Önceki gün öğle yemeğinde domatesli makarna yemiştim, dün akşam yine domatesli makarna yedim. Bu defa zeytin, peynir ve maydanoz ile süslenmiş makarna ama. Haftada birkaç kez mutlaka kumpir ve makarna yiyorum. Çok seviyorum, mani olamıyorum kendime.

Tüm vaatler kandırmaca esasında

Renklipamuklar üç gündür başımın etini yiyor. “Bu defa beni ekemeyeceksin. O konsere birlikte gideceğiz!” diyip duruyor. Biletler VIP’miş. Kurtaramıyorum kendimi…
“Renklipamuklarcığım, neden anlamıyorsun beni? Gülben Ergen iyi ve güzel bir kadın olabilir. Ama TV’de gördüğümde bile geçiyorum ben onu. Katlanamam iki saat dinlemeye…”
Yok, renklipamuklar pes etmiyor. “Çok eğlenceli bir kadın. Harika giyiniyor, kıyafetlerine bakarsın!”

Konseri unutturabilmek için dünkü yorgunluğumun üstüne renklipamuklar ile birlikte Arnavutköy’e gittik. Dolunay vardı, dolunayı seyrettim. Tekneleri hep ışıklarla süslemişler, geçişlerini seyrettim. Gece yarısıydı döndük. Zaten domatesli makarna yemiştim, üstüne bir de ketçaplı-mayonezli kızarmış patates yedim. Bu çok kötü oldu.

Genel koordinatörün bana yaptığı gibi bu gece kandırmaca vaatlerde bulunacağım renklipamuklar’a. “Çok büyük hata yapıyorsun. Hayat Taksim’de...” diyeceğim, gözünü korkutmaya çalışacağım. Belki Gülben Ergen konserini unutturabilirim böylelikle.

Gök gürlüyor, yağmur başlayacak gibi

2010-07-26T20:51:00.006+03:00

Ah, Emirgân…

Akşam serininde, Emirgân. Çınar ağaçları, batmak üzere güneş, mavi-kızıl deniz ve elbette martılar, kayıklar… Ah, neleri neleri getirdi aklıma. Sordum kendime: “Nasıl?” diye sordum. “Nasıl bırakıp gidecektin sen bu şehri? Temelli bırakıp gidecektin üstelik. Hepi topu bir bavulluk eşya ile. Deliymişsin!”

Aklım almadı geçmişimi.

Çantalar mutlu, ben mutlu

“Pazarda gezelim biraz” dedi Holly cumartesi günü. Önce kuaföre uğradık, oradan Ihlamur üzerinden Beşiktaş’a geçtik. “Bir gün Ihlamur’a gelelim” dedim Holly’e. “Ama ıhlamurların açtığı, mis gibi koktuğu aylarda olsun”.

Yıllar var ki pazarda gezmiyordum. Beşiktaş’ta da bir pazar olduğunu ise tamamen unutmuşum. Her şey hem ucuz hem de güzeldi. Ufak tefek bir şeyler aldım. Siyah bir çanta beğendim. Holly’e fikrini soracaktım, yakınımda bulamadım. İleride tokacıların, takıcıların tezgâhlarına takılmış. Almak istemedim danışmadan. Belki haftaya tekrar gideriz, bulabilirsem alırım siyah çantayı.

Çantaları çok seviyorum. Bir dolu, renk renk, model model çantam var benim. Hâlâ yeni çantalara bakıyorum. Geçenlerde, “Bence sen çanta yapıp satmalısın” dedi renklipamuklar. “Çantalarla çok mutlu oluyorsun”.

Yok, yapamam bu saatten sonra. Sil baştan yeni emekler harcayacak güç ve sabır tükendi bende. Artık, ağır asfaltlarla inşa ettiğim bu çetin yolda gidebildiğim yere kadar giderim. Kısmetim yetinceye dek.

Halide olmak ya da olmamak

Elia Kazan ile evli Frances Kazan’ın yazar olduğundan habersizdim. Geçenlerde bir kitabını aldım, adı ‘Halide’. Neredeyse tüm pazar gününü Halide’nin sayfalarında geçirdim. Son günlerde okuduğum çoğu roman pek şaşırtmıyor beni. Mesela, ‘Tahran’ın Damları’nda neredeyse 50 sayfa öncesinde sonraki adımı seçebildim. Kitabın sonu ise başından belliydi. Halide’de ise iki yerde, yüksek sesle “Aaa!” diyerek çarpıldığım sahneler oldu. Sahneler gözümün önünde canlandı. 19. yüzyılın sonunda, bugün yaşadığım şehirde yaşamış kadınların çıkmazlarını, çaresizliklerini seyrettim. Nasıl elleri kolları bağlı...

Bir küçük, bir büyük hayal kırıklığı

Yaz akşamı peş peşe film izlemek çok cazip olmasa da yalnız geçen saatlerde daha sıcak bir seçenek bulamıyorum. Önce Yılmaz Erdoğan’ın ‘Neşeli Hayat’ını izledim ki küçük bir hayal kırıklığı oldu benim için. Birkaç yerde durdurmayı düşünsem de renklipamuklar’ın müthiş sözü aklıma gelince oturup izlemeyi sürdürdüm: “Sinemaya saygı!”

Basmakalıp olunabilir ama bu kadar mı? Bence bu kadar olmamalı.

En büyük hayal kırıklığını ise ‘Gecenin Kanatları’nda yaşadım. Beren Saat’i çok beğenirim. Çok güzel bir kız, iyi de oynuyor. Yazık olmuş, böyle kötü bir işte yer almasaymış keşke. Gülünç sahneler, insanın bilincini allak bullak eden sözlerle doluydu film. Can vermek üzere olan Fiko’nun son sözlerinde ekonomik -dolayısıyla üstüne basa basa sınıfsal- konumuna hayıflanması, filmin en radikal en hırçın karakterinin gençlerin aşkı karşısında çözülmesi, hele ki o eğreti söylemler... Yine “Sinemaya saygı!” diyerek ve biraz da filmdeki genç atletin hatırına devam ettim izlemeye.

Nejat İşler’i çok, çok beğeniyorum. Tam tarzım esasında. ‘11’e 10 Kala’yı bu akşam izleyebilirim umarım. Yağmur başladı başlayacak. Buralarda gök gürlüyor.

Dejavu ya da sararmış bir tutam aşk

2010-07-23T12:09:00.005+03:00

Sabah, “Bugün sıcaklık 40 derece olacakmış” dedi renklipamuklar. Üzerimde yeni lacivert elbisem, topuklu beyaz ayakkabılarım.
“Elbisenin boyu çok uzun değil mi?” diye sordu çıkmadan önce.
“Evet, bana da uzun geldi ama terziye uğramaya zamanım olmadı. Giymesem mi acaba?”
“Giy, o kadar kötü değil. Senin için uzun sadece”.
Renklipamuklar’ın üzerinde de tril tril bir elbise… Birlikte beğenmiştik.

Aynanın karşısından ayrılmadan önce görüntüme son kez baktım. Ve yıllar öncesine gittim ansızın. Hayatımdaki pek çok şeyin yeri, biçimi değişti evet. Fakat kimi zaman isteyerek uzaklaştığı noktalara, bilmeden sürükleniveriyor insan.

Kısacık lacivert bir elbisem vardı, dar sayılabilir. Oturduğumda, yürüdüğümde boyu dizlerimin epey üzerine çıkardı. Çok hoşlanmazdı o elbiseden. Suratını asar, aksileşir “Bu kadar kısa giymesen…” gibi sözleri geveler dururdu. Umursamazdım. Yüksek topuklu ayakkabılar giyerdim kısa elbiselerimle birlikte. Ona yetişebilmek için en yüksek olanlar… Yine de yetişemezdim.

Üzerinden yıllar geçti, nice köprülerin altından çok sular aktı. Fakat bir sabah ansızın karşıma çıkan görüntü, kartlar değişse de oyunun hemen aynı kurallarla döndüğünü yüzüme çarpar gibiydi. Boyu uzamış, daha az dar bir elbise. Daha alçak topuklularla, yıllar öncesine benzer.

Bir daha, bir erkeğe yetişmek için yüksek topuklular giymem asla. Ayak bileklerimin koparcasına ağrımasına katlanmam, gerek yok.

Masallar aşklara benzer, hep solar
Öyle sıcak ki bu havada masal yazılmıyor. Beyaz Masallar yine yarım kaldı. Yağmur kadın temmuz sıcakları ile buhar olup uçtu, N. zaten yoktu. Bilgisayarımın karşısında pinekleyip duruyorum. Neyse ki bu hafta işler hiç yoğun değil. Dergi matbaadan geldi, masamın üzerinde. Öyle huzurlu bir şey ki bu… Her yan rehavet içinde.

Bu akşam bir şeyler yaparız belki… Emirgân ya da Kuruçeşme, dingin. Taksim daha mı iyi yoksa, düşünmek için hiç ara vermeden.

Hep biraz korkudur, aşk

2010-07-15T16:19:00.003+03:00

Aklından ilk geçen “Çok erken” oldu, yağmur kadının. N.’nin kollarından kopardı kendini. Caddenin tüm kalabalığı yüzünü onlardan tarafa dönmüştü sanki. Donuk bakışlar üzerlerinde…

Yaz akşamlarında ateşböcekleri yanar söner. Yazın en sıcak gecesinde buldu ansızın kendini. Yağmur durdu, şehir durdu. Kalabalık kaldı sadece, iki kişiyi izlemeyi sürdürdü gözler. Yazın kavurucu sıcağını kanatlarına yüklemiş ateşböcekleri yüzüne çarptı yağmur kadının. Küçük küçük, ateş ateş…

Kollarından kopar kopmaz, N. ardında kalır kalmaz derin bir soluk! “Birdenbire… Nasıl oldu?”
Adımlarını hızlandırdı, sorgulamaları başladı. “Nasıl fark edemedim buna varabileceğini? Ya da yanlış anlattım kendimi, cesaret verdim”. Caddenin sonuna doğru, meydana yaklaştığında ancak ardına bakabildi. O da göz ucuyla… Seçemedi N.’yi. Sabaha karşı, hâlâ kalabalık bu şehir!

Bıraktığı yerde kalmıştı belli ki… Yok, olamaz. Kimse bırakıldığı yerde kalmaz.

Müşteri bekleyen taksiler otelin önünde uzanan geniş caddeye dizilmişti. Arkadaşları ile orada buluşurlardı dönüş yolunda. Herkes kopuk kopuk yürüdüğünde, o noktada tamamlanırlardı. Yine oradaydılar. Yüreğinde anlık ferahlık… Kısacık bir düştü yaşadıkları, gün doğduğunda hatırlanmayacak. Kimseye bahsedilmeyecek. Yağmurla birlikte yıkanıp gidecek.

Bir güç adımlarını durdurdu önce. Sonra yüzünü, bırakıp gittiği yöne doğru çevirdi. N.’ydi karşısındaki…
“Senden özür dilemeyeceğim” dedi N. “Sen düşünebilirsin ama…”
Beklemiyordu peşinden gelmesini, söylemesini, sormasını…
“Senden mi özür dileyeceğim?”
Gözlerindeki bulutları gizleyerek, “Aşktan…” dedi N. “Kaçtığın, orada öylece bırakıp gittiğin için aşktan özür dilemeyi düşünebilirsin belki”.

Bir masalın ilk cümlesi…

2010-07-13T14:28:00.002+03:00

Gecenin açmazlarına rağmen gün doğmasın istedi, hiç sabah olmasın. Bir yabancının yanında zaman su gibi avuçlarına dolarken avuçları küçüldü; gece kısaldı, uzadı... Bir tayın titrek heyecanı kapladı ruhundaki eprimişliği. Acemi bir telaş, yüreğini sardı saracak korkuyla beraber. Zaman su gibi avuçlarına dolarken sabah olmasın istedi; bir yabancının yanında, belki de uzağında...

Masaların çoğu boşalmıştı. Onların masada ise koyu bir sohbet sürüyordu. Saat gecenin üçü... Gözleri N. ile her karşılaştığında yüreğinde çarpışmalar yaşadı. Onun gözlerinde de… Şimşekler çakıyordu sanki. “Şaraptan” diye susturmaya çalıştı hissettiklerini. “Aşık olunmayacak kadın yoktur. Az votka, az şarap vardır. Öyle der, erkekler! N. de onlardan biri…”

N.’nin çoğalan ilgisi, sözleri günün ilk ışıkları ile birlikte solacak. Ertesi gün kaldığı yerden değil, alışıldığı yerden devam edecek. Büyük yalnızlıklarla…

Yağmur iyiden iyiye hızlanmış. Tesadüf mü bu? Hep güzde, hep yağmurda kesişmesi sevda yollarının? Peki, yolların nefes kesen yokuşlara dönüşmesi sonrasında?..

Nasıl olduysa… İki kişi en arkada kalmışlar. Sonraları fark etti, arkadaşları ile aralarındaki mesafe açıldıkça açılmış. N. durdu bir an, süzülen yağmur damlalarını tutmak, düşmelerine engel olmak istermişçesine elleri yağmur kadının saçlarında dolaştı. “Benimle gelsen…” dedi. Yağmur kadının gözleri N.’nin esmerliğinde…
“Nereye?”
“Gideceğim yere,”
İçindeki telaş azalmaya, korku ise çoğalmaya başladı. Son sözlerle cesaretsizlik kuşattı benliğini.
“Şimdi seni öpeceğim ve biz, birlikte bir masalı başlatacağız” dedi N.
İlerleyen arkadaşları kalabalığın içinde erimişti bile. Seçemiyordu artık onları. Kalabalığın yabancılığı içinde, N. herkesten daha tanıdıktı. Bir yabancının uzağında, belki de yakınında…

Caddedeki kalabalık akarken, yağmur yağarken. N. yağmur kadının yüzüne bir masalın ilk cümlesini yazdı.

İmkânsızlıkla aynı yere yağdı, yağmur...

2010-07-09T23:39:00.004+03:00

Gölgenin saçları hâlâ ıslak, bir ayağı yağmurlu sokakta… Çakmağa uzandı; diğer elinde sigara paketi… Sigara içmek için çıktı.
Ardından “Çok iyi çocuktur” dedi karışık adam. Alkol duvarına yaslanmış kız arkadaşı anlaşılır-anlaşılmaz konuştu:
“Çok yetenekli ama…” Çarpık bir gülümseyişle “Her şeyi bitirdi, bıraktı gitti…”
“Nereye?” diye sormak istedi yağmur damlalarını izleyen kadın.

Damlalarda kendini bulurdu. Yağmurlu bir günde doğmuş, ilk kez yağmurlu günde aşık olmuştu. Yağmur gibiydi sözleri, belki kaderinden. Yağar yağar, dururdu.

Belki gözlerini okudular.
“Delinin teki işte! Bir dağ başına yerleşti” dedi karışık adam. Sonra birbirlerine döndüler, başkalarının duyamayacağı sesle konuşmaya başladılar.

Boşalan kadehini bir yenisi doldururken o kapıda belirdi. Buğday teni, kirli sakalı, kömür karası yorgun gözleri ve siyah gömleği ile… Daracık bir kot pantolon üzerinde. Elleri soğuktan kızarmış, şaraba sarıldı.
“Bir dilek ağacı nasıl olur?” diye sessizliği bozdu, telefonunun ekranından gözlerini ayıramayan kadın. “Dekorun orta yerinde bir dilek ağacı… Her gelen en samimi hâliyle dileğini söyler”.

Yağmur kadın ayaküstü samimiyetlere inanmazdı pek. Ona göre; mesafeler vardı herkes ve her şey arasında... Zamanla azalabilirdi ancak. Uzunca zamanlarla...
“Geliştirsene şunu” dedi fikri bulan, sessizce duran yağmur kadına.
“Yapamıyorum” dedi üzüntü içinde. “Yazıymış gibi düşünmeye çalışıyorum fakat olmuyor”.
Gölge, kömür karası gözleri ile yağmur kadına baktı, sordu:
“İşin ne ki senin?”
Kelimeleri yutarcasına söyledi. Çekindi sonrasında işiteceklerinden. Onun nedenlerinden, nedenlerinin kendininkilere benzemesinden korktu belki de.
“Aynı meslektenmişiz” derken çakmağı yaktı söndürdü, yaktı söndürdü. “Ben bıraktım…”
Yağmur kadın kimseye sormazdı, “Neden, niçin?” diye. Bir erkeğe asla sormazdı. Nasılsa… Sordu:
“Nasıl bıraktın, bırakabildin?”
“Hayatın geçtiğini fark ettim, bilgisayar karşısında hem de. Bir gece sabaha karşı bıraktım her şeyi…”
Yağmur kadın kendini onun yerine koymaya çalıştı. Yok, bırakıp gidemezdi kolay kolay; adresleri, isimleri, alışkanlıkları… Anılardan bile vazgeçemezdi kolaylıkla.

Şafağa yakın ve ansızın. Her şeyi bırakarak gidebilmek… İmkânsızlıkla aynı yerde duruyordu.

Aşka dair tek bir kelime dahi kalmamıştı dağarcığında

2010-07-08T23:09:00.003+03:00

Ve bir masal yazmak düşer yazıcıya… Karanlık masallara dökülecek ışık huzmelerini bulmak içindir bunca uğraş.

Tüm isteği kendi kendine kalmaktı, rahat bırakmadılar. Telefonu susmak bilmedi. Sonunda pes etti. Islak saçlarını özensizce kuruttu, dalga dalga bir deniz oldu saçları. Gecenin karanlığında aydınlık renkleri sever. Beyaz bir kazak giydi üzerine, gözlerinin üzerine ışıltılı renkler sürdü. Kapıyı üst üste kilitledi, daha güvende hisseder böyle olunca.

Hava çoktan kararmış, yağmur yağdı yağacak. Şimdi evinde olmalıydı. Hiçbir şey yapmasa, dinlenirdi en azından. Ama her zaman olduğu gibi rahat bırakmadılar işte.

“Meydana yakın bir yerde durabilirsiniz, şu ışıklarda olabilir” dedi şoföre. Işıklar ve kalabalıklar içindeki caddeyi görünce sokakta olmakla iyi ettiğini düşündü bir an. Çoğu gece olduğu gibi “İyi ki ısrar ettiler” diye aklından geçirdi. Sonra… Gecenin kalanını düşününce… Çekili perdelerin, kapalı kapıların ardında olmak yeğdi sanki. Ağırlaşan göz kapakları, ağırlaşan gece ve midesindeki o çalkantılar… Ruhuna akseden şarabi çalkantılar… Sabahlara daha güç uyanılır böyle gecelerin ardından.

Kuytu sokaktaki yağmurlu gölge
Arka sokaklarda, kalabalık mekânların arkasında kuytu bir köşedeydi arkadaşları. Geceye erken başlamış epey yol almışlardı. Bildik konularda dönüp dolaşıyorlardı. Yok, hiçbir şeyden söz edemeyecekti. Aşka dair tek bir kelime dahi kalmamıştı dağarcığında. Ve saklamıyordu bunu…

“Karnım aç esasında. Üşendim, hiçbir şey yemedim” dedi. Kızarmış patates istedi ortaya. Dört kişilik masada, üç kız arkadaştılar. En sessizleriydi. Dinlemek en güzeli… Davetsiz bir misafir boş kalan sandalyeyi doldurdu. Arkadaşının sevgilisi… Saçları gibi, yüzü gibi, kendi de karışık bir adam. Patateslerin tümünü o yedi. Yine istedi. Aklı almadı, üç kadının bitiremediği bir tabak patatesin tek başına bir adama yetmemesini… Saçları, yüzü ve kendi karışık adam peş peşe sorular soruyordu.
“Senin sektörüne yabancıyım. Yaratıcı fikir çıkmaz benden” dedi ikna etmeye çalışarak. “Bence bizden umudu kes”.
“Bu gece bana yepyeni, bambaşka bir fikir lazım” dedikçe, yüreklerden geçen kadınca sözler rafa kalktı.

Yağmur damlaları sıklaşınca üşüdüler, kapalı yere geçtiler. Eskimiş masalar, sandalyeler; eski tarihli gazeteler dağınık, her yerde. Onlar iki sevgili birbirlerine karıştılar, geriye kalan iki kişi yalnızlığının içine çekildi. “N. geliyor” dedi, telefonla konuşan karışık adam. Yağmurlu pencereden Tarlabaşı’nın karanlık, izbe sokaklarını izliyordu. O sokakta duran, yaşayan herkes en acılı romanın başkahramanıydı sanki.

İncecik bir gölge belirdi bir zaman sonra, belki asırlar sonra. O binlerce yıldır aynı masada, aynı sokakları izlemeye koyulmuşken. Karışık adamla sarmaş dolaş oluverdi gölge. Elini uzattı; nasıl soğuk, nasıl üşümüş. Gölge adını söylerken bilerek yüzüne bakmadı, ilgilenmez göründü. Karşısındaki sandalyeye süzüldü. Sokağın soğuğu sadece ellerinde değil, yüzündeydi aynı zamanda. Gözleri kızarmış, dudakları çatlamıştı.
“Ne içiyorsun?” diye sordu gölge.
Kadehini uzattı ona doğru, ilgisizce. İlgisizliğini yüzüne çarpa çarpa.
“Ben de şarap içeceğim” dedi. Gözleri şarabın koyuluğunda...

Haziran bitti bile

2010-07-03T20:55:00.002+03:00

“Haziran bitti mi? Yaşanan haziran ise bunca sağanak nereden musallat oldu hayatımıza? Yanardağ mı? Yurtdışına çıkmış arkadaşlarımı ilgisiz limanlarda mahsur bıraktığı yetmemiş miydi? Zaten batmış ülke ekonomilerini daha da beter yerlerde süründürmemiş miydi üstelik! Sonrasında bu sağanaklarla mı hatırlatacaktı kendini?”

Aynı sözleri tekrarlayıp duruyorum. Haziranın son haftalarında bile dinmek bilmeyen yağmurlardan, bulutlu gri gökyüzünden fenalık geldi. Ortancaların boynu iyice büküldü, renkleri soldu. Karalahana hiç yemediğimi duyan Emine Teyze çığlık atmış ve ertesi hafta bahçeye lahanalar ekmişti. Ekolojik dolma yapacaktı bize. Yağmurlar yüzünden Emine Teyze'nin lahanalar ağaçlaştı, boyları boyuma yaklaştı.

Eskiden en sevdiğim kareler yağmurlu olanlardı. Mesela, bir saçağın altında iki kişi ya da birlikte paylaşılan bir şemsiyenin etrafında… Islanmış saçlarla sığınılmış bir kafede, camlarda yağmur damlaları…

Şimdi ise arkadaşlarımın kır düğünlerini berbat eden son yağmurlar yüzünden küstüm, en romantik kareleri kalbimden sildim. Güzel dileklerim, pırıl pırıl ve güneşli günlerden yana.

Güzel dilekler… İyiliklerden, güzelliklerden ve güneşli günlerden bahsetmeye her zamankinden çok ihtiyacım var. Mutlu filmler izlemeyi, belli ki hazin bir sonla noktalanacak romanı bir an önce bitirmeyi, bugün yaptığım sütlacı bol tarçınla yemeyi düşünüyorum.

Yarın… Dilerim güzelliklerle dolu bir sabah olur. Hani sıcacık güneşin altında buz gibi bir meyve kokteyli kadar serinletici. Ege'de tatil kadar dingin. Ve gerçek mutlulukla gelmiştir, temmuz. Yarın çalar kapıyı...

Gerçek mi?

2010-07-03T20:14:00.002+03:00

Bana ve bizim kızlara göre Starter sergisinin en çarpıcı köşesiydi.

Yaklaşık çevirisi şöyle: “Türk erkekleri hakkında duyduğunuz her şey gerçektir”.

Biraz da olsa güneş vardı bugün

2010-06-27T00:53:00.006+03:00

Aslında bitirmem gereken iki yazı vardı. “Gece çalışırım” diye düşündüm ve Taksim’e gittim. ARTER’i görmek ne zamandır aklımdaydı. Starter’ın küratörlüğünü René Block yapmış. Vehbi Koç Vakfı Çağdaş Sanat Koleksiyonu’ndan İşler… Gerçekten çok başarılı bir sergi olmuş.

“Çalışmam lazım” diyerek erken ayrıldım arkadaşlarımın yanından. Akşama belgesel sinema izleyerek devam edeceklerdi. Evimin yolunu tuttum, tıngır mıngır… Dönüşte önce pastaneye, sonra da pizzacıya uğradım. Sabah kahvaltısında pamuk ekmeklerden sandviç, öğle yemeğinde soslu makarna yemiştim. Akşam yemeğinde pizza, akşam yemeğinden sonraya ise çikolatalı kruvasan.

Karbonhidrat yüklemesi ile felaketimi hazırladığım bir gün!

King Kong’un bile yüreği var!
Pizzalar kucağımda eve dönüyordum ki apartmandan gelen çığlıklarla olduğum yerde kalakaldım. Yine onlar… Apartmanın en geniş ve en lüks dairesinde yaşayan korkunç sevgililer. Geçen yazdı galiba. Gece yarısını geçmişti. Kız avaz avaz bağırarak yardım istiyor, sevgilisi ise acımasızca kıza vuruyordu. Neredeyse tüm apartman dışarı dökülmüş, karakola gidilmişti. Kızın yüzü darmadağın, sevgilisi ise delirmiş gibiydi. Sonradan duydum ki genç kız şikâyetçi olmamış. Üstelik “Nişanlımı seviyorum, aramızda sorun yok” gibi sözler söylemiş.

Bir dargın bir barışık sevgililer bu akşam yine kapıştılar. İlkinde çok üzülmüş, kız için ağlamaklı olmuştum. Şimdi öyle hissetmiyorum. Dev goril King Kong’un bile yüreği varken böylesine acımasızlaşabilen bir erkeği kim, nasıl ve niye sevebilir ki? Adamın çok iyi para kazandığı, ciddi bir konumu olduğu ortada. Şaşırtıcı olan böylesi bir konumda bu kadar korkunçlaşabilmesi, daha da anlaşılmazı gencecik, kendi ayaklarının üzerinde durabilecek bir genç kızın o adama her şekilde katlanması…

Aklım almıyor. Gerçi şu hayatta aklımın almadığı, yapmam dediğim öyle çok şeyi bizzat yaşadım ki... Bir kötek yemediğim kalmıştı, bunca lafın üzerine o da gelir mi gelir başıma!

Ömür törpüsü sevda hâlleri

2010-06-25T23:22:00.003+03:00

Günlerdir. İstanbul yağmurdan sellere kapıldı, ben ise… Duygu sellerinde sürükleniyorum. Değil aşk, aşkın yakınından geçen sevda hâlleri bile bana yaramıyor. Aşk ömrümü törpülüyor. Belki de sevda rüzgârlarını yapraklarımda estirenlerden, hep böyle.

Hep fırtınayı bulurum. Sevdiğim, seçtiğim… Hep boran, hep tipi. Akıllanmam, benden ne köy ne kasaba…

Tırmalama saatleri
Sabah ofisten içeri adım atar atmaz, telefon zır zır! Acılı ses tonuyla çırpınan asistan kız “Ihlamur Hanım, dün iletmeniz gereken söyleşi metni hâlâ ulaşmadı. Bekliyoruz. Biliyorsunuz ki…” diye zaten bildiğim konuyu açıkladı da açıkladı.
“Bir saniye” dedim. “Bilgisayarımı açıyorum”.
Emin olmak için outlook’umun da açılmasını bekledim.
“Dün, saat 23:58’de adresinize düşmüş olması gerekiyor. Size iletilen saat bu ve ben de cc’deyim”.
Kızın tenkit etmeye yakın sesi inceldi, “Sanırım server’ımızda bir sorun var ve…” diye başladı. Bir saatten fazla zamanım farklı adreslere aynı metni geçmeye çalışmakla, ardından ulaştı-ulaşmadı konuşmaları yapmakla geçti. Sonrasında dağıldım gittim.

Tarih öncesi ve ondan sonrası
Gün boyu onu oraya, bunu buraya, şunu şuraya koydum. Olmadı, ortaya çıkan yazıyı hiç sevmedim. Anadolu Uygarlıkları bilgim çok zayıftır zaten. Türk-İslam ile Avrupa yormuyor da İ.Ö.’de tam anlamıyla tırmalıyorum.

Belki de güçlük İ.Ö.’de değildir. Tüm düzenim değişti, aklım karmakarışık.

Kahreden olasılıklar
Sahildeydik, ikimiz. Sormuştu:
“Birine çok aşık olsan ne yaparsın? Belli eder misin?”
Beklemediğim bir soruydu. Jet hızıyla aklımda maddeler oluşturmuştum.
1) Birbirimize aşık olabilme ihtimalimizi düşünüyor olabilir.
2) Daha beteri, ona aşık olduğumu anladı!
3) Ya da beterin beteri! Birine sırılsıklam aşık oldu, ne yapacağını bilemiyor. Akıl sormak için de beni seçti!!!

Sıraladıklarımdan korkarak “Bana kalır, öyle kalır orada” diye geçiştirmeye çalışmıştım.
“Çok diyorum ama… Çok sevsen”.
Kararlılıkla, “Çok sevsem de”.
Karşıyı seyretmişti bir süre, Topkapı Sarayı ve Ayasofya görünüyordu durduğumuz yerden. Ben ise yosunların rengini alan gözlerine kaçamaklar yapmıştım. Ondan habersiz.

O zamandan bu zamana…

1) Hâlâ benden habersiz.
2) Bana layık bir erkek olmadığı inancında dönüp duruyor.
3) Umurunda değilim.
4) En dayanılmazı, süregelmiş ve süregelecek soru işaretleri...

Bir peri kızının sağanakları

2010-06-24T00:35:00.001+03:00

Bir peri kızının sihri çiçeklerin rengini boyamaya yetebilir. Fakat yağmura… Gün boyu ve hâlâ İstanbul’un gökyüzünü terk etmeyen sağanak yağmur, çiçeklerin boynunu büktü.

Takside ağlamak huyundan vazgeçmeliyim. Aptal durumuna düşürüyorum kendimi… Fakat aynı çiçeklerin boynunu büken sağanak yağmur gibi benim de sağanaklarım var ve bir yere kadar durabiliyorum karşısında.

Kaderim bu... Bir günüm güzel geçerse ertesi gün hâlim duman. Bir gün işlerim yolunda giderse ertesi gün perişanlık. Bugün dünün aksine sefil bir gündü.

Hayat bir ömür bahar değil, olamaz elbette. Bir ömür güz olmasın mevsimim, mevsimimiz. İsteğim bu…

Hep o şarkının yüzünden oldu. Rafet El Roman hiç dinlemem esasında. Mesleğe ilk geçtiğim yıllarda birlikte çalıştığımız bir arkadaşım vardı, sürekli dinlerdi. Nişanlıydı. Nişanlısının onu aldattığını öğrenmişti bir gün ansızın. Gizlediği bir başka telefon hattı olduğundan, o telefon hattının ucunda bir başka kadının varlığından habersizdi. Bembeyaz bir yüzle anlatmıştı bunları bana. İşte, bugün ansızın onun en çok dinlediği o keder dolu şarkı çalmaya başladı takside. Arkadaşımın aldatılışı gibi habersizce yakalandım acı sözlere…

Camı açtım; bulanık, pis bir hava dışarıda… Yok, gözyaşlarım durmuyor. Aksi gibi taksi şoförü de gencecik bir adam; gözleri aynada, yüzümde. Makyajım aktı, gözlerimi yaktı. Aradığım mendili nihayet buldum ki papatya esanslıymış. Gözlerime değince daha da yandı. Daha çok aktı yaşlarım…

Ağladım.
Arkadaşıma ağladım, evlendi onunla.
Kendime ağladım.
Yorgunluğuma ağladım. O yıllardan bu yıllara…
Onu delice özlemelerime, özledikçe kendimle cebelleşmelerime ağladım.
Yol kenarında Şam fıstığı satan küçük çocuğa...
Buse’ye çok ağladım.

Peri kızı

2010-06-20T00:16:00.004+03:00

Çiçekleri istediği renklere boyayabilen bir peri kızıydı esasında. Yalan söylemişti, “Akçaorman’da bir ıhlamur ağacıyım” diye. Evet, bir akçaormanı vardı. Kumruların ağaç dallarına yuva yaptığı, gülleri yediveren, açelyaların ve sardunyaların her kışın ardından yine açtığı bir akçaorman. Üstelik, pembe ortancaların rengi artık iyiden iyiye mavi olmuşken. Aralarda pembe ile mavi arasında mordan gökkuşakları…

Çiçekleri istediği renklere boyayabilen bir peri kızıydı esasında. Söylediği tek yalan, akçaormanda bir ıhlamur ağacı olduğu değildi. “Beyaz bir tuvale her şeyin yapılabileceğini” de söylemişti. Hatta “Mutluluğun resmi bile…” yazabilmişti, bembeyaz harflerle.

Oysa mutluluğun resmini yapmak akçaormana bir fide dikmeye, bir çiçeği yeşertmeye de benzemiyordu. Pembe açan ortancaları, maviye mora boyamaya hiç benzemiyordu. Mutluluğu arayışları… Bulamayışları… Kanatlarını incittikçe incitiyordu peri kızının. Kanatları oyadan incecik işlenmişti. Annesi işlemişti, mutluluğa uçsun diye.

Kirpiklerine yağmurlar indiğinde peri kızının, “Büyüdüğünü sanıyorsun!” dedi annesi. “Artık hiç sözümü dinlemiyorsun, hep kendi bildiğini okuyorsun!”

Büyüdüğünü sanıyordu peri kızı. Hâlâ büyümemiş olmak mümkün müydü? Yaşadıklarını sıralıyordu. İlk aşkını, ilk terk edilişini… Bir daha terk edilmemek üzere sevişini, sevemeyişlerini… Katettiği yollara, yıllardır ona buna armağan ettiği emeklerine dönüp bakıyordu. Mesafeler gözünü alıyordu. Katedemediği yollara hiç çevirmiyordu bile başını. Onlar öyle ıraktı. Kazandıkları çoktu elbette, fakat kaybettiklerini sayıyor sayamıyordu peri kızı.

Sordu peri kızı, yağmur inmiş kirpikleri ile:
“Hâlâ büyümemiş olmak mümkün mü?”

Şayet bir gün…

2010-06-12T00:30:00.004+03:00

Sözcükler çarpışırken içimde, o çarpışmayı tüm şiddeti ile hissederken. Sana yazamıyorum. Çokça karşılaştığım bir şey bu. Sözcüklerin çarpışmasından bahsetmiyorum; imlecin kendi kendine yanıp sönmesinden bahsediyorum. Bazen dakikalar boyu seyrettiğim olur. Nereden başlayacağımı, neler anlatacağımı, nasıl bitireceğimi bilemediğim zorlu yazılarda gelir başıma. Sonra… Üstü buz tutmuş o sözcük bir anda çözülür ve arkası gelir nereden başlayacağımın, neler anlatacağımın, nasıl bitireceğimin.

Fakat bu akşam sözcüklerin üzerindeki buz çözülemez; seni anlatacaklar diye.

Aslında hiç kimseye ve hiçbir şeye olduğundan büyük değerler yüklememek gerektiğini bilirim ben de. Herkes gibi. Fakat gece yarısı tesadüfen karşılaşılan bir şiir… Bazen bir şiirdeki birkaç kelimenin yürekten dizilişi… Bildiğin, inandığın, öğrendiğin ne varsa alt üst edebilir. O şiirdeki adamla karşında duranı, o şiirdeki kadınla durduğun yeri…

Sıcaklığının ardında alabildiğine acımasızsın. İstersen bir kelebeğin kanat kıpırtılarını duyabilirsin, istemezsen yanıbaşındayken sesimi duymazsın. İstersen en uzak yıldıza dokunabilir, ışığını yüzüme sürebilirsin; istemezsen ellerim asırlarca uzak düşer sana, tutmazsın. İstersen okyanuslardaki kum zerreciklerinin renklerini görebilirsin, istemezsen gözlerimin kahveliğini bile görmezden gelirsin.

Acımasızlığının ardında alabildiğine sıcaksın.

Şayet bir gün gideceksen, hiç uğrama hayatıma…

Sönük soğuk bir veda

2010-06-06T22:50:00.004+03:00

Doğruymuş. Ortancaların köküne paslı çivi koyup su verdiğinde pembe çiçeklerin rengi maviye dönüyormuş. Yeni açan çiçeklerde belli belirsiz bir mavi… Neredeyse kışa direnemeyeceğini düşündüğüm sardunyanın körpe yapraklarında koyu pembe bir çiçek.

“Onunla karşılaşmaya cesaretim yok” demiştim renklipamuklar’a. “Bu atıp tutmalarımın hepsi onu gördüğüm anda boş…”

Benden yarım saat sonra oradaydı. Sarıldı ve öptü. “Hep aynısın. Hiç değişmiyorsun”.

Saçlarımın rengi aynı, hâlâ kumral. Sürekli tarzını değiştiren kadınlardan da değilim. Aynı görünüyorum böyle olunca… O gelmeden başlamıştım ufak tefek içmeye. Karşılaştığımızda umursamazlaşmıştım iyice. Yoksa diyebilirdim: “Geçen seni görmüşler. Sabaha karşı…”
Ya da sorabilirdim: “Yanındaki?.. Tanıyor muyum onu?”

Ne önemi var? O beni öyle bir yere koymuş, öyle bir yerde muhafaza ediyor ki. Yoksa der mi “Seni hiçbir erkek hak edemez. Hiç kimse sana layık olamaz” diye… Belki çok içtiğinden söyledi. Belki de yanımdaki erkeğin ayakları yere basmayan, anason kokulu iltifatlarından rahatsız oldu. “Bu yaştan sonra bu sözlere kanacak değilsin herhalde? İnanacak değilsin!” demenin üstü örtülü yolu.

Bir taksi durdurdu, kapımı açtı. Arabanın içinde sönük soğuk bir ışık. Gece bahardı, taksinin içi yaklaşan sonbaharımız. O ağacımdı, bense koptu kopacak bir güz yaprağıydım. Gecenin karanlığında... Yağmur iri iri, damla damla. Kapıyı kaparken, “Yürüyeceğim” dedi.
Ayakta güç duruyor. Daha da ıslanacak, belki üşüyecek.
“Yürümesen, bir taksiye binsen” diyemedim. Karanlıkta bir başına kalmışken, araba Arnavut kaldırımı yokuştan inmeye koyuldu. Baktım ardından. Camlar buğulu, seçemedim onu.

Aramak istedim, sormak istedim.
“Çok ıslandın mı? Üşüdün mü?”

O patika hani, nerede?

2010-06-01T00:15:00.004+03:00

Kertenkele gibi yaşıyorum. Bir tehlike, bir tehdit olanca şiddeti ile üzerime çullandığında, kertenkelenin kuyruğunu bırakıp canını kurtarması gibi. Bir parçamı yara aldığım yerde bırakıp...

Artık bıraktığım her neyse… Örselenmiş bir aşk, yitirilmiş inanç, yerle bir olmuş güven, boşa sarf edilmiş emekler, parçaları bir araya gelmesi imkânsız kırıklıklar; hayal kırıklıkları... Bugünüme tepeden bakan pişmanlıklarım kimi zaman; en ağır geleni. Aşklarım, inancım, güvenim, emeklerim, hayal kırıklıklarım bıraktığım yerde kıvranırken hayat kaldığı yerden devam etmekte...

Yara almış hâlimle yaşamayı sürdürüyorum.

Paramparça bir gecenin ardından doğan gün tüm sıcaklığı ile kırılıp saçılan, sökülüp acıtan ne varsa sarıp sarmalarken,
“Günaydın!”

Yüksek duvarlar ile çevrili akçaormanım. Sahipsiz öykülerin, kuralsız dizelerin ortancaların dibinde, güllerin yapraklarında gizlendiği saklı bahçe. Ihlamur ağacı altın rengi çiçeklerini güneşe dönememiş henüz.

Hayat yeterince zorluyorken dik yokuşlardan, dolambaçlı yollardan yılmışken unutulmuş bir patikaya sapıp kurtulabilir miyim? Olur mu?..

Kısa kısa

2010-05-19T23:47:00.004+03:00

Dergilerde hem okumayı hem de hazırlamayı sevdiğim sayfalardandır, kısa kısa'lar. Bir solukta bitirdiğin iki cümle kolayca hatırında kalır. Yazarken de onlarca fazla kelimeyi atarsın, sana kalan yeter anlatmak istediğine…

Aslında aradığım aşkın da özeti gibi, dergilerin kısa kısa'ları. Bir solukta, hatırda kalan, fazlalardan arınmış.

“Bir sabahçı kahvesinde gördüm onu” dedi renklipamuklar. “Dört buçuk gibi kalktılar”.

Sessizlik bir süre...
“İlgi gösteren kızdı ama. O öyle duruyordu.”
“O öyle durur zaten. Dünya ve kadınlar etrafında dönsün ister” demek kaldı bana.
“Umurumda bile değil bu saatten sonra…” dedim, konu çoktan kapandı sanmışken renklipamuklar.

Sözleri sessizlikle ötelemeye çalışsan da üzerini örtemezsin. O sözlerin yolu aşktan geçmişse şayet...

Havanın parçalı bulutlu hâli, maden ocağında hâlâ kurtarılmayı bekleyenler yetiyor mutsuzluğa. Büyükşehirdeki küçük aşk hileleri rezil oluyor, başka acıların karşısında. Rahatsız oluyorum aynaya baktığımda okuduğum kaygılarımdan.

İşlerim boyumu aştığında döküntüler olur yüzümde. Kozmetikler PH dengesini mi bozuyor cildimin? Artık her ne oluyorsa… Acıyor yüzüm. Gözlerimin altı çökmüş, öyle dedi bir zaman sonra görüştüğümüz arkadaşım. Yıllardır aynı nemlendiriciyi kullanıyorum. O zarar veriyor olamaz yüzüme… Kabuk kabuk, leke leke oldu. İyileşmiyor.

Düzelemeden daha. Nisan bitsin derken… Mayısta soluklanacağım derken… Takvim şimdi haziranın ortalarını gösteriyor.

Aynı cümlelerle, “Bir gayret! Sonrasında Ege...” Bir teselli ile, “Hem havalar da ısınmış olur iyice…”

Yine güzeliz, yine çiçek

2010-05-10T22:59:00.006+03:00

“Beyaz gül hemen hemen dünyanın her yerinde masumiyetin simgesiyken kırmızı gül tutkulu aşkı anlatır. Eski Yunan’da, aşk tanrıçası Afrodit’in bir beyaz gülü koparmaya çalışırken eline gül dikeni battığına ve tanrıçanın elinden akan kanla beyaz güllerin kırmızıya boyandığına inanılır. Belki de kırmızı gülün tutku dolu aşka bu kadar yakın olmasında aşk tanrıçasının dokunuşları vardır. Bir demet kırmızı gül dünyanın her yerinde “Seni seviyorum” anlamına gelir.
Bu cümleleri kurmuşum. Yıllar önce yayımladığımız bir dergide… Kapağı ışıltılar içindeki dergi tesadüfen gözüme çarptı. “Neler yapmışım?” diye hatırlamak istedim ve sayfalarını çevirdim. Okuduğum satırların bana ait olduğuna inanamadım.

Bugün yazamam bunları.

Bu cümlelerden yıllar öncesinde ise “Yalnızlık Allah’a sensizlik bana mahsus” yazabilmiştim sevgilime. Bana ait bir söz değildi. Bir şarkıda geçiyordu ve hissettiklerimi dolambaçsız anlatıyordu. Bu kadar açık seçik olabilmiştim ona karşı.

Bugün asla yapmam bunu.

Yeni fark ettim ki yıllar en çok kurduğum cümlelere set çekmiş. Eski açıklığımdan, duyarlılığımdan eser kalmamış. Artık konuşamıyorum. Konuşsam, konuştuklarım düşlerime uzak düşüyor.

Hafta sonunu renklipamuklar ile birlikte Nişantaşı’ndaki butiklerde ve kafelerde geçirdik. Gezmek, zamanı umursamadan sohbet etmek, alışveriş yapmak güzel şeymiş. Yoldan geçen kadınlara baktık, saç modellerini, ayakkabı-çanta seçimlerini çekiştirdik. Çok özlemişim böyle bir günü…

Fakat değişmez bir kural olarak her yerde çetrefil ilişkileri üstümüze üstümüze çeker, tatsız tuzsuz tartışmaların canından bezmiş şahitleri oluruz. O gün tanık olduklarımız karşısında ise “Çekiyoruz” dedi, renklipamuklar. “Bizde bir şey var, gelip buluyor!”

Cadde üzerinde, birbirinden leziz kurabiyelerin, keklerin vitrini süslediği kafede aldıklarımızdan ve almayı planladıklarımızdan konuşurken süs püs içinde şıkır şıkır bir kadın yanımızdaki masaya oturdu. Gösteri oldukça iri yapılı bir erkeğin ona katılması ile başladı. Yarı Türkçe yarı başka dilde başlayan konuşma oldukça şiddetli bir tartışmaya dönüştü. Kadın “Hayatımı mahvettin. Bitirdin beni!” diye avaz avaz bağırdıkça, erkek her an yüzüne okkalı bir tokat indirecekmiş gibi hiddetlendi. Kadın kaynar çayı erkeğin suratına boca etti edecek, erkek kadını yere çarptı çarpacak diye beklerken tüm huzurumuz kaçtı.

Renklipamuklar, “Kadını defalarca aldatmış ve hâlâ aldatıyor” diye bir hükümde bulundu. Ben ise “Bence ortak bir işe girişmişler ve kadın külliyen zarar etmiş. Sonuç, maddi manevi çöküş…” diye tanımladım. Tartışmaları sürerken caddeden geçen yaklaşık 1.80 boyunda ve olasılıkla Rusça konuşan sarışın kadın soğuk duş etkisi yarattı. İri yarı erkek fırtınalı dünyasından koptu ve caddede süzülen diğer kadını izlemeye koyuldu.

“Bakakalırım giden geminin ardından” dedim renklipamuklar’a. O güzel ve anlamlı şiire yaptığım haksızlığı bile bile. Topladık pılı pırtımızı, kalktık masadan. Lorlu kurabiyeyi bitirmemiştim daha. Tabakta yarım kaldı.
“Nefret ettim” dedi renklipamuklar.
“Ben de” dedim.
Biraz daha gezdik tozduk. Renklipamuklar yüzde 50 indirimdeki kemerin kasada yüzde 20 daha indirimden geçtiğini görünce çok mutlu oldu.

Gece televizyonda Titanik vardı. Kim bilir kaçıncı kez izledim. Kim bilir kaçıncı kez üzüldüm, Titanik ile birlikte okyanusun derinliklerini boylayan hayatlara…

Bugün stres yüklü, zor bir toplantıyı daha atlattım. İki saat sürdü. Neyse ki göz kamaştıran ışıklar altında, sevimsiz bir yuvarlak masanın etrafında değildi. Daha doğaldı ve masa dikdörtgendi. Mutsuz ediyor beni yuvarlak masalı toplantılar… Hiç kaçamıyorsun o masalarda. Bir saniye olsun saklanamıyorsun.

Uzun zaman sonra bu gece doyasıya yazdım. İmlasına, noktasına, virgülüne bakmadan sadece kendim için bir şeyler karaladım buraya... Karalamaktan çok zırvaladım demek daha yakışacak esasında.

Kesinlikle bu sıra zırvalamak istiyorum. Bir rakı kadehi var sayıp, monitörün üzerinden kömür kömür bakan Ponçik’imin şerefine kaldırıyorum çay bardağımı.
“Yine mi güzeliz” diye soruyorum Ponçik’e. “Yine mi güzeliz, yine mi çiçek?”*

“Yine güzeliz, yine çiçek” dermişçesine bakıyor Ponçik.

* Yine mi güzeliz yine mi çiçek, Meral Okay

Gül ağaçları bekledi, yoktum

2010-05-06T17:17:00.006+03:00

Kendime dair bir şeyler yazmak istedim, alelacele. Bağıra bağıra anlatmak istedim. Şayet yazmazsam ne olduğunu bilmediğim fakat benim için önemli bir şeyleri yitirecekmişim korkusuna kapıldım. Anlamsız korkularım vardır zaten, ezelden beri.

Anlamsız korkularımdan biri dün gece geldi ve benimle birlikte yatağıma uzandı. Bizim meslekte bazı efsaneler konuşulur durur: “Hani Meko var ya… İşte, Meko’nun bir arkadaşı vardı. Bilgisayarın başında küt diye…” sözleriyle devam eden efsanelerdir bunlar. Sonu iyi bitmez.

Gece o efsane isimlerden biri olacağımı sandım. Tarif edilmesi güç bir yoğunluk hatta çılgınlık içinde geçti tüm gün. Aslında uzun zamandır böyle… Akşam bir şeyler yerken Canım Ailem’i izlerim diye düşündüm. Seviyorum onların deli dolu, hesapsız yaşantılarını… Meliha gibi sevmek, Feride gibi gülmek istiyorum izlerken.

Canım Ailem’i köşesinden bucağından izlerken Holly aradı. Canı sıkkın. “Çalıştığım derginin satılma ihtimali varmış biliyor musun?” dedi. Yerlerde sürünüyor. “Şaşırmadım” dedim. Artık bu sektörde yaşanan hiçbir şey beni şaşırtmıyor.

Holly ile yaptığımız konuşma tüm enerjimi çekti aldı. Bu tür haberlere alışmış görünsem de moralim bozuldu. Masanın üzerinde bekleyen sayfaları aldım, 5-10 derken… Korkunç bir baş dönmesi. Değil sayfalara bakmak, tutunarak yatağımın yolunu bulmam bile zor oldu. Gözlerimi kapadığımda ise o korkunç baş dönmesi ile birlikte mide bulantısı başladı. Bir uğultu belli belirsiz. Uğursuz senaryolar peş peşe aklımdan geçti. İçim sıkıldı, korktum. Panikledim belki de...

O dakika ne iş umurumdaydı ne de ileteceklerimi bekleyen arkadaşım… Dünya yansa içinde yorganım yoktu nasılsa.

Dün dileklerin kırmızı kurdele olup gül ağacına bağlandığı gündü. Renklipamuklar Ahırkapı Şenlikleri’ne gitti. Çok ısrar etti, gideyim diye. “Gelemem ki…” dedim. “Mümkün değil”. Aradı beni, cıvıl cıvıl kalabalığın içinden. Orada olmak, içmek, eğlenmek isterdim. Dilek tutmak isterdim. Dileğimi cebime koyup kırmızı kırmızı açan gül ağacının toprağına karmak isterdim. Akçaorman’a katmak isterdim umutlarımı…

“Aşk dile benim için” yazdım renklipamuklar’ın telefonuna. “Karşılıklı ve sonsuz…”
Dilemiş. Fakat bir fişin arkasına yazabilmiş dileğimi.

“Eyvah!” dedim sabahında. “O ilişkiden hayır bekle artık…”

Marmara’da boğulan Ege düşlerim

2010-05-01T00:20:00.008+03:00

Mouse’dan klavyeden çıkan sesler kulaklarımda çın çın çınlıyor. En sönük ışık gözlerime batıyor. Bir sayfa daha okumaya, bir cümleyi dahi elden geçirmeye sabrım kalmadı. Dinlediğim müzik bile kulaklarımı tırmalıyor esasında.

Hep çok geç
Dünkü toplantı öncesinde ayaküstü lafladık, CC ile.
“E-mailimde detaylı olarak anlattım. Okuyunca daha net anlayabilirsin” dedi. Devam etti:
“Tüm konuları en kısa zamanda tamamlamak zorundayız. Desteğine ihtiyacımız var”.
“Tabii” dedim, “Gerekirse gece çalışırım. Yarın çok geç mi?”
Yarın yani bugün çok geç değilmiş. Ertesi güne uzaması ise imkânsız…

Salona geçtiğimde “Fotoğrafları çeker kaçarsın” dedim arkadaşıma. “Toplantı sonunda çiçekti sepetti, bir şey vermeyeceklermiş”.

O erken gidebildi, ben ise kaldım sonuna kadar. Bari aramızdan birimiz hava kararmadan çıksın yürüsün istedim sokaklarda… Taksim’e gitsin, iki bira içsin. Otobüse binsin, yoldan geçenlere baksın vs. Farkına varsın İstanbul’un.

İstanbul’da fakat İstanbul’dan uzakta…
İstanbul’u özledim. Aylardır uzakta gibiyim. Gece yarılarından hafta sonlarına, hafta sonlarından gün ortalarına kadar günlerim bir bilgisayarın karşısında geçip giderken yaşadığım şehirden koptum. Pera’daki Picasso sergisini bile kaçırdım. Hâlbuki daha Dali’nin sızısı geçmemişti.

Gece çalışamadım. O korkunç baş ağrısı yine musallat oldu. Firdevs Hanım’ın kumpaslarına tahammül edemedim. Sinirlerim iyice gerildi. Televizyonu, ışıkları kapattım; uyumaya çalıştım. Çilek kokulu kırmızı MP3 çalarımda aynı müziği, aynı sözlerle defalarca dinledim, dinledim. Aynı sözler nedense hep onu getirir aklıma… O hiç silinmez benden.

Sabah dokuzda start verdiğim konuların tümünü neredeyse hiç ara vermeden akşamın ilerleyen saatlerinde tamamladım. Mouse’dan klavyeden çıkan seslerin bile kulaklarımda patlamalara neden olması işte bundan ileri geliyor.

Aşk vurgunu kitap yorgunu Ponçik
Akşam en sevdiğim kahve dükkânına uğradım. Hem sebzeli puf hem mozaik pasta hem de mozaik kek aldım. Hemen hepsinden yedim. Ponçik ile oynadık biraz. Ponçik, oyuncak gibi bir şey… Masmavi, konuşan bir pamuk. Patlamış mısır suratlı elma tırtılı. Neyse ki iyileşti. Eskisi kadar kıpır kıpır olmasa da hayata döndü. Artık Ponçik de Aşk’ın ve kitapların çarptıkları arasında…

“Aramıza hoş geldi!”

Hafta sonu… Yine bilgisayarın ve sayfaların arasında geçecek. Az önce Holly aradı, bir düğündeymiş. Davul-zurna sesleri geliyordu arkadan.
“Ne bu ya?” dedim.
“Sorma, zaten yorgundum iyice kafam şişti” dedi.
Sordu:

“Yarın ne yapıyorsun? Bitmedi mi hâlâ?”

“Yok, bitmedi. Program belli...” Ekledim hemen:
“Belki kaçabilirim bir ara…” Aslında çok umutlu değildim.
“Konuşuruz” dedi, çok umutlu değildi.

Ege’ye gitme düşlerimden yazıp çizmeyeceğim bu saatten sonra. Yazdıkça Marmara’da boğuluyor düşlerim…

Kül bulutları, uğramasa buraya...

2010-04-20T01:17:00.009+03:00

“Eyvah!” dedim. Der demez beynimden yüzüme, ellerime, en sonunda tüm bedenimden aşağıya kaynar sular döküldü sanki. “Fotoğrafın adında bir anormallik var” diye yazmıştı arkadaşım. “Evet, fark ettim ben de. Ne alaka değil mi ama?” diye yazmıştım, dil çıkaran bir suratla (:P) birlikte. “Teyit edeceğim, sonra dert olmasın!”

Aynı anda bir dolu adres, klasör, doküman açık durur karşımda. Arkadaşıma yazdığımı, en olmadık kişiye, fotoğrafa o acayip ismi veren kişiye gönderdiğimi sandım. O dakikadan bu yana ellerim hâlâ titriyor. Zangır zangır… Bir gün bir hata ile, anlık ve geri dönülmez bir hata ile monitörün karşısında yığılıp kalacakmışım gibi hissediyorum.

Neyse ki yazılması gerekenler doğru adreste, şimdilik.

Oysa ne hatalar yaptım yıllarca. Hayatıma dair. Geri dönüşü olmayan, telafisiz hatalarım… Belki sindire sindire yaşadığımdan ellerimi böyle zangır zangır titretmedi pek çoğu. Bedellerini alışarak ödedim diye olabilir.

“Şu işlerim hafifler hafiflemez…” diye dileklerle başlayıp pufidik hayallerle tamamlıyorum düşündüklerimi. Bir günümü sadece pasta yemeye ayıracağım mesela. Güzelce giyinip belki saçlarımı bile yaptıracağım! Süslenip püslenip, İstanbul’un en sevdiğim pastanelerinden birine gidip vitrinden en sevdiğim çikolatalı pastalardan birini seçeceğim. Yanında belki çay belki de limonata içeceğim. Hiç acele etmeyeceğim. Bir şeylere yetişmeye çalışmayacağım.

Güneşli bir günde, gazete alıp bir parkta oturacağım. Tanımadığım insanlarla laflayacağım. Otobüse binip Eminönü’ne gideceğim. Yolda yürürken simit kemireceğim. Mısır Çarşısı’ndan baharat alacağım, Kurukahveci Mehmet Efendi’de kahve kuyruğunda bekleyeceğim. Hiç acele etmeyeceğim. Bir şeylere yetişmeye çalışmayacağım.

Sadece mutlu olmak için kendime çalışacağım, kısa bir süre.

Bir aydan fazla zamandır aralıksız süren iş tempom Ponçik’in de psikolojisini bozdu galiba. Ya mumların ya da monitörün üzerine tünüyor, öylece bakıyor. Arada bağırıp klavyeye saldırıyor. Yazdıkça ellerimi gagalıyor. Bir de adımı söylüyor biraz. Mutlu olayım diye yapıyor, biliyorum.

Ponçik’in bir mucize olduğuna ve beni anladığına inanıyorum. Çok kişiden daha çok anlıyor hissettiklerimi...

Yarın sabah gri bir güne uyanmamayı diliyorum. Kül bulutları gökyüzümüze uğramadan geçip gitse keşke… Bugün siyah arabaların üstü kül rengi tozla kaplıydı hep. Belki tesadüf.... Bilemem. Fakat hiç görmek istemiyorum, masmavi gökyüzümüzde kül rengi bulutları.

Faturayı Bihter’in adına keselim lütfen…

2010-04-17T21:19:00.002+03:00

Makarna yapıyorum. Makarna piştikten sonra ayaklarımı uzatıp peş peşe film izlemek isterdim. Ne yazık ki seçtiğim hayat buna izin vermiyor. Çalışmak zorundayım, yarın sabaha kadar tamamlamam gereken üç konu var.

Dün bütün gün Leyla gibi dolaştım. Bir tek satır bile yazamadım. Ve bunu telafi edebilmenin yolu, ertesi gün kendime iki saat bile ayıramamaktan geçiyor.

Emine Teyze evi köpürttü, ben de ona yardımcı oldum biraz. Onun yaptıklarının yanında ufak tefek şeyler benim yaptıklarım. Havuçlu, patatesli, taze bezelye ve bol erişteli pilav pişirdim. Çok beğendi. “O küçücük ellerinle bu yemekleri yaparken içine bal mı katıyorsun?” diye sordu. Ne kadar ince bir söz… Bir erkek böyle bir söz söylemeyi akıl edemez. Kendini çok zorlasa, en fazla “Eline sağlık, güzel olmuş” der geçer.
Issız Adam’da ne istediğinin ayırdında olamayan Alper, Acı Aşk’ta hastalıklı ruhu ile Orhan, Aşkı Memnu’da tarihe geçecek kaypaklığı ile Behlül… Bu karakterlere bakınca karşıma çıkan tüm erkeklerin arınmış birer aziz olduklarını düşünebilirim aslında. Böyleleri var mıdır? Bu kadar korkunçlaşabilir mi bazıları?

Senaryolarda erkekler korkunçluğun sınırlarını ne kadar zorlasalar da fatura kadınlara kesiliyor. Mesela Aşkı Memnu’da… Sanki Behlül oyun parkında kumdan kaleler yaparken tanıştı Bihter ile. Gözlerini açtı, Bihter’i gördü. Sanki habersizdi amcası ile evli olduğundan. Ne kadar hırslı, gözü kara bir kadın olduğunu anlamak çok zordu sanki… Bir anda, kirpik kırpıştırmaktan ve alışveriş yapmaktan başka bir varoluş içinde bulunmayan Nihal’de aşkın en masumunu arayan bir erkek oluverdi. Bihter ise kıskançlık krizlerinde boğulan, tutkularının esiri bir kadın olarak ortada kalakaldı. Bir de kar tanesi kadar masum bir aşkın ayak bağı…

Bir senaryo olsa da bazen hayatın senaryoları suya götürüp susuz getirdiğini de unutmamak gerek!
Hiç olmadık yerde mucizeler buluverir beni. Tam ümidimi keserim, üzüntüden ağlarım ve ansızın bir mucize gerçekleşiverir! Ponçik’in iyileşmesi en büyük mucize oldu. Gerçi biraz durgunlaştı, düşünüp duruyor. Kafasına düşen kitaplardan birinin Elif Şafak’ın ‘Aşk’ı olmasına bağlıyorum bunu.

Bir mucize daha olsa ve su gibi akıp bitse işlerim. Tahmini olarak bu gece yaklaşık yedi-sekiz saatimi alacak işler, mesela üç saatte bitiverse… Film izleyerek uyuyakalsam ben de.

Mucizenin bu kadarı sınırları hayli zorlamak olur herhalde.

Unutmak vazgeçmenin yarısından fazlası mı?

2010-04-13T02:11:00.003+03:00

Günün, daha doğrusu gecenin son yazısını biraz önce tamamladım ve gönderdim. Mesajın ‘Gönderilmiş Öğeler’ klasörüne düşmesi ile birlikte… Sanki uzaktaki yitik sevgilime şiirlerle doldurduğum sayfa sayfa mektubu gönderdim. Bir güvercinin kanatlarıyla uçtu, gitti. Sayfa planından eksilttiğim her konunun ardından öylesi bir huzur sarıyor içimi.

Huzur… Özlediğim, beklediğim bundan gayrısı değil ki!

Ya ağlayacaktım ya da ekmek dilimlerinin üzerine Nutella sürerek kendimi oyalayacaktım. Ağlamak çoğu zaman olduğu gibi bu gece de lükstü bana. Göz pınarlarımda biriken yaşlara set çektim, Nutellalı ekmek dilimlerinden yedim.

Günlerdir perişan hâldeyim. Cumartesi günüydü, evde çalışıyordum. Bilgisayarımın başında, aklımda türlü türlü düşünceler… Ponçik kitaplığımda bir uçtan diğer uca uçup duruyor. Kopan gürültü ile başımı bilgisayarımdan kaldırdığımda kitapların yere düştüğünü gördüm. Ponçik kitapların altında kalmış. Simsiyah gözlerini gördüm.
“Ah Ponçikim” dedim acı ile.

Beş-altı kitap üst üste kitaplıktan nasıl düştü, Ponçik o kitapların altında nasıl kaldı hâlâ anlayabilmiş değilim. O günden beri bir sonbahar yaprağı gibi titriyor. En küçük sesten, kıpırtıdan korkuyor. Ona bir şey olmasın... Minik uçan balonum benim, mavi uçurtmam. Elma dilimim, sevgi pırıltım.

Geçen hafta fotoğraf makinem bozuldu. Bu sabah ise saatim durdu.

Bir şans meleği aldım mağazadan. Camdan meleğin, kanatları ve elinde tuttuğu küçük kalp narçiçeği renginde... Anlaşılan değil bana, kendine bile faydası yok! Kırmızı matruşkanın yanında duruyor. Yanında kırmızı mumluk… Bu gece aklıma geldi, ne zamandır ışıtmıyor mumlar duvarlarımı… Mum yakmaktan da vazgeçmiş olabilir miyim acaba?

Unutmak vazgeçmenin yarısından fazlası mı yoksa?

İnsanlar, yüzler ve hayatlar…

2010-04-10T01:09:00.002+03:00

Akşam saatleri… Evde pinekleyip Aşkı Memnu’yu izleyecektim. Bir anda vazgeçtim ve renklipamuklar’ı aradım.
“Taksim’e gidiyorum, Z ile buluşacağız. Gelsene…” dedi.
“Hazırlanmam gerek” dedim. “Gecikirim”.
“Kaçta gelirsen gel, fark etmez”.

Geç gittim. Geçenlerde söz vermiştim. “Bir daha asla hafta sonu Taksim’e adım atmam!” demiştim, korkunç kalabalık ve kulakları yırtan uğultu karşısında… Katlanılabilir gibi bir şey değildi. Dün hafta içiydi neyse ki. Tenha bir akşamdı. Serindi sadece, üşüdük biraz.

Kız kıza oturup dertleşmek üzere toplaşmıştık esasında. Fakat erkekler daima spontandır. Bir anda dâhil olurlar hayatımıza, ve aynı hızla çıkıverirler hayatımızdan. Önce Z’nin sevgilisi dâhil oldu akşama… Hâlbuki gelmeseydi onu da çekiştirecektik. Türlü yorumlar yapacaktık, Z ile geleceklerine dair.

Gece, aramızdaki tek erkeğin iş ile ilgili çözüm bulmaz meselelerine çözümler arayarak, yaratıcı fikirlerine destek olmaya çalışarak sürdü. Sonra o da dâhil oldu aramıza…

Kesinlikle serin bir akşamdı. Dışarıda üşüdük, içeri geçtikten sonra ısınamadık. Kullanmaya başladığım vitaminler yüzünden buzlu çay içtim ben. Işıklar içindeki caddeyi izledim, sohbetten koptukça… İnsanlar, yüzler ve hayatlar… Çoğumuz aynı kulübe, Kaybedenler Kulübü’ne üyeyiz. Fakat bir farkla... Kadınlar sanki daha kanıksamış gibiler. Erkekler ise hiçbir zaman kabullenememişler. Teselli bulmaz bir reddedişin içindeler...

Aynı çatının altındayız çoğunlukla. Kanıksamakla reddetmek arasında incecik bir çizginin üzerinde...

Bulutlar uzağa, güneş yamacıma…

2010-04-08T01:43:00.004+03:00

08:15’te çaldı telefonum. Geç yatmıştım ve uyanmak istediğim saat elbette bu değildi.
“Ihlamur Hanım?” diye sordu bir erkek sesi.
“Evet, benim”.
“Dün e-mail yazmışsınız ama gün boyu toplantıdaydım. Cevap veremedim size… Fotoğraf altyazıları derken…”
Anlatmak istediğimi bir kez daha anlattım. İyi ki dedim, iyi ki şu hâlimi görmüyor! Pamuklu pijamalarım ve pembe çoraplarımla... Saçlarımı lastik toka ile tepeden toplamışım. Olasılıkla göz kapaklarım şişmiş ve göz altlarımda koyu halkalar… İyi ki!

Sabah gelen telefonla kendimi ‘işkolik’ olarak addetmekten vazgeçtim. Yok, elin adamını sabahın sekizinde arayamam ben. Gerçi… Evet, yıllar önceydi. Tek makale için dergiyi bekletiyorduk. Saat gece yarısını geçmiş.
“Arayacağım” demiştim arkadaşıma. Saatine bakmıştı.
“Bu saatte aranır mı?”
“Bal gibi aranır! Bugün göndereceğini söylemişti, gönderseydi!” demiştim ve aramıştım. 10 dakika sonra makale adresime düşmüştü.

Bugün olsa sanki yapamam aynısını. Kesinlikle duruldum. Eski yaptıklarımdan eser yok şimdilerde…

Şimdilerde… Bir süre kitapçı kitapçı gezmek, güneşli günlerde o çay bahçesi senin bu park benim kaygısızca kitap okumak istiyorum. “Belki mayısa…” diye umut yüklenmek istemiyorum öte yandan. Yapamadığımda daha büyük hayal kırıklığı oluyor çünkü.

Yorgunum çok. Bu saatte hâlâ bir şeyler karalamak, anlatmak ve paylaşmak ihtiyacından olsa gerek. Kimselere pek bir şey anlatamıyorum. Herkes kendi derdi ile ezilmekte…

Bir haftadır vitamin kullanmayı bırakmıştım. Yorgunluğumu bu kadar yoğun hissetmemin, diplerde sürünmemin nedeni belki de bu. “Neden bıraktın?” diye sordu renklipamuklar. “Kullanmak zorundasın bu sıralar…”

Başladım yine vitamine… Kilo almasam keşke.
Keşke,
Başlayan ve gün boyu süren yağmur dinse…
Güneş hep gökyüzünde olsa, gülümsese…
İşler bir an önce bitse, gerekirse nisan da bir an önce bitse…
Ayrıca kuru soğan kilosu 4.90’dan satılmasa artık.

Umutları yeşertme mevsimi

2010-04-06T00:32:00.006+03:00

Selim İleri okumayı özledim. Daha Dün, Gramofon Hâlâ Çalıyor… Kitaplığımda öylece duruyor.
Gece günden, Ay Güneş’ten farklı…
12 saat önce ıslak kirpiklerim, yorgun adımlarım ile sokakları arşınlayan ben değildim sanki. Bir başına ağlayan, çevirecek bir telefon numarası bile bulamayan da ben değildim. Kadınsız erkeklerin doldurduğu karanlık mekânda onlar “Absolut” derken kara gözlü genç garsona, “Sıcak içecek var mı?” diye soran da. Çilek kokulu, kırmızı MP3 çalarımdaki müzikleri dinlerken ıhlamur içiyordum 12 saat önce.

Gün geceden, Güneş Ay’dan farklı…
12 saat sonra sahilde yüzümü Güneş’e dönmüştüm. Deniz dalgalı mavi, Güneş sarı sıcak… Bu defa kış çok uzun sürdü. Yüzyıllardır soğuk, yağmur hiç dinmeden yağıyormuşçasına. Selim İleri’nin İstanbul kokan cümlelerini okur gibi özlemişim, Güneş’e teslim olmayı…

Günümde gecemde, kelimeler…
Özensizce konuşanların sözlerini özenle derleyip topluyorum. Süslüyorum sözlerini; başlıklarla, spotlarla, aralara sıkıştırdığım cümleciklerle… Bir makine gibi hissediyorum kendimi. Otomatikleşmiş hâlde, duygularımı katarak değil de kalıpları kullanarak yazıyorum.

Duygularımı katarak yazdıklarım daha eskide kaldı. Çok değil esasında… Birkaç yıl ötede. Birkaç yıl yeter mi masalların evrilmesi için? Yerini bilmediğim bir kıyı kasabasında kaldı onlar. Geçmişte beni beklememiş, gelecekte de beklemeyecek adamın rengi belirsiz gözlerinde kaldı. Ve akşamsefalarının kokusunda, iğdelerin iğne yapraklarında, körfeze doğru ağır ağır çekilen küreklerde, tahta iskelede suyun derinliklerine dalmış bir kadının yazgısında kaldı.

Yaşadıkça bağlanmamak bir çiçeğin toprağına uzak düşmesi gibi bir şey. Uzak düşemem yaşadıklarımdan, İstanbul’dan.

Ponçik gittikçe sivrilen gagası ile en sevdiğim kitaplarımı, en çok sanat kitaplarımı yırtıyor. Kapımı kapatıyorum. Kapının ardından bağırdıkça bağırıyor.
“Ben de pır pır uçmak isterim Ponçik” diye cevaplıyorum onu. “Bahar geldi, herkes pır pır uçmak ister. Ama bak şu bilgisayarın başından ayrılamıyorum!”

Pır pır uçabiliyor Ponçik. Yazgısı dört duvarla sınırlasa da onu…

Eskiden kumbaram vardı. Çok değil esasında… Birkaç yıl ötede. Bozuk paraları biriktirir, bütünlediğim bozukluklarla çiçekler alırdım. Bahar demek yeni çiçekler almak, umutları yeşertmek demekti.

Bahar gelmişse ki gelmiş... Mevsim umutları yeşertmenin zamanı.

“Vira Vira!”

Kırık parçalar

2010-04-03T01:05:00.002+03:00

Yıllar var arabesk dinlemiyordum. Çok yıllar… Öyle kimsesiz, öyle yalnız hissediyorum ki kendimi şu kör gecenin ortasında. Bu denli mübalağalı sözlere başka türlü tahammül etmek mümkün olamazdı herhalde.

“Neler gördüm neler, geldi başıma…
Düşe kalka geldim ben bu yaşıma…”

Hayıflanmalarla dolu, yıkılmış yenilmiş, talihsiz sözler… Kör gecenin ortasında, duvarların sessizliğine çizikler atıyor.

Dün gece gözlerimi kapadığımda, hâlâ yabancı seslerin karmaşık sözlerini kelimelere dökmeye çalışır gibiydim. Kulağımda bilgisayarın uğultusu… Kalbim yerinden çıktı çıkacak.

Sabahladığı gecelerin ardından, ofis penceresinden günün doğuşunu izleyen kız nerede? Restoranlardan bolca gelen, kenarda köşede kuruyup atılmayı bekleyen ekmekleri ıslatırdı. İlk ışıklarla pencerenin kenarına, güvercinlere bırakırdı. Yazılar yazardı sonra, güvercinlere… Bazen kumrulara.

Barınağı arayamadım, yavru kedilerin hâlini soramadım. Sormaktan değil, duymaktan korktum. Anne kedi diğer üç yavruyu alıp gitmiş. Belki de benden biliyor yavrularının yokluğunu… Onlara kötülük yaptığımı sanıyorsa, suçluyorsa beni?

Bu sıra Ponçik de suçluyor beni. Kitaplarımı yırtıyor, bilgisayarımı kirletiyor. Sultanahmet’ten aldığım çini kül tablasını yere düşürüp kırdı. Paramparça oldu mavi lale desenleri… İçindeki tokalar yerlere saçıldı. Bıraktım, öylece kaldı kırık parçalar.

Hayıflanmalarla dolu, yıkılmış yenilmiş, talihsiz sözler… Duvarların sessizliğine çizikler atıyor.

“Bir daha bu yolları aynı hevesle yürür müyüm?
Kim bilir ne bekliyor, kalır mıyım ölür müyüm?”

Gül bahçesiz

2010-03-31T01:51:00.004+03:00

Büyük sözler etmek bana yaramıyor. Ben ki “Bundan böyle felekten gün çalacağım!” dedim, o günden beri gün yüzü görmeden çalıştıkça çalışıyorum. Bitmedi, bitecek gibi değil fakat bitmek zorunda!

Çok yorgunum.
Edirne’ye bile gittim. Gitmişken Çello Çalan Kedi’yi geçirdim aklımdan. “Nehrin kenarında çay içmiştir, Selimiye’nin avlusunda güvercinlere bakmıştır mutlaka” dedim kendi kendime. Güzelmiş Edirne. Hele ki Selimiye…

Koskoca bir gün, bir tek metni derleyip toplamaya uğraşmakla geçer mi? Geçti. Delirmek üzereyken Holly aradı, kendi çektiklerini anlatarak beni teselli etti.

“Sana gül bahçesi vaat etmedim ki sevgilim” diyen acımasız sevgililer kadar hoyrat hayat. Sadece bize değil, bazı yavru kedilere de öyle.

Kömür karası annenin doğurduğu beş yavrudan ikisi hastalanmış. Günlerdir iş güç, şehir dışındaki programlar, yorgunluk derken yavru kedilerle ilgilenememiştim. Sabah ısıttığım sütü vermek için baktığımda ise biri kıpırdamıyordu. Sonra fark ettim ki diğerinin de durumu pek iyi görünmüyor. Veterinere götürdüm. Bakar bakmaz “Durumları iyi görünmüyor, uyutalım isterseniz” dedi. Suratsız, bakımsız bir kadın. Sevgisiz hatta...
“Yaşasınlar diye buradayım” dedim, sinirle.

Sonra hayvan barınağı… Kediler karton kutunun içinde hayata tutunmaya çalışsalar da gül bahçesi vaat etmiyor hayat onlara. Kömür karası anneye… Sarı gözleri ile acı acı baktı bana anne kedi. Yavrularını sordu sanki.

Gözlerimi kaçırdım.

Çok yorgunum. Çok yorulduğumda ağlamaklı olurum bazen. Uyku tutmaz. Bu gece de güzel rüyalar uzak gibi görünmekte… Çok iş var, bitecek gibi değil fakat bitmeli!

Yorgun.

Uykusuz.

Ve ağlamaklı...

Felekten çaldıkça…

2010-03-20T01:33:00.005+02:00

Felekten bir gün çalmak denir ya… Bu hafta bunu yapmaya çalıştım. Felekten iki gün çaldım, çalabildiğimce. Geçenlerde güpegündüz Taksim’e gittim. Atatürk Kitaplığı’na… Yağmurlu bir gündü. Kitaplığı çok güzel düzenlemişler. Belirlediğim sayfaların fotokopisi çekilirken geniş pencerelerden masmavi denizi izledim. Biraz sisliydi.

Bir an önce eve dönüp yarım kalan işlerimi tamamlayabilirdim. Yol ayrımında bir sağa bir de sola baktım ve İstiklal’e doğru yürüdüm.

Semiha Berksoy sergisi vardı, YKY’de… ‘Ben Yaşardım Aşk ve Sanatla’. Ne zamandır aklımdaydı, sergiyi gezdim. Semiha Berksoy ile ilgili hazırlanmış bir videoyu izledim. Tek başınayım sanıyordum karanlık odada. Genç ve hoşça bir erkek daha varmış meğer. Varlığını hissettirmeden, uzaktan birlikte izlemişiz videoyu. Sözleri tam anlamıyla aklımda değil ama… “Paranın olduğu yerde aşk barınamaz” demişti galiba Semiha Berksoy.

Doğru söz!

YKY’de bir sergi daha vardı. ‘Lidyalılar ve Dünyaları’. Hayatımda ilk kez bir sergide duramadım. Turladım ve çıktım. Kitap kısmında aldım soluğu… Ancak kendime geldim.

Aslında girişte su sesini kullanarak hoş bir düzenleme yapmışlardı fakat hemen sağ tarafta sergilenen kuru kafayı görünce sinirlerim alt üst oldu. Kendimle inatlaştığım zamanlarım vardır. Yine inatlaşacağım tuttu. İçimden gelmese de kendimi zorladım. “Ihlamur sen bir sanat tarihçisin. Bunu bir arkeolojik bulgu olarak değerlendirmelisin” dedim. Kuru kafanın yüzyılını okumaya çalıştım, yok. Öyle fena bir görüntüydü ki okuduklarım aklımdan silindi gitti. Mesleki eğitimime rağmen zayıflık gösterip göstermediğimi sorgularken iyice fenalaştım. Kuru kafayı yalnızlığı ile baş başa bıraktım.

Sanırım Lidyalıların kullandıkları bitkilerin aromatik kokusunu verebilmek için salonda kekremsi bir koku kullanmışlardı. Koku beynime işledi ve kuru kafanın görüntüsü ile birleşti.

Öyle korkmuşum ki hayatımda ikinci kez uçuk çıkardım. Akşam yüzümün halini gören renklipamuklar sordu:
“Ne olmuş sana böyle?”
“Çok korktum” dedim. Onun da sinirlerini bozmamak için kuru kafadan bahsetmedim.

Bugün ise Süleymaniye’ye kaçtım öğle saatlerinde. Tarihi kuru fasulyecide tabak dolusu kuru fasulye yedim. Çok özlemişim. Bir ara daha sık gidebiliyordum oralara…

Felekten çaldığım günün karşılığını, bu gece geç saatlere kadar kelimelerin yerlerini değiştirerek ödedim. Olsun… Bundan böyle kararlıyım. Geceli gündüzlü çalışmalarımdan başımı kaldırır kaldırmaz bir gün, bir saat, olmadı bir dakika çalmaya bakacağım felekten.

Özlediğim

2010-03-16T13:36:00.004+02:00

Daha tembel…

Ve daha az denge oyunları olsa…

Öyle yaşasak.

“Bir prens olabilir misin?”

2010-03-15T00:49:00.004+02:00

Dündü. Çoğu cumartesi günü olduğu gibi öğle saatlerine doğru uyanıp her zamanki pastaneye gittik, renklipamuklar’la. Sıcacık poğaçalar, açmalar; zeytinli, peynirli, patatesli pizzalar, börekler…
“Zeytinli pizza ve bir bardak açık çay” dedim, çoğu zaman olduğu gibi. Gazetelerin ilk sayfalarına göz gezdirdikten sonra okumaktan vazgeçtim. Güneşin kendini gösterdiği ılık bir sabahta karamsarlıklara sürüklenmenin anlamı yoktu.Galiba pek konuşmadık. Konuşsak bile belli ki akılda kalıcı şeyler değildi hiçbiri. Otoparka yanaşan Beyaz Mercedes dikkatimi çekti. Öyle eski bir modeldi ki… Yeşilçam filmlerindekiler gibi. Sanki arabadan sivri yaka gömlekleri, geniş paça pantolonları ile Ediz Hun ya da Kadir İnanır inecek! Ediz Hun ya da Kadir İnanır değil, arabadan inen renklipamuklar’ın eski sevgilisi oldu.
“... burada” dedim.
“Nerede?”
“Pastanede, arkadaşları ile birlikte geldi”.
“Emin misin?”
“Evet, kesinlikle o. Çok eski model bir Mercedes ile geldi”. Sırtı dönük, sigarasından derin bir nefes alan renklipamuklar sakinlik içinde konuştu:
“Eski model arabalara hep merakı olmuştur”.
Bizi gördü mü bilmiyoruz. Renklipamuklar “Dönüp baktı” dedi. Sordum:
“Neden konuşmuyorsun?”
Sordu:
“Ne konuşacağım?”

Acı bir şey esasında… Gün geliyor saatlerce konuştuğumuz, birlikte mutlu olduğumuz insanlara söyleyecek tek sözümüz bile kalmıyor.

Haklı elbette. Ben de konuşmak istemem asla, eski sevgili ile…

Güneşli günün tadını tuzunu kaçırmama gayreti içinde pamuklu penyeler satan mağazaya uğradık. Mickey Mouse’li tişörtler yine moda olmuş. 34 bedenlerden birine sığmam günlerdir süren, “Kilo alıyorum, şişiyorum!” korkumu az biraz dindirdi. Renklipamuklar teselli etti: “Bak, o kadar da kilo almamışsın”.

Cumartesi gününün yarısını, pazar gününün ise tümünü çalışarak geçirdim. Bunları yazmaya koyulduğum saatlerde baş ağrım kendini hissettirmeye başladı. Gün boyu bilgisayar ekranına baktım, monitörün üzerine tüneyen Ponçik ise gün boyu bana baktı. Yanımdan hiç ayrılmıyor Ponçik. Gidersem arkamdan çırpınıyor, sanki ağlıyor.

Bugün sordum Ponçik’e:
“Sen bir prens olabilir misin? Yoksa sadece kurbağalar mı dönüşür prense?”

Yine, solmuş çiçekler arasında...

2010-03-13T02:05:00.006+02:00

Vazonun birinde beyaz karanfiller, diğerinde bordo karanfiller… Küçük vazoda nergis ile sümbül. Solmak üzereler… Renklipamuklar gecenin şu saatinde üşenmedi ve solmuş çiçekleri çöpe attı.
“Ne yani?” diye sordum. “Hayatımızdaki tüm olumsuzlukların nedeni vazolarda unuttuğumuz solmuş çiçekler mi?”

Solmuş çiçeklerle arası iyi değildir ezelden beri.
“Geçmişi, bitmiş olanı temsil ediyorlar” dedi. “Geçmişten kopmak gerek!”
“Bu dediğin benim için çok fazla…” dedim.
Renklipamuklar boşalan vazoları mutfağa bıraktı. “Bitmiş olandan kopmak gerek!”

Bitmiş olan, olanlar… Üzerlerini karış karış toz kapladıktan sonra fark eder mi?

Ah, şu baş ağrıları… Gözlerim kısıldı ağrıdan. Uyumaya kalksam biliyorum, uyku tutmaz. Ihlamur içseydim keşke… Ihlamur içmek yerine fırından aldığım poğaçayı yedim. Yemeseydim keşke…

Holly ile telefonda epey konuştuk. Henüz baş ağrım başlamamıştı. Fakat biliyordum tutacağını… Katlanıyorum bir şeylere ve sonrasında tonlarca ağırlıkla geri dönüyor bana katlandıklarım.

Renklipamuklar ile de dertleştik. Yağdı gürledi. “Sanki” dedim. “Bunca yıldır çalışmıyormuşsun, profesyonel değilmişsin gibi söylüyorsun bunları… Öyle diyemezdim, öyle davranamazdım; biliyorsun”.
“Biliyorum” dedi, üzüntü içinde. Diyemeyiz, davranamayız. Elbette, biliyor. Fakat bildiğin karşılık olamaz bazen. İş hayatının keskin virajlarında ise çoğu zaman...

Bir Ege kasabasına vardığımı düşünsem, şu dakika. Zorlasam kendimi düşünmeye... Sabun kokulu yastığa başımı koyduğumu ve dalgaların sesini duyduğumu...

Üzerindeki tozlardan silkinebilir mi hayaller?

“Ne diyorsun?”

2010-03-12T01:34:00.011+02:00

Sabahı sabah ettim, uyanmakta zorlandım. Sıkıntılı, bitmek bilmeyen bir geceydi. İşlerim çok, programım yoğun olduğunda ne gündüzlerimden ne gecelerimden hayır var.

“Geç kaldım!”
Çocukken okuduğum Alice Harikalar Diyarında’nın Beyaz Tavşan’ı ruhuma işlemiş olmalı. Sürekli saate bakıp, “Geç kaldım, geç kaldım!” telaşı içinde yaşarken hiçbir zaman geç kalmam fakat her zaman geç kalma ihtimalimin telaşı içinde ter dökerim.

Saat 15:30’daki toplantı için hazırlandım, mesafe taksi ile en çok 15 dakika sürüyor. 15:00’te taksi durağını aradım her zamanki gibi. “Durakta aracımız yok” dedi, bir erkek sesi. Diğer durağı aradım, aynı cevabı duydum. O an panikten ellerim, ayaklarım uyuştu. Saat 15:05 olmuş bile. Caddeye yürüdüm, bir tek taksi bile geçmiyor! Bir üst yola, bir üst yola daha koşarcasına... Nihayet yokuşun başında görünen bir taksiyi durdurduğumda nefes nefeseydim.
“Panik yaptım” dedim, şoföre. “15 dakika sonra toplantım başlayacak. Durakta taksi olmayacağını tahmin edemedim. Her zaman olur”.

Benim gibiler…
Saatim 15:30’u gösterdiğinde kulenin girişindeydim. Saatim genelgeçer saatten 10 dakika ileride... Fotoğraf Editörü arkadaşım ise yarım saat gecikti. Çıkışta, “Senin gibiler lazım bizim mesleğe…” dedi. “Dengeliyorsun bizim gibileri”. Dengelemekten yorgun, geç kalmamaktan memnun, bir günün daha sonuna varmanın rehaveti içinde…

Kilo alıyorum
Biraz kilo almışım galiba, öyle diyorlar görenler. Umursayacak hâlim yok. İşim öyle çok ki bu tempoyu kaldırabilmek için vitamin kullanmak zorundayım ve vitaminler kilo almama neden oluyor. Sürekli bir şeyler yemek istiyorum. Bu akşam bir kalıp bitter çikolatanın yarısını bitirdim. Aşkı Memnu’nun reklam arasında patates kızarttım; Bihter’in aklın ve aşkın sınırlarını zorladığı sahnelerde yedim patatesleri. Bol tuzlu ve yanında yoğurtla.

Ayrı kelimeler aramaktan mı bu kadar yorgunum?
Kelimelerle meşgul olmak pek iyi bir iş değil esasında. Yazılanlarla, konuşulanlarla fazla ilgileniyorsun böyle olunca. Bir zamandır dikkatimi çekiyor. Bihter ile Behlül, Bihter ile Nihal, Nihal ile Behlül arasında kurulan cümlelerin ikisinden birinde aynı söz:
“Ne diyorsun?”
Ne diyorsun salgını yalnızca Aşkı Memnu’da yok. Başka dizilere de sıçramış. Herkes birbirine sürekli “Ne diyorsun?” diye soruyor. Bu akşam saymaya çalıştım, olmadı. Yetişemedim.

Aşkı Memnu’nun ardından bilgisayarımın başına geçtim ve bir saatlik toplantının 21 dakikasını çözdüm. Aslında devam edebilirdim ama sordum kendime:
“Ne yapıyorsun?”

Gereksiz buldum, gece yarısından sonra hâlâ çalışmayı... Yarına kalsın, uyuyayım biraz. Beyaz Tavşan da uyusun benimle. O benden de yorgun.

Veda

2010-03-11T00:17:00.005+02:00

Bu akşam ‘Livaneli’ imzasını taşıyan Veda’yı izledik. İzleyiciler içinde oldukça ihtiyar bir çift de vardı. Ayakta güçlükle duran, bastonuna dayanıp ayağını sürüyerek koltuktaki yerine geçen ihtiyar adama ondan biraz daha iyi durumdaki eşi destek oluyordu. Mustafa Kemal Atatürk’ün hayatını anlatan filmi izlemeye gelmişlerdi.

Veda, Selanik’te başladı. Arnavut kaldırımı yolları, ahşap ve avlulu evleri, savaş yıllarının tüm kederi ile. Mustafa Kemal ile Salih Bozok çocukluk arkadaşı… Savaşlar, kayıplar, çekilen acılar ilişkilerini arkadaşlıktan kardeşliğe dönüştürüyor. Ve hikâye, aralarındaki kardeşlik bağından yola çıkılarak Salih Bozok’un ağzından anlatılıyor.

Mustafa Kemal Atatürk’ün Mahalle Mektebi’nde başlayıp Askeri Okul’da süren öğrenciliği, cephelerde geçen gençlik yılları ve Fikriye… Ve Latife Hanım. En vurucu sahnelerde aynı sözü duyup, aynı el yazısını okuyoruz:
“Elveda!”

Ve, o eşsiz Rumeli türkülerini dinleyerek.

Görüntü yönetmenliğini Peter Steguer’ın yaptığı filmin müzikleri Zülfü Livaneli’ye ait. Senaryo çalışması üç yıl sürmüş ve çekimler yedi haftada tamamlanmış. Veda için Türkiye’ye 1.200 kilogram makyaj malzemesi getirilmiş ve bir makyaj laboratuvarı özel olarak tasarlanmış. Kurtuluş yıllarını canlandıran gerçekçi sahneler böyle yaratılmış.

Veda, “Ölüme Meydan Okuyan Bir Kuşağın Hikâyesi…”

Bir kez daha izlemek isterim.

Yıllar geçse de üstünden

2010-03-03T00:32:00.003+02:00

Dün gibi hatırlarım, beyaz perdeye yansıyan Diskobolos’u. Üniversitenin birinci sınıfında, Eski Yunan sanatını satır satır ezberlediğimiz yıllardı. Parthenon tapınağının kabartmaları, Poseidon tapınağı, Atina’daki Erektheion, Athena Nike... Phidias, Praksiteles derken aklımdan silinmeyen o muhteşem heykel, Miron’un Diskobolos’u.

2010 Avrupa Kültür Başkenti İstanbul etkinlikleri çerçevesinde, Diskobolos (Disk Atan Adam heykeli) İstanbul’da ve Arkeoloji Müzeleri’nde sergileniyor. Bir kez daha gezdiğim müzede, zamansızlık duygusu içinde Diskobolos’u seyrettim.

Miron’un yontusu karşısında söylenebilecek ancak ‘kusursuzluk’ olabilir.

Eyvah Eyvah!

2010-03-02T23:58:00.005+02:00

Cumartesi akşamı mızır mızır mızırdanan renklipamuklar nihayet beni ikna etmeyi başardı ve birlikte 21:50 matinesine sinemaya gittik. Önce Veda’yı izlemeyi düşünsek de neşesiz günlerimizin kasvetini dağıtır beklentisi ile Eyvah Eyvah’ta karar kıldık.

Daha ilk adımda patlamış mısırın tuzlu kokusunu alan renklipamuklar, “Canım mısır patlağı istedi” dedi. “Ye o zaman” dedim kayıtsızca. “Yemem!” dedi. Kilo almak istemezmiş, bahar geliyormuş vs.

Sinema salonu tümüyle doluydu. Anladım ki tek neşesizler bizler değiliz. Herkes bir tutam neşe beklentisinin peşinden sürüklenmiş ve sinema salonunu tıkış tıkış doldurmuş.

Film arasında çıktım, patlamış mısır satılan büfeye gittim.
“Patlamış mısır istiyorum” dedim.
“Küçük, orta boy, büyük ve en büyük boy mısırlar var. Hangisinden olsun?”
“En büyük!” dedim.
Dizili renk renk kutulara uzandı ki “Sıcak olabilir mi?” diye sordum. Gülümsedi genç çocuk.
“Bunlar da sıcak ama isterseniz size makineden vereyim…”
“İsterim!”

Ağzına kadar mısır dolu dev kırmızı kutu ile sinema salonuna geri döndüm. Renklipamuklar çıldırdı! “Niye aldın? Madem aldın niye en büyüğünden aldın? Ben sana yemeyeceğim demedim mi?” diye söylense de mısırları yedikçe kararını değiştirdi: “Hımmm. Çok güzelmiş, sıcacık. Keşke en büyük boyundan almasaydın…”

İkinci yarıda da çok güldüm. Film sona erip de ışıklar yandığında renklipamuklar tüm mısırları yemiş hareket edemiyordu. Eli göbeğinde… “Çok yedim” dedi durdu.

Eyvah Eyvah'ın tüm komiklikleri bir yana Ege’yi özlemişim. Tatsız tuzsuz, kaygı dolu İstanbul günlerinde; masmavi denizi, zeytinlikleri, beyaza boyalı evleri, toprak yolları görmeye, kıpır kıpır müzikleri duymaya çok ihtiyacım varmış.

Kağıttan helva, geceden günce

2010-02-18T01:00:00.004+02:00

Sürekli toka kaybediyorum, kaybettikçe arıyorum. Çantanın içinde, banyoda aynanın önünde, dolapta ojelerin arasında, kitapların üstünde, masanın karmaşasında… Her an, elimin değdiği her yerde... Saçımdan çözüp baş ağrısı ile herhangi bir yere fırlatmış olabilirim. Bunalıp küçük bir topuza ya da at kuyruğuna ihtiyaç duyduğumda ise aramaya başlarım.

Bu akşam, dore maşa tokayı kaybettim. Onun yerine makyaj çantamdan bulduğum bir başkasını kullandım. Kaybettiğim toka daha rahattı.

Öyledir, kaybedilen daha değerlidir her zaman… Sahip olduğun senindir nasıl olsa.
*Nesl-i Ahîr’i okumaya başlamıştım. Yarım bıraktım ve bu gece, Kağıt Helva’nın ilk sayfasını açtım. Bir solukta son sayfasına vardım. Belki Elif Şafak’ın okuduğum ilk ve tek kitabı olduğundan en çok ‘AŞK alıntıları’ndan etkilendim. Okudukça durdum ve düşündüm. Tekrar tekrar hatırladım; Rumi’yi, Şems’i, Kimya’yı, Çöl Gülü’nü…

Kağıt Helva, Duygu’nun hediyesi bana. Bir ömür saklayacağım kitaplarımın arasında…

Geçenlerde uzunca bir aradan sonra Osmanlıca metinlerin yazılı olduğu sayfaları çevirdim. Sanırım beş-altı yıldır oturup da bir şeyler okumuyordum. İlk sayfada çok zorlandım. Eskisi kadar rahat olmasa da öyle böyle okudum, 20’nci yüzyılın ilk yıllarında yazılan metinleri…

Tarih, geçmiş, eski, nostalji… Adına ne söylenirse söylensin ardımızda kalanları da seviyorum ben. Özlüyorum.

Özlemek demişken. Saçma sapan şeyler yaptırabiliyor özlemek bana. Sadece bana mı? Yoksa herkes saçmalar mı özledikçe? Ağlar mı mesela?

Kafamda sıralı sırasız bir dolu hayal var. Hiçbiri gerçekleşebilecekmiş gibi görünmüyor. Beyhude olacağını söylese de herkes, uğraşıp duruyorum.

Bıkmadım mı hâlâ? Bıkmaktan çok umudum köreldi.

Çok bildik bir hikâye vardır hani. Ağustos böceği ile karıncanın hikâyesi… Realitede hikâyeler tersine işliyor gibi. Dört mevsim yaz, her daim saz söz ağustos böceklerine…

* Nesl-i Ahîr, Halid Ziya Uşaklıgil

Issızdı kış, soğuktu...

2010-02-16T02:03:00.006+02:00

Çok olmuş. Oysa eskiden… Esasında çok eski de değil. En fazla dört-beş yıl önce renklipamuklar ile birlikte en kalın kıyafetlerimizi giyer, soluğu sahilde alırdık. Hisar, Arnavutköy, Kuruçeşme… Çay, ıhlamur, adaçayı içmek yetmediğinde, ellerimiz ayaklarımız buz kestiğinde ancak vazgeçerdik. O saate dek denizi seyreder, düşünürdük. Düşündüklerimizin içinden çıkamaz, suskun kalırdık.

Düşündüklerimizin içinden hâlâ çıkamıyoruz. Fakat denize daha az yakınız artık.

Geç saatlere kadar sahildeydim. Her yer öyle ıssızdı ki tuhaflaştım. Kışlar hep böyle miydi, yoksa bu kış mı böyle?

Karanlık geldi bana. Hele gökyüzü…

Eve döndükten sonra bir fincan ıhlamur hazırladım. Bu kış yeni bir alışkanlık edindim. Ihlamur fincanının içine iki parça karanfil atıyorum. Hoş bir koku bırakıyor fincanda, ıhlamurun tadında… Sakinleştiriyor sanki. Günün yorgunluğunun gözlerime, omuzlarıma çöktüğü saatlerde… Ne kadar uğraşsam da temizlenmiyor gözlerimden, rimelin ve kalemin izi.

Yıllar önce üç-dört sayı çocuk dergisi yapmıştım. Çok yıllar önce… İçinde ne olurdu, ne olmazdı unutmuşum. Bugün, sonra bu gece saatlerce kafa yordum: “Ne olurdu, ne olmazdı?” diye.

Büyüklerin yitirilmiş dünyasından bakınca çocukların kazanılmış dünyası ne kadar da büyüleyici! Dupduru…

Hayal kırıklıklarımı gizlediğim bir şarkı vardı. Duymuyordum bir zamandır. Sözlerini unuttuğumu sanıyordum. Meğer unutmamışım.

Önceki geceden en fazla altı, bir sonraki geceden en fazla dört ve muhtemelen bu geceden en fazla dört saatlik uykumla uykusuzum.

Gerçeklerim kadar içinden çıkılmaz rüyalarımın arasında…

Ortalama bir hayatı asla sevemedim.

Aylardan şubat, günlerden Sevgililer Günü’ymüş

2010-02-14T00:47:00.004+02:00

Günlerdir telefonlarıma SMS’ler yağıyor. “14 Şubat için hesabınızda yeterli para yoksa nakit hesabınızdan şu kadar faiz avantajı ile…” ya da “Şuradan buradan yapacağınız Sevgililer Günü alışverişlerinize bu kadar taksit avantajı…” benzeri mesajlar…

Televizyon reklamlarında öyle bir hava esiyor ki 14 Şubat’ta sevdiği kadına altın, pırlanta vs. almayan erkek hayli eksik, kendine altın, pırlanta vs. aldıramayan kadın ise hayli beceriksiz sanki.
Sevgili anlayışım da aşk anlayışım da dört yandan esen pırıltılı rüzgârlara uygun değil. Sevgililer Günü’nde parlak hediyeler ile gelen bir erkeği hemen orada hediyeleri ile baş başa bırakabilirim. Farkındayım, fazlası ile iddialı bir cümle oldu bu. Fakat…

Aradaki aşksa eğer, gereksizdir yapay pırıltılar… Dağlarca mesafelere rağmen dağlar boyu izler kalır mesafeler arasında. Nasılsa silinmez asla.

Kek, limonata, duvar resimleri…
Bizimkiler, Alternatif Sevgililer Günü Partisi için Taksim’de buluştular bu gece. Çok ısrar ettiler. Belki de kendimle inatlaştım, gitmedim.

Akşam bir ara arkadaşım uğradı. Çocukları yaptıkları resimleri bana hediye ettiler. Resimleri, Duygu’nun hediyesi ‘Mutluluk Resimleri’nin yanına yapıştırdık birlikte. Vanilyalı-kakaolu kek pişirmiştim, limonata da yaptım. Keki çok sevdiler, birer dilim daha istediler. Mutlu oldum keki sevdikleri için.

Bu hâlde… Kuğulardan, kumrulardan, onların sevdalarından söz etmek mümkün değil. Yapay pırıltılara bulanmamış bir aşka varmak ise suya yazı yazmakla aynı neredeyse.

Öyleyse bir şarkı dolanabilir dilime… Hiç çözülmeyebilir ve orada söylenip durabilir gece ile gündüz durakları arasında. Olanca...

Muz ağacı için akabilir gözyaşlarım...

2010-02-03T14:42:00.007+02:00

Gül ağaçlarına, ortancalara olduğu gibi muz ağacına da kar yağdı. Zemheri tüm bahçenin üzerini beyaz bir örtü ile kapladı. Havayı soluduğumda üşüyen, donan çiçeklerin fısıltılarını duyar gibiyim. Baharı bekliyorlar. “Ben de” diyorum çiçeklere. “Ben de baharı bekliyorum. Uzunca zamandır…”
“Onu ağustosta muz tarlalarına götürecektim. Muz seslerini dinleyecekti. Nasıl sevineceğini, hayret edeceğini düşündükçe…” yazıyor, Muz Sesleri’nin arka kapağında. Kalplerin yağmalandığı yerden anlatıyor Ece Temelkuran.

Sayfa 68:
Eve döndüğünde Sıla’ya yazdığı mektubun sonuna şöyle yazdı:
Kadında zaman geçmez. Sakın günün birinde iyileşmek için zamana güvenme.

Sayfa 73:
Dilini bilmediği bir yerde ağlamak fenadır. Çünkü seni, senin dilinde susturacak kimse yoktur. Böyle ağlayınca da kendisininkinden başka bir dilde susturulamaz insan. Annen susmadı.

Sayfa 127:
“Portakal ağaçları dikmemiz gerekiyor!”

“Niye gerekiyormuş habibti?” diye bağırdım, “Burada insanlar için bile yer yok, ne ağacı?!”

“Portakal ağacı dikmeliyiz” dedi, “Çünkü bir çocuk doğuracağım ve karnım büyürken güzel bir şeye bakmak istiyorum.”

Muz ağacı karlar altında… Soğuktan korumak için poşet ile sarıp sarmalamıştık. Nefes alabilsin diye delikler açmıştık poşete. Emine Teyze haber verdi:

“Muz ağacı kırılmış”.

Çok üzüldüm.

“Üzülme” dedi. “Gövdesi kırılmış ama kökü sağlam. Bahara yeniden açar”.

“Açar mı?” diye sorarken muz ağacının yeniden yeşillenmesini diledim. Yaz rüzgârlarında geniş yapraklarının çıkardığı sesi...

Bunca zemheriye rağmen.

Yağmalanan kalbimin bir köşesinde baharı bekleyen bir ağaç daima duracak.

Bir sokak ara ile anladığım

2010-02-01T18:53:00.008+02:00

Kozmetiklerimin arasına yeni bir ürün eklendi; Q10 Eye Cream. Bir monitör karşısında geçen hayatımın olumsuz etkilerini azaltmak için. Yolun yarısına varmazdan az biraz önce kahve çekirdeği gözlerimin tümümden daha az yıpranması için.

Bir haftadır dolapta bekleyen göz altı kremini ilk kez bu sabah kullandım. Akşam saatlerinde varlığını iyice hisseder oldum. Sanki kremi sürdüğüm yerleri dört bir yandan çekiştiriyorlar. Eğer kremin gerginleştirici etkisi bu ise kesinlikle çok başarılı!
Bu sıralar iyi ve kötü meselesine fazlası ile kafa yorar oldum. Evet, yaşamı çok fazla detaylandırmaya gerek yok aslında. İyiler ve kötüler var sadece. Her alanda, her şekilde, gücü yettiğince kimileri iyi kimileri ise kötü olmayı seçmiş. Bugün birer sokak ara ile önce bir kötü sonra da bir iyi ile karşılaştım.
Yaya geçidinin ışığı yeşili gösteriyordu. Henüz karşıya geçmeden, yolun ortasındayken ışık kırmızıya dönmüş olmalı. Belki de hâlâ yeşildi. Hem yürüyor hem de telefon ile konuşuyordum. Dalmışım. İki saniye önce kırmızı ışıkta bekleyen taksi şoförü arabayı hızla üzerime sürdü. Arabanın tamponunu hissettim hissedeceğim bir anda aynı şiddetle fren yaptı. Avazı çıktığı kadar bağırdı bana. Ona göre suçum, ışığın ona yeşil bana kırmızı yanmasına rağmen hâlâ yolun ortasında olmamdı. Öfkelenmesi, hatta beni ezip geçmesi için kâfi.

Kendimi toparlamam birkaç dakikamı aldı. Oysa biraz önce bebek elbiselerinin satıldığı bir mağazaya girmiştim, çok nadir olarak. Ve yeni anne olan bir arkadaşımın güzeller güzeli bebeğine ufak tefek ciciler beğenmiştim. Bir başka arkadaşıma aldığım cicileri anlatıyordum sevinç içinde… Dalgın olduğumu düşünmek aklının ucundan bile geçmedi, kornaya basmak yetmedi. Beni korkutmakla mutlu oldu, dersimi verdiğini düşündü.

Bir sokak öteye varıncaya kadar yaşadığım ürkütücü sahne aklımdan çıkmadı. Bu defa karşıdan karşıya geçerken daha temkinliydim. Beyaz minibüs çok uzaktan görünmesine rağmen geçip gitmesini bekledim. Geçip gitmedi, durdu ve yol verdi. Üstelik camdan çıkardığı aydınlık yüzü ile gülümsedi genç şoför. Elinde alışveriş torbaları olan bir genç hanıma yol vermek onun için mutluluk nedeniydi belki de.

Bir sokak ara ile bir kötü ve bir iyi…

Bu sıralar iyiliklere hayli gereksinim duyuyorum. Hayatımın çok az döneminde olduğu kadar peş peşe kötülüklerle karşılaşmaktayım çünkü.

Oldukça soğuk bir akşam

2010-01-21T20:21:00.001+02:00

Dün,
“Ciddi hayal kırıklıkları yaşıyorum” dedim renklipamuklar’a.
“Ben de” dedikten sonra ekledi: “Kime ve neye inanacağımı bilemiyorum”.
“Ben de” deme sırası bendeydi bu defa.

Bugün,
Hâlâ ciddi hayal kırıklıkları yaşıyorum ve kime, neye inanacağımı bilemiyorum.

Gece geç saatlerde başlayan korkunç boğaz ağrısı yerini halsizliğe bıraktı. Yünlüler içinde, battaniye altında bile tir tir titriyorum. Ocakta kaynayan ıhlamur; içinde elma kabuğu, karanfil. Çaya bile karanfil attım içerken.

Taze sebze çorbaları yapıyorum. Kuru soğan, kırmızı mercimek, kereviz, kereviz yaprakları, beyaz lahana, havuç... Evde bulduğum ne varsa atıyorum içine. Üstüne karabiber serpiyorum, daha az öksürüyorum böyle olunca. Kendimi sakındım sakındım, olmadı. Beceremedim. Bir yerlerde üşütmüşüm demek ki, farkında olmadan.

Battaniye altında kitap okuyorum. Boleyn Mirası’nın son 100’üncü sayfasındayım. Tamamladıktan sonra Philippa Gregory’nin Türkiye’de yayımlanıp da okumadığım tek kitabı kalacak. Ona da sıra gelir umarım.

Birazdan battaniyemi TV karşısına taşır; Adnan, Matmazel, Bihter, Behlül, Nihal, Beşir arasında oluşan aşk prizmasındaki kırılmaları izleyebilirim.

Halim yok. Olsaydı beraberinde örgü de örebilirdim.

Pastel boyalarla duru kelimeler...

2010-01-15T00:03:00.010+02:00

Bir zamandır okunmayı bekliyordu, Aşk. Elif Şafak’ın okuyacağım ilk kitabı olacaktı. Bir solukta, kimi yerlerde gözlerimde biriken yaşları yutkunarak okudum. “Rastladığım en derin romanlardan biri”, bunu söyleyebilirim ancak.

Bir yanda Şems, bir yanda Baybars…
Bir yanda iyiler, bir yanda kötüler…

Kitapların, filmlerin; bunların içine gizlenmiş kırıklıkların, üşümelerin, ağlamakların… Hatta tüm hayatın özeti bu belki de. Vavien’in özeti de buydu, bana göre.

Bir yanda Sevilay, bir yanda Celal…
Bir yanda iyilikler, bir yanda kötülükler…

Günün bir zaman diliminde ağladıysam, aynı günün bir başka zaman diliminde mutlu olabilmeye çalışıyorum. Karamsar, sevinçten elini eteğini çekmiş ve hınç dolu insanları uzaklaştırıyorum etrafımdan. Kimse kimseden mutluluklarını çalmasın! Çalınan mutluluklar küçücük olsa da. Umutlarını yeisleri ile kirletmesin! Kirlenen umutlar durulmuş olsa da.

“Yaşamak güzel şey! Yaşarken iyiliklerin, güzelliklerin elinden tutmak daha güzel, daha başka bir şey!”

Gökyüzü, deniz mavi...
Çimen yeşil, elma kırmızı...
Ayva ile nar sonbahara sevdalanmış bir kez.
Çiçekler bahara aşık.
Kediler yumak peşinde, fareler ise peynir.
Uçurtmalar bulutlara yoldaş...
Kalem kutusunda kırık pastel boyalar.

En çocuk hâli ile yaşamak...
Hepsinden ve her şeyden daha duru.

Venüs nerede?

2010-01-06T23:13:00.002+02:00

Boticelli’nin Venüs’ünü de çizmiştim, şu an tarihlendiremediğim o zamanda. Kara kalem ile birlikte füzen de kullanmıştım. Füzen elleri kömür karası yapar, kömürdendir çünkü. Sabunlarsın sabunlarsın ancak arınır. Fakat hoşlanırdım füzen karasından. Ellerimden hiç çıkmasın isterdim.

Kim bilir ne oldu çizdiğim Venüs? Yırtıp attığım resimler arasındaysa şayet… Dilerim doğaya karışmıştır. Toprağa, topraktan suya, sudan denize, denizden Venüs’ün doğduğu adaya varmıştır dilerim.

Nice başka Venüsler… İsimsiz kadın figürleri, yüzü tamamlanmamış erkek figürleri, ülkesi belirsiz hayali manzaralar… Onlar da doğaya karışsa… Bulutlarla dağların en yükseğine yağsa mesela. Hayal bu ya… Hayallere dur durak yok nasılsa…

İnsan tutku ile bağlı olduklarından bile vazgeçebiliyor.

Çoğu zaman yaşamak nasıl bir şey, anlayamam. Anlayamadığıma şaşırmam, çoğu zaman kendimi de anlamam. “Beni bir kişi anladı, o da yanlış anladı” sözünü belki 15 yıl önce ilk kez duyduğumda kendime bu denli yakın hissetmeseydim?.. En çetrefilli sözlerin yamacında dolanıp durmasaydım?..

Birazdan ıhlamur demleyebilirim. İçine elma kabuğu ile bir-iki tanecik karanfil de atabilirim. Bir meyve çayı yaparım, “İyi ki şehrimdesin kış!” derim. “Huzurla sür…”

Aşk okuduğum en güzel romanlardan olacak belki de. Aklımdan silinmeyecek sözlerle dolu. Keşke daha önce okumaya başlasaydım Elif Şafak’ı.

Yazdıklarıma noktayı koyup mutfağa gideyim en iyisi. Bir tutam ıhlamuru süzgeçte yıkadıktan sonra… Demlenene kadar birkaç sayfa daha… Taksim’e çağırmışlardı bu akşam. Böylesi daha güzel; bir fincan ıhlamur, sayfalar ve sayfalar…

Anlamak güç değil.

Bir düş yazdım, detaylardan ibaret

2010-01-05T00:16:00.002+02:00

Gündüz sona ermek üzereydi. Bandın üzerine bıraktıklarım kasaya doğru ilerlerken aldıklarıma baktım. Şeffaf bir kutuda tek ekler pasta, biberli üçgen peynir, küçük kavanozda zeytin ezmesi, yuvarlak sandviç ekmekleri, gazete. Bir, bilemedin iki kişi için ufak tefek alınmışlar. Bant kasaya doğru ilerlerken hayatımın özeti gözlerimin önünden geçer gibi oldu.

Gündüz sona erdi. Bu gece Ege’yi ve yaz akşamlarını özlemediğim kadar çok özledim.

Ekler pastanın arasında beyaz krema olduğunu fark etseydim almazdım. Beyaz kremalı ekler pastaları pek tercih etmem. Tadı fena değil ama… Sanki ekler pastalar mutlaka çikolatalı olmalı.

Belki bir ay önce Lübnan’dan bir arkadaşımla yazışıyorduk. Sanırım İstanbul’un çok soğuk olduğundan söz ediyordum. Karşılığında Beyrut’a yağmurun çok yağdığını yazdı. “Üşütme sakın. Bol bol ıhlamur iç” dediğimi hatırlıyorum. “Lübnan’da ıhlamur ağacı yok. Ihlamur içmeyi çok özledim ama ne yazık ki burada bulamıyoruz” dedi. Uzun yıllar Türkiye’de, İstanbul’da yaşamıştı. “Üzülme, sana ıhlamur gönderirim” dedim. İşler, bazı olumsuzluklar ancak nefes aldırdı. Nihayet bugün, arkadaşıma bolca ıhlamur ile birlikte kurutulmuş karanfil de gönderdim.

Karanfil kokulu sıcacık ıhlamur ona buraları hatırlatacak. Karanfil kokulu sıcacık ıhlamur bana oraları hatırlattı. Oralar derken… Ege’yi.

Bu gece Ege’yi çok özledim. Uzun zamandır uzak durduğum bir düşün bildik detaylarını sıraya koydum. Gündüzün kavurucu sıcağı ile akşamın tuzlu serinliği iç içe geçmiş, bulutlara gizlenmiş. Akşamsefaları Ege’de öyle her yerde açmaz; evlerin küçük bahçelerinde, çeşmelerin yakınlarında boy verir. Kokusu daha keskindir İstanbul’da açanlardan. Tenim tunçtan bir heykelin renginde, saçlarım ayçiçeklerinin sarısında. Üzerimdeki kısa elbise mutlaka beyaz. Saçlarım hiç olmadığı kadar dağınık, hiç olmadığı kadar uzun. Ege’nin tuzlu ve serin suları, balıkçı takalarının yanıp sönen ışıkları, uzaktaki ada ve belirsiz ışıkları. İlerideki zeytinlikte otlayan koyunlar, koyunların boynunda çın çın eden çıngıraklar, ağustos böcekleri…

Bildik bir düş... Detaylardan ibaret.

Mutluluk durduğun yerde…

2009-12-31T01:09:00.004+02:00

Neyse ki gidebileceğim bir yerim, sığınabileceğim kimsem yoktu. Olsaydı… Her şeyi orta yerde bırakır ve giderdim, sığınırdım.

Hani karıncalar birbirini izler; peş peşe, sağdan soldan toplayıp taşıdıkları yüklerle. Geçen hafta… Aynı karıncalar gibi tüm olumsuzluklar birbirini izledi. “Eğer bu mesleği bugün bırakmadıysam…” diye başladı bir cümlem, “Bir daha bırakmam” ile bitti.

Şöyle…
Emeğini günlerce, aylarca, sayfalarca yığarsın. Sonra bir an gelir ve o an, tümünü hiçe sayabilir. Pamuk ipliğinin üzerinde zamanla, yorgunluklarla, yılgınlıklarla akrobasi yaparsınız. Esas olan hatayı ipin üzerinden düşürmektir. Fakat hatalar hep kaçak dövüşür. Bazen denge senden yana olmaz bazen de olumsuzluklar yakanı bırakmaz.

Olsa…
Her şeyi orta yerde bırakıp gitmek ve sığınmak istersin.

2009’un son gecesi başladı. Gece gündüze dönecek ve bir yıl daha bitecek. Aynı nehirde iki kez yıkanamam, 2009’un ve öncesinin gidenlerini geri döndüremem. Ama… Sonrasını güler yüzle karşılayabilirim. Bu elimde, gözlerimde…

Akşam saatlerinde… Bir süredir uzak kaldığımız bir arkadaşımdı arayan. Sesinde duygudan örülmüş naif notalar gizlidir. Öyle mutlu, öyle özel bir haber karşılaştırdı ki bizi…

2009’un son gecesi sürerken…
Holly 12 yıl süren çetrefilli bir beraberliğin ardından evlendi, sevgilisi eşi oldu. Nihayet bu yıl evinde, onun yanında…

Issız Adam bizim kızı aramış, çok üzgünmüş. Pişmanmış, affedilmeyi bekleyebilirmiş vs.

Ossy sevgilisiyle mutlu.

Daphne sıcacık Kıbrıs’ta.

Renklipamuklar kararsız.

Ponçik bildik dünyasında.

Ben ise… Derim ki:
“Mutluluk durduğun yerde…”

MUTLU YILLAR…

Bir roman ve talihsizliklerimden biri daha

2009-12-25T00:22:00.003+02:00

Gün boyu gözlerim dolu dolu gezdim. Zamanım yoktu, olsaydı her şeyi bir yana koyup ağlamak isterdim.

Talihsizlik bu. Düpedüz talihsizlik! Üç kez okuduğum, defalarca gözden geçirdiğim sayfaların birinde önceki sayıya ait bir pasaj kalmış. Böyle bir hata yapılmamalı, yapıldıysa eğer görülmeli ve düzeltilmeli.

Göremedim, düzeltilmedi.

Can sıkıcı tenkitler aldım bununla ilgili. Söyleyebilecek sözüm yok. Özür diledim, “Haklısınız. Kesinlikle gözden kaçmaması gereken çok büyük bir hata” dedim.

“Cümlenin sonunda iki nokta kalmış, iki kelime arasında bir fazla boşluk var” telaşında boğulurken böylesi büyük bir yanlışı geçip gitmek... Bir kez daha olmuştu. Hayatımda ise defalarca… Defalarca detaylarda boğulmuş, bütünü görememişimdir.

Bugün kötü bir gündü. Holly aradı, işe kabul edilmemiş. Halihazırda bir işi var ama bunu çok istiyordu. “Boş ver, canın çıkacaktı. Gündüzün gecene karışacaktı, hafta sonun kalmayacaktı” desem de etrafını saran hüzün bulutlarını dağıtamadım.

Sevgilisinden ayrılan arkadaşım ise kanadı kırılmış bir güvercine benziyor. Sanki bir daha hiç kanatlanamayacak.

Elde kalan yünleri değerlendirmeye karar verdim. Beyaz yünden bir sabunluk örmeye başladım bu akşam. Aşkı Memnu’nun son sahnesinde yünü de şişleri de bir yana attım. Saçlarını kısacık kestiren Behlül, “Çok uzamıştı. Sıkıldım” dedi ya Bihter’e… Yün bir tarafta, şişler bir tarafta bu sahneyle birlikte.

Ossy, ‘Aşk’ı vermişti okumam için. Ne zamandır duruyordu kenarda. Başarabilirsem, Elif Şafak’ın okuyacağım ilk kitabı olacak. Aslında uzun saatlerimi güzel yazılmış bir romanın içinde geçirmeye öyle çok ihtiyacım var ki…

Kafka, yaşamak, vesaire…

2009-12-23T23:16:00.007+02:00

Yakında dünyaya bir PDF belgesi içinden bakabilir, dünyayı bir PDF belgesi olarak görebilirim. Korkarım ki bu olabilir. Dönüşüm bugün yazılsaydı, Gregor Samsa bir bilgisayar dosyasının içinde bulabilir miydi kendini?

Son iki haftadır revizyonlarla eleğe dönen derginin gmail’ime düşen en son şekli olduğunu umut etsem de… Değişiklik istenen son dakika fotoğrafı, bir başka anlama yol açabileceği düşünülen sevimsiz bir başlık, sanki konuyu yeterince ifade etmediği kaygısı uyandıran savsak bir cümle, görev tanımındansa soyadına göre yeni baştan sıralama şekli, vs.

“Bilmezler nasıl aradık birbirimizi? Bilmezler nasıl sevdik?” diyedursun Kızılok. İrademle öğünmeyi sürdürerek, bir geceyi daha çikolatasız geçirmenin haklı gururunu yaşıyorum.

Kapım örtülü. Ponçik kapının kolunda, gagasıyla “tık tık tık” yapıyor. Emine Teyze pembeli kahverengili yünden, beyaz düğmeli yastığı çok beğendi. “Ben sana yılbaşı hediyesi almadım ki!” dedi, şaşkınlıkla karışık. “Ben de almadım” dedim. “Ördüm”.

Renklipamuklar günlerdir geç çıkıyor şirketten. “Halim duman” diyor arada.

Kader bu ya… Doğum günümde bana Issız Adam albümü hediye eden arkadaşım tam anlamıyla bir ıssız adama rastlamış. Perişan. “En iyisinin…” diye başladı, bugünkü tüm sözlerine.

Holly üç gündür iş görüşmeleri yapıyor. Sıra ile YİM, GYY ve şirket sahibi ile görüşmeden geçti. “Bu ne ya?” dedim, üçüncü günün sonunda. “Amma abarttılar!”

Bana çiçekler almış. Pembe, beyaz ve kırmızı çiçekler… Beklemiyordum bunu. “Yıllar sonra İstiklal Caddesi’nde, elimde çiçeklerle…” dedim ona. Kendim topladığım, satın aldığım, bir başkasının hediyesi ya da değil... Diğer tüm çiçeklerim gibi onları da saklayabilirim, kitaplarımın arasında.

Denedik, yanıldık çoğunlukla

2009-12-19T23:12:00.003+02:00

Şekerpare tabağına konan Ponçik’in kuyruğu şerbete bulandı. Musluğun altına tutayım dedim, yanaşmadı. Şimdi bilgisayarımın monitöründe… Şerbetli kuyruğu ile dert anlatmaya çalışıyor. Yapabileceğim bir şey yok. Hayat böyle bir şey Ponçik’im. Deneme-yanılma yöntemi ile öğrendik biz de birçok şeyi. Üstelik şeker şerbete bulanmaktan başka bedeller ödedik çoğunlukla.

Sokağa ince kabanımla çıkmamalıydım. Dün gece kar yağmıştı, havanın çok soğuk olacağını tahmin etmeliydim. Mavi polar pijamalarımı giydim, taze demlenmiş çay, kalorifer gürül gürül… Hâlâ üşüyorum.

Yeşillenen umutları düşlemek
Renklipamuklar’dan umutluydum, hüsran oldu. O da uyanamamış sabah. Saat on bire geliyordu gözlerimi açtığımda... Hazırlanmak, evden çıkmak zaman aldı. Yılbaşı üstü alışveriş merkezlerine bayılıyorum; her yer ışıklar, süsler içinde! Zil sesleri, Noel Babalar, ayıcıklar, penguenler… Evet, yıllar göz açıp kapayıncaya dek geçiyor. Fakat yeni yıl yaklaştıkça geçen yılları düşünmekten çok yeşillenen umutları düşlüyorum.

Severiz paylaşmayı…
Dört günden fazla oldu, blue jean almıştım. Tadilat için mağazada bekliyordu ancak gidebildim. Gitmişken aynısından renklipamuklar’a da aldırdım. Aynı kıyafetlerden, çantalardan, ayakkabılardan alır ikizler burcu gibi gezeriz. Severiz paylaşmayı…

Bugün çok çay içtim. Neyse ki kahveyi bıraktım artık. Mide kramplarımın tekrarlamasından korkuyorum. Gece yarısı hastane koridorları, acil servisler, o tarifsiz acı… Nereden geldi şimdi aklıma? Kendini hissettiren ağrıdan olabilir mi?

“Hem senin hem de benim ruh sağlığımız için lifestyle dergi yapmalısın” dedi renklipamuklar. “Tercih ederim ama lifestyle iş yok” dedim. Laleleri, çınarları, sonbaharı, şiirleri yazdığım günleri özledim.

“Kaybolup giderken fırtınalarda, gönlümce bir ıssız ada bulmuşum. Fark etmeden… Senin olmuşum”* derken şarkının sözleri… Onunla rastlaşmadık bugün.

* Fikret Kızılok, Fark etmeden

Kar yağdı yağacak günde, bir Kış Masalı…

2009-12-18T00:40:00.001+02:00

Eğer bir kış masalı ise bu, bir bardak çaydan doğabilir. Buğusu tüterken, çay kaşığı tabağın kenarına aceleyle bırakılıvermiştir. Art arda çakan çakmaklarla duman odayı kaplar. Masa örtüsü iki renkli ve kare karedir. Okunmuş gazeteler, küllük, vesaire...

Masallarda kurulan cümlelerin çoğu iddialıdır. Kahramanlardan yaşça daha küçük, sevdaca daha büyük olan öyle bir söz söyler ki…
“Çayım, sigaram, bir de o olsun yanımda…”

Hayattan yek isteğinin bu olduğunu belirtmek için söylemiştir, bu büyük sözü. Aşktan daha güçlü iddiası yoktur henüz; yaşça daha küçük, sevdaca daha büyük olan kahramanın. Aşk, hayattaki tek iddiadır ona göre. Kaybetmeyeceğinden emindir henüz.

İstanbul’dur şehir, kar yağdı yağacak bir gündür. Yaşça daha büyük, sevdaca daha küçük olan kahraman sorar:
“Hava soğuk, baksana üşümüşsün.”
“Çay içer misin?”
…

Bazen bir tek cümle koskoca bir masalın başlangıcı olur.

Eğer bu bir kış masalı ise… Kar yağdı yağacak bir günde, bir bardak çaydan doğabilir. Ve, kahramanları baharın uzaklığını bilir en başından.

Hep mutluluk yok ki...

2009-12-14T23:51:00.004+02:00

2009 yılından çok umutluydum. Apak beklentilerle 1 Ocak gününe uyanmıştım. Aralık’ın son haftalarını yaşadığımız şu günlerde ise 2009’un bir an önce çekip gitmesini istiyorum. Pabuçlarını ceketini giymeden, kapıyı kapatmadan gerekirse…

Gökyüzündeki kış güneşi bile fayda etmiyor bazen.

Sabah saatlerinde duyduğum bir haber benim için kara, arkadaşım içinse katran karası, zifiriydi. Üç gün içinde, apar topar… Babasını kaybetmiş.

Egeli aslında. Deniz kenarında tanışmıştık onunla. 15 yıl olmuş mudur acaba? Üniversitedeki ilk yılımı tamamlamışken, sınavlara hazırlanıyordu. “Mimar Sinan’ı yazsana, Sanat Tarihi’ni…” demiştim. “Birlikte okuruz hem. Çok güzel bir bölüm”. Yazmış okulu, kazandı. Tası tarağı topladı, Ege'den İstanbul'a göçtü. Burada kaldı.

Çok gençtik; yalnızca kendimize değil, tüm dünyaya dair büyük hayallerimiz vardı. Yıllar geçti, büyük hayallerimiz küçüldü, rüzgâr bizi farklı yerlere yönlere savurdu.

Aynı şehirde yaşamamıza rağmen doğru dürüst görüşmüyorduk. Bayramlarda, yeni yıllarda ve doğum günlerimizde mutlaka arıyorduk birbirimizi. Bugün öğrendim ki o kara haberle hayatının en mutsuz gününü yaşıyormuş. Aradım, konuşamadık pek.

Ağladım, ağladım. Çok işim vardı. Giyindim, evden çıktım. Yığılı sayfalar, eksik fotoğraflar, spotlar, başlıklar gözyaşlarını duymazdan görmezden geliyor. Akşam saatlerine kadar çalıştık. Eve dönerken çok üşüdüm. Hâlâ üşüyor gibiyim.

Bunları yazmak bile anlamsız aslında. Ponçik, minik beyaz topu yuvarlayıp duruyor yerde. Anlıyor mutsuzluklarımı… Mutlu olayım istiyor hep.

Hep mutluluk yok ki Ponçik’im… Bak, çöp kamyonu yanaştı yine apartmanın önüne.

Hafta sonu

2009-12-11T23:22:00.004+02:00

Kalabalıklar içinde, karanlıkta ve labirentlerden oluşan binalar arasında tanıdık birilerini bulmaya çalışıyorum. Rastlaşmak istemediğim, yüzünü unuttuğum kim varsa hepsi karşımda... Dar koridorlar başka dar koridorlara açılırken yabancı bir yüz beliriyor. “Serpil, gazeteciyim” diye kendini tanıtıyor, soluk renkler giyinmiş bir kadın. Gazeteci Serpil’i tanımıyorum, o ise beni tanıyor. Hayret içinde soruyor:
“Yoksa beni tanımıyor musun?”
Tüm gazeteler, gazetelerin köşe yazarları telaşla aklımdan geçiyor. Gazeteci Serpil’i seçemiyorum. Onu bilememek utanç oluyor dar ve karanlık koridorlarda.

Renklipamuklar buluyor beni.
“Geç kaldık” diyor sürekli. Ponçik pembe yuvasının içinde, yanımda. Nasıl oluyorsa bir halk otobüsünün en arka koltuğuna bırakıyorum Ponçik’i, nasıl oluyorsa bir anda durakta buluyorum kendimi. Otobüs gidiyor, Ponçik otobüsün arka koltuğunda kalıyor, pembe yuvasının içinde.
“Ponçik otobüste kaldı” diyorum renklipamuklar’a.
“Geç kaldık” diyor, Alice’in tavşanı gibi.
“Ponçik bensiz ne yapar? Ya biri alırsa, bir daha nasıl bulacağım?” Renklipamuklar duymuyor. Yürüyüp gidiyor. Kalıyorum orta yerde. Derin bir sızı...

Böyle uyandım. Uyanır uyanmaz Ponçik’imin yanına gittim, yerinde duruyor. “Seni otobüslerde mi bıraktım Ponçik'im?” dedim. Kömür kömür baktı. Rüyayı renklipamuklar’a anlattım. “O kadar duyarsız bir insan mıyım ben?” diye bozuk attı. “Ponçik otobüste kalsa o şekilde konuşur muyum hiç? Bir taksi buluruz, otobüse yetişir Ponçik’i geri alırız” dedi.

Rüyalarda her şey ne kadar anlamsız ve içinden çıkılması güç. Böyle olunca uyumayı sevmiyorum.

Hafta sonunun büyük bir bölümü çalışarak geçecek. Masamda yığılan sayfaları geç saatlere kadar okudum, tamamladım. Yarın Holly’nin evinde toplanacağız. “Sigara böreği getireyim mi?” diye sordum telefonda. “Uğraşma şimdi. Kek yapacağım nasılsa…” dedi. “Sigara böreğinin uğraşmasından ne olacak?”

Bu akşam zaman kalmadı. Yarın sabah biraz erken uyanıp sigara böreklerini sarmalı. Holly’nin pişirdiği elmalı kek de muhteşem oluyor. Geçen gittiğimde tam üç dilim yemiştim, iki dilimi de paket yapıp çantama koymuştum.

Gece yarısı

2009-12-11T00:17:00.005+02:00

Her gece bu saatlerde çöp kamyonunun sesini duyuyorum. Gece yarısına yakın. Yaz geceleri değil açıkçası, fakat kış geceleri düşünüyorum. Biri konteyneri kamyonun kelepçesine iyice oturtuyor, yere dökülenler varsa bir başkası onları topluyor. Şoför koltuğunda biri ve onun yanında bir başkası daha… Zaman gece yarısı. Çoğunlukla bir şeyler okuyor oluyorum bu saatlerde. Kitaptan ya da online gazetelerden. Yorgunlukla biten bir günün sonunda kaçırdıklarımı yakalamaya çalışıyorum. Yanımda çay olmazsa süt duruyor. Süt de olmazsa bir bardak su belki. Çikolata kağıtları… Meyve yemek istemesem de her gün bir mandalina, en azından.

TV izlerken yün yastığın bir yüzünü ördüm, bitirdim. Sanki Behlül Bihter’den çoktan vazgeçmiş.

Uzun zamandır aynı müziğin etrafında dönüp durmuyordum. İçinden çıkılmazlıklardan belki...

Hani bir tünel ve o tünelin sonunda görünecek ışık hikâyesi vardır. Öyleyse... "Bir tünele çıkmak bilmeyen yollara!" diyelim bu gece...

Yünden hediyeleri olsa herkesin!

2009-12-09T00:08:00.008+02:00

Gün boyu süren telefon trafiğinin ardından Holly ile Mecidiyeköy’de buluşma kararı aldık. “Altı gibi buluşuruz” dedik. Neredeyse bir saat öncesinde oradaydım. Cadde üstündeki kitapçıya uğradım. Bir saat geçip gitmiş, Holly aradı.
“Neredesin?”
“Kitapçıdayım, kasaya doğru ilerliyorum” dedim. Kasada buluştuk. Sordu:
“Hangisini aldın?”
“Ne zamandır istiyordum okumayı…” dedim. Yazdan bu yana aklımdan geçen bir kitaptı, Son Kuşlar *.

“Sessiz, sakin bir yer bulalım. Gürültü çekebilecek gibi değilim” dedi Holly. “Al benden de o kadar!” dedim. Tenha bir kafe bulduk. Genellikle işten güçten konuşuruz. Bu defa işten başka her şeyden konuştuk. En çok da yılbaşı gecesi üzerinde durduk. Holly geçen bahar evlendi ve aynı çatının altında eşiyle birlikte ilk yılbaşı kutlamaları olacak.

“Çok önemli!” dedim. “Çok güzel bir masa hazırlamalısın. Ve şimdiden en şık mumu aramaya başlamalısın.”
Önce burun kıvırır gibi oldu:
“Aslında kızlarla birlikte yılbaşı partisi yapacaktık. Sonra da konser filan.”
Sözünü ağzına tıktım.
“Hayatının en büyük hatasını yaparsın ve bunun geri dönüşü olmaz! İlk yılbaşınızı birbirinizden ayrı yılbaşı partilerinde mi geçireceksiniz?” Baktım dinliyor, “Yıl nasıl başlarsa öyle gider” diye ısrarcı oldum. “Yılbaşına ayrı girerseniz öyle sürer. Sonra karışmam!”
Korktu.
“Yılbaşını evde kutlayacaksak çam ağacı almak isterim” dedi.
“Ben geçen yıl almıştım. Ama yeni süsler alabilirim!”
“Birlikte alalım!”
“Anlaştık!”

Yılbaşı hediyelerini çok severim. Sokaktan geçen, hiç tanımadığım, bir daha görmeyeceğim insanları bile hediyelere boğmak isterim. Şimdiden küçük listeler oluşturmaya, arkadaşlarımın zevklerine göre hediyeler düşünmeye başladım. Bu gece bir yastığın ilk sırasını ördüm mesela. Pembeli, kahverengili yastığı Emine Teyze için örmeyi planlıyorum. Yatağımın üzerindeki yün yastıkları görüp beğenmişti.
“Nereden buldun?” diye sormuştu. “Ben ördüm” dediğimde ise hayrete düşmüştü nedense…

Emine Teyze korkunç dağınıklığımızı toplamak üzere yarın gelecek. Yünleri ortadan kaldırıp bir yerlere saklayayım ki sürprizi kaçmasın! Belki Ossy ile Holly’e de yün yastıklardan örebilirim! Renklipamuklar’a ise…

Şu an bilemedim.

* Son Kuşlar, Sait Faik Abasıyanık

Yaşam ve Aşk

2009-12-06T20:36:00.007+02:00

Olabilseydim eğer, Modigliani’nin uzun boyunlu kadınlarından biri olmayı isterdim. Yok, eğer Modigliani’nin kadınlarından biri değilsem o zaman Chagall’ın renklerinden olmalıydım. Sevgililer‘deki renklerinden herhangi biri.

Sabah yağmurlu ve soğuktu. Yağmura rağmen şemsiyemi çantamdan çıkarmadım. İstiklal Caddesi’nin sabah mahmurluğu güzeldir. Kepenklerin çoğu açılmamış, caddede gezenler geceden kalmalar.

Yıllarca sanat tarihi kitaplarından siyah-beyaz okuyup gördüğüm Chagall; imzası, çizgileri, renkleri ile karşımda! Ne garip, bir sanatçıyı seviyorsan doğduğu köyü-kenti, aşkları, kederleri ve mutlulukları ile birlikte seviyorsun. Chagall ile doğduğu köy Vitebsk’i de sevdim. Aşık olduğu kadın Bella’yı, oğlu Ida’yı da sevdim.

Marc Chagall’ın renkler içindeki köyü… Bir yanda hep bir keçi bakıyor tuvalden. Çalan kemanın ya da akordiyonun sesi duyuluyor öte taraftan. Köylüler, tüten bacalar, ağaçlar içinde evler… Kışsa bembeyaz kar, bahar ise her yer bir renk denizine dönüşmüş.

Chagall Paris’ten önce iki yıl İstanbul’da yaşamış. Büyükada’dan denizi, adaları izlemiş. Ara Güler’e anlatmış bunları… “Belki resimlerinin mavisinde İstanbul da vardır bir parça” diye düşünüyorum böyle olunca.

Marc Chagall 24 Ocak’a kadar İstanbul’da, Pera Müzesi’nde…

Menekşeli sabah

2009-12-05T20:19:00.010+02:00

Contemporary 09’un girişinde yine aynı kurabiyeleri görünce “Geçen yılki kurabiyelerden çıkan dilekler tutmadı” dedim. Görevlilerden biri “Bu yüzden bu yıl dilek yazmadık kurabiyelere…” diye karşılık verdi. Gülümsedi sonra, “Üzülmeyin. Yalnız sizin değil, kimsenin dileği olmamış.”

Hiç değilse başkalarının dileği olsaydı.

Gece üç buçuktu, uyuyamamıştım. Beş buçukta yeniden uyandım, belli belirsiz. Birkaç saat sonra renklipamuklar uyandırdı. Kalın kazaklarımızı giydik, köşe başındaki bakkala uğradık pastaneye gitmezden önce. Hemen her gün okuduğum gazeteyi aldım, başlıklara bakmak gelmedi içimden. Hava soğuktu, bir ara üşür gibi oldum. Renklipamuklar pufidik montuna iyice sarındı, çayla birlikte sigara içip durdu.

Gökyüzünü seyrettim, gökyüzünü örten ağaçlara baktım. Ağaçların dallarında serçeler… Düşündüm, “Seçebilseydi, bir serçe olmayı tercih eder miydi Ponçik?”

Pastanenin bahçesi saksılarla, saksılar menekşelerle dolu. Fotoğrafını çektiğim menekşeye “Gülümse menekşe!” dedim. Sanki tüm menekşeler biraz somurtkan.

Kafesteki tüm kuşlar en az serçeler kadar özgür olsa…
Tüm çiçekler en çok menekşeler kadar somurtkan.

Ve bir masal başlar ansızın

2009-12-02T13:15:00.005+02:00

“Bu mevsimde Ege soğuk olur” dedi renklipamuklar. “Polar eşofmanlarını alırsın yanına. Kitaplarını… Bir de bilgisayarını götürdün mü, başka bir şey gerekmez zaten.”

Uzun zaman sonra ilk kez hissettiğim yorgunluktan başka bir şey. Gözlerimin altına yerleşti bu his. Kirpiklerim dokundukça derinleşiyor.

Uzun zamandır, ben… Gerçekte kuramadığım bir düşü kuruyorum ve süsleyip püslüyorum.

Pembeye boyalı tek katlı bir ev. Bahçesinde karbeyaz kuğularla… Mutfak camındaki buğu tarçın kokuyor, tarçınlı kekten alıyor kokusunu.

Aralık soğuk, temmuz sıcak demeden renk renk çiçekler yetişiyor. Toprak gökkuşağı…

Bir zeytin ağacının gölgesinde iki bank. Sanki hep oradaydı ve sonsuza dek orada kalacak.

Alabildiğine balkabağı ekili.

Umutlar gibi değildir masal yazıcılarının kalemi, tükenmez. Balkabaklarından biri Cinderella’nın atlı arabasına dönüşüverir belki, masal yazıcısı yazarsa...

Ve bir masal başlar ansızın.

Bugün, hiç…

2009-12-01T16:42:00.002+02:00

Bugün hiç çalışmadım. Uyandığımda saat on buçuktu. Çay bile içmeden kitap okudum.

Mavi kanatlarınla…*
Yalnız benim…
Olsaydın…

Kitabın 138’inci sayfasında anlatılan kadın yüreğimi burktu.
“Yüzünün solgunluklarını, yıpranmışlığını ağır bir makyajla örtmeyi deniyormuş. Eskisinden çok daha fazla sigara içiyormuş ve sigaralarını uzun ağızlıklara filan takmadan içiyormuş, birini yakıp birini söndürüyormuş.”

Sigarayı bırakalı çok oldu. Kokusuna dahi tahammül edemiyorum ama bir yerde… Peş peşe sigara yakan, izmariti ezerken kokusu ellerine işlesin isteyen bir kadın görünce… Kendimi hatırlarım.

Birkaç kepekli bisküvi atıştırdıktan sonra giyindim, yüzümün solgunluğunu, hatta yıpranmışlığını örtmeyi düşünmeden evden çıktım. Yürüdüm, yürüdüm. Hemen her gün okuduğum gazeteyi aldım ve nihayet, cadde üstündeki kafelerden birindeydim. Saat biri geçiyordu, kahvaltı saati biteli çok olmuştu.

“Eskiden burada poğaça, börek gibi şeyler olurdu…”
“Artık yok maalesef” dedi, beyazlar içindeki genç garson.
“Mönüyü alabilir miyim?”

Kızarmış patateslerin, şinitzellerin, ızgara köftelerin tercih edildiği bir saatte tost yedim. Gazetelerin ekonomi sayfalarını pek okumam. Açıkçası, okusam da pek bir şey anlamam. Ekonomi sayfaları her köşesini okuyup üzerinde en çok düşündüğüm sayfalar oldu, bugün. Düşündüm, düşündüm fakat yine işin içinden çıkamadım.

Bir fincan ıhlamur istedim.
Bugün hiç çalışmadım.

*Selim İleri

Şansındaki rengi sevmeli belki de...

2009-11-28T20:18:00.004+02:00

Güneşli bir sabaha uyanmak güzel şey! Aslında öğlen demek daha doğru olacak sanırım. Saat on biri geçiyordu gözlerimi açtığımda. Tatil günleri tembelliğini seviyorum.

“Eşya sahibine benzermiş” demiştim. Henüz bebekken alıp, bir kutu içinde eve getirdiğim Ponçik’in de huyu bana benzedi. Gece yatmak, sabah uyanmak bilmiyor.
“Ponçik bir sabah bir cik desen, beni de uyandırsan olmaz mı?” diye sordum bu öğlen. Her zamanki gibi kanatlarını iki yana açtı ve melek oldu.

Hiç huzurum yok. Domuz Gribi olma ihtimali sinirlerimi iyice bozdu. Zaten az buçuk titizimdir. Şimdilerde titizliğin son kertesine ulaştım. Nemlendiriciler ellerimi nemlendirmeye yetmiyor. Her aksırıkta, her tıksırıkta su ve sabun! Yıkanıp paklanmaktan usandım.

Dikkat ettim, aldığım tokalar hep güneşli günlere denk gelmiş. Bugün de güneşli bir gündü. Elimdeki küçük alışveriş sepeti dolmuşken telefonum çaldı. Adı bile gülümsemem için yeterli...
“N’aber?” diye sordu. Ezelden beri telefondaki ilk sözü N’aber’dir.
“İyi, senden n’aber?”
“Ne yapıyorsun?”
“Toka alıyorum.”
Anlamadı, tekrar sordu:
“Anlamadım, ne yapıyorsun?”
“Saçlarıma toka alıyorum” dedim. Oysa tokaların olduğu bölümü geçmiş, renkli taşlarla süslü yüzüklerden birini deniyordum. Menekşe taşlı olanını…
“Demek saçlarına toka alıyorsun…”
“Evet, tokacıda toka alıyorum.”

Aynı sözleri defalarca tekrar ettik. Onunla saçma sapan konuşuruz telefonda. Ezelden beri…

Ufak tefek tokalar, bir yaka iğnesi ve taşlı bir yüzük aldım. Aslında menekşe taşlısını daha çok beğenmiştim ama bana uygunu kalmamış.

Olsun, şansımda başka bir renk varmış. Şansındaki rengi sevmeli belki de...

Hiçbir kere hayat bayram olmadı ya da*…

2009-11-26T18:38:00.004+02:00

Birkaç kez rastlamıştım ona. Yaz akşamları, kendi kendime yürüyüş yaptığım ya da bir bankta kitap okuduğum saatlerde… Peşinde sokak köpekleriyle gezen bir genç adam. İyi bir aileden geldiği belli. İskelet yapısı düzgün, uzun boylu ve incecik, bakımsız, hatta çok bakımsız. Elinde poşetler, poşet dolusu kuru mamalar, peşinde neredeyse mahallenin tüm sokak köpekleri…

Yarın bayram. Bayramdan önce ilk yapılanlardandır küçük bayram alışverişleri. Hava ılık, marketin önünde değişik bir dolu sokak köpeği… Alışveriş arabalarından birini aldım, meyve-sebze reyonuna geçtim. Tüm kasalar dolu, biri daha tenha. Tenhalıkla birlikte onu fark ettim. Yaz akşamları rastladığım genç adam en boş kasada duruyor ya da onun durduğu kasa en boş.

Bakımsızlıktan öte hırpani, hırpaniden öte perişan halde. Üstü başı çamurlanmış, saçı sakalı birbirine karışmış. Bir şarkı mırıldanıyor beklerken. Duyamıyorum şarkının sözlerini… Duymaya uğraşıyorum, köpeklerin havlamaları, araba sesleri, konuşmalar… Duyamıyorum. Marketten gülümseyerek çıkıyor. Kapıda bekleyen sokak köpeklerine gülüyor, dolu dolu:
“Hayatta kalma nedenimsiniz benim!” diyor. “Ne mi aldım? Votka ve elma suyu... Başka bir şey yok.”
Yalnızca sokak köpeklerinin gözlerine bakarak kendi gibi kumral bir edayla: “Haydi gidelim biz” diyerek uzaklaşıyor. Sokak köpekleri onu izliyor.

Tiyatrodan koparılmış bir sahne, filmden çalınmış bir kare gibi. Şu dünyadan geçip giden hayatları düşündürüyor bana. Kimlerin daha çok iz bıraktığını, bırakacağını sorgulatıyor. İzlerimizi...

Yarın bayram.
Mutlu izler bırakacağımız nice bayramlara…

*Bulutsuzluk Özlemi, Hiçbir kere hayat bayram olmadı ya da her nefes alışımız bayramdı.

Bu dünyanın hallerini anlayamadan büyüdüm

2009-11-26T00:13:00.008+02:00

“Oradan bakacağına iki başlık da sen söylesene!” dedim Ponçik’e. Pembe yuvasının beyaz tüneğine kurulmuş. “Sendeki saltanat bende yok ” diye söylendim sonra. Küçük bir cik çıktı yalnızca. Hani çay demlenirken su fokur fokur bir ses çıkarır ya… Ponçik de çaydanlığın içinde fokurdayan su gibi sesler çıkarıyor çoğunlukla. Bazen de bir düdüklü tencereyi andırıyor. Ama illa ki hep fokur fokur…

Armut dibine düşer, eşya sahibine benzer derler. Talihimiz Ponçik ile benzerlik gösteriyor. Her şey yolunda derken bir bakıyoruz ki bizim rota şaşmış, tekne alabora olmuş. Ponçik çok hastaydı. Ancak biraz biraz iyileşti. Neşesiz, kendi yalnızlığında bir Ponçik var son günlerde.

Şu hüzün denilen şey bulaşıcı mı acaba?

Akşam markete uğradım. Leylak kokulu yeni sabunlar çıkmış. Bir tane aldım, gardırobuma koydum. Emine Teyze, “Sabunun bir tarafını aç ki kokusu iyice dağılsın” dedi. Ponçiğime bakıp, “Ponçik’in hiç tadı yok” dedim. Anlatmaya koyuldu. İki kadını konuşurlarken duymuş. Kadınlardan biri elektrik süpürgesi ile duvarlardaki örümcekleri temizlerken evdeki muhabbet kuşunu da süpürgeye çekmiş.

“Ne olmuş kuşa?” diye sordum üzüntüyle.

“O kısmını duyamadım. Çok merak ettim, laflarını dinlemiş gibi olurum diye soramadım” dedi.

Ponçiğimi siyah, dev bir canavarı andıran elektrik süpürgesinin içinde düşününce… Ürperdim, bayılacak gibi oldum.

“Aman dikkat edin Emine Teyze! Ponçik’i süpürürseniz deliririm, bir daha iflah olmam” dedim. “Ben geldiğimde sen onu kafesinden çıkarma” diye tembihledi. “Ben de deliririm çünkü!”

Anlamadığım, bir kuş nasıl süpürülür?

Tiramisu yaptım. Renklipamuklar “Ben yemeyeceğim!” dedi. Bu sıra hiçbir şey yemiyor. Sanırım 34 bedene inmeyi planlıyor. Boyu çok uzun, 34 beden yakışmaz. Söylüyorum, dinlemiyor.

İki büyük dilim Tiramisu yedim, yanında taze demlenmiş çay içtim. Renklipamuklar sordu: “Nasıl olmuş Tiramisu?”

“Harika olmuş. Yaptığım en güzel Tiramisu neredeyse…” Ardından sordum:“Yer misin?”

“Ben yiyeceğim kadarını alırım. Sen doldurursun şimdi!”. Mutfakta tıkırtılar duyuldu. İncecik bir dilim yemiş olmalı. Kesin kararlı, daha da zayıflayacak.

Hazırladığım yazıyı okudum, okudum ve bir kez daha okudum. Belki bir kez daha… Altı farklı başlık önerisi ile gönderdim.

Acaba hangisi beğenilecek?

Bir dilim Tiramisu daha?..

Oysa ıhlamur ağaçları habersizdi

2009-11-23T23:52:00.005+02:00

Birkaç yıl önceydi. Aslında birkaç yıldan daha önce de olabilir. Çok çalışmış çok yorulmuştuk. Çok yorulduğumuzda keyifli konulardan konuşmaya uğraşırdık genelde. Güzel anılardan, kitaplardan, filmlerden, güneşli bir tatil gününde yapılacaklardan… Söz, Selim İleri’ye gelmişti nasılsa.
“Selim İleri hiç okumadım” demiştim.
“Beğeneceksindir. Oku bence…” demişti, o zaman birlikte çalıştığımız yazı işleri müdürüm.

Kaç yıl sonra… Pastırma Yazı’nı görmüştüm kitapçıda. Arka kapağını okumuş, kitabı yerine bırakmıştım. Sonra İstiklal’de gezdiğim, kitapçıya girip bir dolu kitap seçtiğim gün Pastırma Yazı da yer almıştı o kitapların arasında. Ardından Fotoğrafı Sana Gönderiyorum, Destan Gönüller, Hepsi Alev geldi. Dün ise bir başka kitabını okumaya başladım. ‘Mavi Kanatlarınla Yalnız Benim Olsaydın’. Bu kitabı almazdan önce, adını duyduğumda yalnızca… Kalmıştım öylece.

Belki üç belki de dört saat boyunca onlarca klasöre yüzlerce fotoğrafı yerleştirdim. Elimde uzunca bir liste; şu budur, bu şudur diye uzayıp giden bir liste… “Hata yapmış olabilir miyim?” ya da “Eksik kaldı mı acaba?” paranoyaları ile sürüp gitti. Nihayet bitti ve derin bir soluk…

Ihlamur içmiyorum artık. Bu kış neredeyse hiç içmedim. Ihlamurca kelimelerden uzaklaşmaktan, Beyaz Tuval’in beyazlığını kaybettiğini düşünmeye başlamaktan olabilir mi?

Oysa yüksek tepelerde kendince yeşerip sararan ıhlamur ağaçları her şeyden habersiz.
Yorgunluktan söz etmek yersiz.
Umutların her geçen gün kendi ömründen yediğinden söz etmek boş bir karamsarlık.

Kitapların sayfalarında durulmak en güzeli olmalı.

Dünyayı güzellik kurtaracak!

2009-11-23T23:20:00.002+02:00

Mısır konservesinin üzerinde yazılanları defalarca okuduktan, altın sarısı mısır taneciklerinin genetik durumu üzerine uzunca düşündükten sonra alışveriş sepetine atabildim. Sabunlardan ise antibakteriyel olanı aldım. Çiçek kokulu, renkli sabunların yerini tutmuyor elbette. Ellerim yıkanmaktan kızarık içinde, çizik içinde. Çantamda üç farklı el kremi…

Eskiden yaşamak daha kolay olmalıymış! Daha huzurlu…

Sabah renklipamuklar’a “Bütün gece kendimi FarmVille’in içinde gördüm. Yaptığım küçük çiçek bahçesi var ya… Orada sürekli çiçek topluyordum” dedim. “Delirdik iyice” dedikten sonra ekledi: “İyi ki dün ekip biçmedim. Rüyamda çiftliği görmedim böyle olunca!”

Gerçek hayatta gerçekleştiremediğim, büyük olasılıkla hiçbir zaman gerçekleştiremeyeceğim rengârenk ütopyayı sanal hayatta gerçekleştirdim. Kendi ellerimle bir Ege Çiftliği kurdum. Bir zeytin ağacının altında iki bank, pembeye boyalı tek katlı bir ev; kırmızı laleler, sarı nergisler, pembe güller ile dolu bir çiçek bahçesi, atlar, koyunlar, hatta kuğular bile var çiftliğimde.

Düşlerimden vazgeçmiş sayılır mıyım ki böyle olunca?

Bir zamandır yazmıyordum Beyaz Tuval’e… İşin aslı bir daha geri dönmeyi düşünmüyordum da. Ama sonra düşününce buradaki güzellikleri, arkadaşlıkları, hâlâ unutulmamaları, silinmemeleri… Güzellikler çirkinliklerin üstüne gitmeli. Gerekirse deşifre etmeli çirkinlikleri diye düşündüm.

Bu zaman zarfında beni arayıp soran Sevgili Duygu ve Dolphin’e çok teşekkür ederim. Ve Jto… Uzak kaldığımız bu zamanı büyük bir mutlulukla taçlandırmış. Jto’nun mutluluğuna daha yakın olabilmek yeniden yazmaya başlamamın bir nedeni daha. Ve Sevgili Günlükcüğüm. Seni okumadım sanma sakın. Benim için yazdıkların ve blogundaki yerim öyle değerli ki…

Elbette, renklipamuklar! Şirkete gidince sabah sabah okuyabileceğin ufak tefek yazılar olur umarım bundan sonra.

Öyle ya, “Dünyayı güzellik kurtaracak” demişti şair. Çirkinliklerin bizlerden uzak olması dileğiyle…

Sonrası, tek başına geceleri

2009-07-05T18:15:00.010+03:00

Dün, geç saatlerde telefonum çaldı. Bir kız arkadaşım, “Yarın Mumi bizi Kilyos’a götürecek. Sen de gelsene” dedi.
“Yok” dedim. Yok dediysem eğer, bilirler ve ısrar etmezler.
“İyi olurdu, güneşlenirdik” demekle yetindi.
“Çok sağol. Selam söyle…” dedim.

İstanbul beach’lerine katlanabilecek gibi değilim. Bazen yaşadığım dünyanın, insanlarının iyiden iyiye yabancısıyım.

Gece yalnızdım. Bir ara çok sıkıldım, muhallebi yaptım. Üzerine tarçın serptim.

Tek başına olsam bile perdeleri çeker; bahçedeki sarmaşıklardan, gül ağaçlarından, ortancalardan saklanırım. Kapımı örter, kendime kalırım. Kapı duvar olurum ‘tek başına geceleri’nde.

Kendi kendime kaldıkça kitap okurum, film izlerim çoğunlukla. Öyle yaptım yine. Fatih Akın’a duyduğum tüm hayranlığa karşın hâlâ izleyemediğim filmi kaldı. Filmlerinin başrol erkeklerine kayıtsız şartsız aşık olabilirim. Nasıl güçlü, kişilik sahibi ve iyi insanlar onlar. *Yaşamın Kıyısında’ydı izlediğim filmi.

Bunca açık denizdeyken,
Yaşamın kıyısına varmak.

Pembe kaplı defterime bir şeyler yazdım, geçen. Tükenmez kalemle, hiç silinmesin istediğim. Temmuzun üçüydü, anlatılan tarih. Üçten dörde doğruydu.

Sonrası…
Bilmem ki...
Sonrası yok, olmayacak sanırım.
Bu ezberimdir benim.

*Yaşamın Kıyısında, Fatih Akın

Bulutlu prenseslerin pembe kaplı günlükleri

2009-07-03T00:10:00.010+03:00

Durur, Ayasofya'ya defalarca bakarım

Akşam saatlerinde Ossy ile buluştuk. Bir hafta görmesem, özlüyorum kız arkadaşlarımı.

Sultanahmet’te, tramvay durağının hemen yanında genç bir çocuk tezgâh açmış. Boy boy, renk renk defterler satıyor. Defterlerin kapları ilgimi çekti. Sordum:
“Duvar kağıdından mı bunlar?”
Belki duvar kağıdından yapılmış kapların defterlerinin değerini düşüreceği endişesinden... Çekinerek “Evet” dedi, satıcı çocuk. Ekledi ardından:
“El işi bu defterler, kendim yaptım.”
“Çok güzelmiş.”
Güneşin altında beklemekten bunalmış, gülümsedi. Bu defa o sordu:
“Alacak mısınız?”
“Alacağım. Hem kendime hem de arkadaşıma.”

Bu hafta bir ajansta yeniden çalışmaya başlayan Ossy’e büyük boy, kendime ise orta boy defter aldım. Tüle benzer kabı pembe olanlardan.

Ossy defteri çok sevdi.

Orada bir yerde, defterlere yazılmayanlar

Ossy ile bir yıldan fazla birlikte çalışmıştık. Ondan önce istifa edip, bir başka şirkete geçmiştim. Giderken en sevdiğim defterimi bırakmıştım. O günden bugüne aramızda defterlerle kurulu kopmaz bir bağ var.

Zaten şu dünyadaki işimiz gücümüz kopmayan bağlar kurup, kurduğumuz bağlara düğümlenmeklerle.

Öyle yorgun döndüm ki eve…
Daha dün, Ponçik’in kafesini güzelce yıkayıp temizlemiştim. Yine tüy dökmeye başlamış. Gagasının kenarındaki siyah benekler bile dökülmüş.
“Beneklerini kim çaldı Ponçiğim?” diye sordum. Bir şeyler söyledi. Biraz kederli sanki…

Keşke sarılabilsem Ponçiğime.

En güzel günlerimiz, henüz yaşamadıklarımız mı?

Kabı pembe duvar kağıdından defterime bir şeyler yazdım. Günün özeti gibi. Belki kısa cümlelerden oluşan bir günlük yaparım yeni defterimi. Anlatılacak daha güzel günlerim olur belki de.

Tükenmez kalemle yazmaya değer günler.
Hiç silinmesin istenen.

Ver elini mutluluk!

2009-07-01T00:03:00.005+03:00

Akıllara seza kör döngü

Bugün, bir ara aklıma mukayyet olamayacağımı sandım. Zaten kendine zor yeterken, tümden uçup gidecekti. Bu delilik arifesi, meslekten midir yoksa işlerimin daima yumurta-kapı ilişkisi içinde yürümesinden midir?

Çözemedim, çözemem de.

Mutfakta kimse yok

Beni görmesiyle birlikte “Michael Jackson’a benzemişsin” dedi, bir kız arkadaşım. Bir zamandır görüşmüyorduk. Sordu: “Ne bu hâlin? Çok zayıflamışsın.”
“Bilinçli” dedim. Aslında bilinçli değildi. Bir baktım ki iki yıldır gardıropta bekleyen XS bluzuma sığmışım.

Pek yemek yapmıyorum bu sıra. Yapsam da yemiyorum. Bu akşam mercimek çorbası pişirdim. Bir de supangle yaptım. Supangle lezzetli olmuş ama.

Eğlence ararım, bazı zaman

Kısa elbisemi, beyaz babetlerimi giyip sokağa çıktım akşam körü. Bir başıma yürüdüm, yürüdüm. Kafeler tıka basa doluydu. Kitapçı kapanmıştı. İlerideki gazete bayisine kadar gittim. “Eğlenceli bir dergi istiyorum” dedim genç adama.
Hayatında ilk kez duymuşçasına “Eğlenceli bir dergi mi?” diye sordu. Anlamaz anlamaz bakmayı sürdürdü.
“Seninle yayınlanıyor mu hâlâ?”
Ortadan kayboldu, dergi ile geri döndü. Derginin içinde çiçekli, tek kişilik bir tepsi.
“Bu ne, tepsi mi?” diye sordum.
“Evet, tepsi” dedi.
“Çok komik” dedim. “Dergi tepsi mi vermiş?”
“Eğlenceli işte…” dedi, güldü. Ben de güldüm. Tepsili dergimi aldım, evin yolunu tuttum.

Tek kişilik akşamlarımın, tek kişilik çaylarının, tek kişilik tepsisi de var şimdi. Üstelik çiçekli.

Hâl böyle olunca… Ver elini mutluluk!

Gün günden öte, gece günden öte

2009-06-30T00:21:00.004+03:00

Cumartesi, sabahtan öğleden sonraya

Eskiden cuma günlerini pek severdim. Dinlenebildiğim hafta sonları azınlık olsa da cumartesiler ve pazarlar güzeldi. Son zamanlarda akşam saatlerinde sevimsiz sevimsiz çalan cep telefonum küfeler dolusu işi omuzlarıma yükler oldu.

Cep telefonumu denize atsam, kurtulur muyum?

Cumartesi, akşamdan geceye

Renklipamuklar, “Benimle düğüne gelir misin?”diye sordu. “Hem seni Mehmet ile tanıştırırım.” Evlenen, renklipamuklar’ın eski iş yerinden bir arkadaşıymış. Mehmet ise arkadaşının ağabeyi. Düğüne gittim, Mehmet ile tanıştım.

Beyaz Masallar’daki Mehmet’e benzemiyor.

Düğünde,

Deniz kenarında, açık havada yapılan düğün şenlik havasında geçti. Orkestra Fransızca sözlü mum ışığı müziği ile başladı, Küba müziği ile sürdü. Arada Misket havasına geçildi, bir baktık ki Atabarı çalıyor. İlginçti. Anlam veremedik.

Küba müziğini tercih ederdim.

Rengârenk elbiseler giymiş kadınlar yorulmak nedir bilmeden dans ettiler. Bir ara zayıfça bir adam masamıza geldi. Renklipamuklar’a “Hamama giren terler, düğüne gelen oynar. Niye oynamıyorsunuz?” diye sordu. Şaşırdık. Şaşırmamıza şaşıran adam gitti.

Hamama gitmem, düğünde oynamam.

“Pek gülümsemem” dedim Mehmet’e

Yanımıza yaklaşan Mehmet, “Sizinle hiç ilgilenemedim” dedi. Renklipamuklar ile ikimizi saksı çiçeklerine benzettim o dakika. Herkesin hareket halinde olduğu düğünde kıpırdamayan sadece bizdik.

Renklipamuklar, “Fotoğrafımızı çeksene Mehmet” dedi. Mehmet profesyonel fotoğrafçıymış meğer. “Ama sen hiç gülümsemiyorsun” dedi bana. “Pek gülümsemem” diye cevapladım. Fakat, Mehmet gülümsedi.

Arkadaşı ile karşılaşan renklipamuklar sohbete dalınca Mehmet, “Senin yalnız fotoğrafını çekmek istiyorum” dedi; fotoğraflarımı çekti. Renklipamuklar’ı işaret ederek, “Gönderirsin, ondan alırım” dedim.

Güzel çıktım mı acaba fotoğraflarda?

Kiraz Çiçekleri'nden Katre-i Matem’e

Yasunari Kavabata’nın ‘Kiraz Çiçekleri’ni okuyorken, Şin’içi ve Çieko kiraz çiçeklerinin arasında dolaşıyorken. Bu akşam kitapçıya uğradım. ‘Katre-i Matem’in büyüsüne kapıldım. Ponçik nasıl ki sevgi hırsızı ise ben de bir kitap arsızıyım. Kapağı kırmızı kitap masamın üzerinde…

Ev öyle dağınık öyle dağınıktı ki kitap okuyacak yer kalmamıştı. Gardırobumun üst üsteliğinden utandım ve elimin uzandığı her köşeyi derledim topladım. Sildim, köpürttüm. Ellerim hâlâ çamaşır suyu kokmakta…

Bu saatten sonra kitap okunur mu?

Boyumdan büyük düşler kurdum, her mevsim

2009-06-24T23:30:00.007+03:00

Kendi hâlinde bir bahçeye çiçekler ekerek yaşamak mümkün olabilir miydi? Martıları izlemeye, sakaları dinlemeye zaman ayırarak; komşularla enikonu sohbet ederek, mesela evde kahve bitmişse yarım fincan kahve istemekten çekinmeyerek… Kütüphane dolusu kitaplar okuyarak, sevilen satırlara mürekkeple mim koyarak yaşlanmak ya da.

Sarmaşık güllerin dolandığı kapıda her sabah ayrılırken, her akşam karşılaşırken birbirini önceki günden çok sevebilmek mümkün müydü? Taş köprülerin, gürül gürül akan çeşmelerin, köklü ağaçların, başakların, gelinciklerin arasında bir yerde.

Kızarmış ekmeğin kokusunda, vişne reçelinin tanesinde, limonatanın içinde yüzen nane yapraklarında, karpuz diliminin kırmızısında, peynirin beyazında, zeytinin siyahında…
Dahası?
En katıksız mutluluklarda. Paylaşmaklar, beyaz bir tuvalin renkleri olmaktan çıkabilir miydi?

Yoksa iddiasız yaşamların boyundan büyük düşleri miydi kurulanlar?

Ortancalar hep ve hâlâ pespembe

2009-06-21T23:20:00.009+03:00

Kalmalarımız dağdan kopan çığ büyüklüğünde, gitmelerimiz o dağın arkasında bir yerlerde...

Bir, iki ya da üç,

Kaç gün önce olduğunu anımsayamadığım bir haziran sabahı, kayısı çekirdeklerini kiraz çekirdeklerinin hemen karşısına diktim. Kirazın üzerine üç, kayısının üzerine ise iki çakıl taşı koydum. Filizlerin yerlerini kaybetmemiş olacağım böylelikle.

Şayet yeşerirlerse…

Umutlarımın tozunu alırım, inatla!

Hatırlamak istemediğim bir haziran gecesi, kafenin bahçesindeki tüm masalar boşaldı. Garsonlar masa örtülerini katlayıp, kaldırdılar. Kül tablaları da toplandı. Tek bizim masamızdaki kaldı. Renklipamuklar yine peş peşe sigara yakmakta…

Yalnızca Defne’nin ve renklipamuklar’ın karşısında saklamam ağladığımı. “Bir satranç taşı olmak istiyorum” dedi anlattıklarımı dinleyen renklipamuklar. “Olduğum yerde durayım, üzerimi toz kaplasın.”
“O kadar değil” dedim yeise bürünmüş kirpiklerimle. “Bana sıkıntı gelir. Madem satranç taşı oldum, en azından üzerimi toz kaplamasın.”

Çoğu zaman güleriz ağlanacak halimize. Öyle yaptık olduğunca.

Haziranda da üşür insan,

Nereye gittiğimizi bilmediğimiz bir haziran akşamı su seslerinin çağladığı parkta bulduk kendimizi. Hava öyle serindi ki sanki nisan. Dut ağacının gölgesindeki masa doluydu. Cam masalı, kabarık minderli geniş koltuklara oturduk. Eğreti hissettik kendimizi. Alışmışız ahşap masalara… Hem İstanbul’da ahşap masaların üzerini nem tutar. Nemi bu kadar bariz hissedemezsin, masa ahşap değilse. Dut ağacını, yükselen kuleleri, uzaklara varan uçakları görebildiğimiz bir ahşap masaya geçtik. İstediğimiz şallarla, içtiğimiz çaylarla bile ısınamadık.

Pazartesiden önceki akşam,

Saksılara yeni çiçekler ektim. Toprağı kurumuş olanlara su verdim. İki yaz önce Tekirdağ’dan getirip, toprağa gelişigüzel attığım akşamsefası açmış. Yeşil iki yapraktan ibaret olsa da şimdilik. Ortancalar hep ve hâlâ pespembe.

Neyse ki renklerini yitirmiyor çiçekler.

Dut ağacı dutlarını dökerken…

2009-06-19T00:29:00.017+03:00

Dingin ve umarsız ‘Peki’ suskunlukları

Bir aralık “Delirebilirim” yazdım renklipamuklar’a. “Tasarladığım bu değildi. Deli bir hayat yaşıyorum.”
“Farkındayım. Aslında herkes aynı... Hem bugün toplantın yok muydu senin?”
“Var. Öğleden sonra...”
“Peki.”

Yeryüzünde en çok renklipamuklar’a yakışan bir söz: Dingin ve umarsız “Peki”ler. Ve ardından gelen noktalar; suskunluklarımız.

Dünyanın değişmeyen sahnelerinden birinde

Akşam saatlerinde telefonum çaldı, renklipamuklar. “Parkta buluşalım” dedi. Parka gittim. Her zamanki gibi dut ağacının gölgesindeki masaya oturdum. Beklerken ‘Fotoğrafı Sana Gönderdim’in 256’ncı sayfasına vardım. 253’üncü sayfada geçen iki cümle üzerinde düşünmemeye gayret ettim.
“Dünyayı değiştiremedin. Dünyanın tek bir sahnesini, tek bir saniyesini değiştiremedin.”

Pisipisilerimle döner döner, dururdum

Renklipamuklar yeşil bir şala sarınmış, yeşil taşlı küpeler takmış. Tüm güzelliğine karşın yorgun. Bir süre hiç konuşmadık. Küçük bir kız koşarak yanımızdan geçti. Adı Ayşe’ymiş. Ayağında mavi pisipisiler.
“Benim de pisipisilerim vardı. Üstelik beyazdı” dedim.
“Çok güzelmiş” dedi renklipamuklar.

Çocukken balerin olmak isterdim. Pembe bale elbisemi giyer, pisipisilerle parmak uçlarımda yükselir; döner, döner, dururdum.

Dutlar dökülürken...

Esen rüzgâr olgunlaşmış dutları çimene döktü. Yalnızca biri çay bardağımın hemen yanı başına düştü. Mavi pisipisili kız uçarcasına merdivenlerden indi. Arka masadaki kadınlar Türk kahvesi istediler. “Biri orta şekerli olsun” diye tembihlediler. İki köpek kovalamaca oynadı. Onları izledik, olanları izledik.

Bazen güzel olan yalnızca durup izlemek, bir dut ağacının gölgesinde dinlenerek.

Umut dolu mutlu mektup

2009-06-18T00:40:00.010+03:00

Duygu’ya…

El yazısı ile yazılmış bir mektubum ve umut dolu mutlu resimlerim var benim!

Beyaz tuvalde Van Gogh papatyaları

Akşam saatlerinde kapımı çalan mektup renk renk resimler ile birlikte geldi. Bir resimde pembe kartonun üzerine beyaz kağıt yapıştırılmış, beyaz bir tuval elde edilmişti. İri yapraklı üç papatya çizilmişti pembe çerçeveli beyaz tuvale. Tüm papatyaların ortası sarıya boyalıydı. Van Gogh’un ayçiçeklerini çağrıştırıyordu sarısı. Yaprakları ise sarıdan kopmuş maviler, pembeler ve yeşillerdi.

Her gerçeklikte bir hayali kahraman

Bir başka resimde yer, gök, toprak kırmızıydı. Resmin orta yerinde siyah bir çocuk duruyordu. Ayakları yere basmıyordu çocuğun. Gerçek dünyanın hayali kahramanıydı sanki. Siyah bir ev, siyah bir çiçek daha vardı resimde. Evin kapısı kale kapısını andırıyordu. Güneş bile siyahtı. Siyah ışınlar saçıyordu kırmızılığa.

Çiçek tokalı mıdır prensesler?

Bir başka resim ise baharı çağrıştırıyordu. Yeşil elbiseler içinde sarı saçlı bir kız çiçeğe benzer kollarını iki yana açmıştı. Birini özler, sarılmayı bekler gibiydi. Kızın etrafında mor kanatlı bir kelebek gülümseyerek uçuyordu. Kırmızı yeleli sarı bir at duruyordu sayfanın en köşesinde. Kırmızı dağlar yükseliyordu kızın ardında. Kızın saçında çiçekten toka vardı. Belki de bir prensesti. Mesela, Çiçekler Prensesi…

Mektubun içinden minicik beyaz tuvallere yapılmış iki resim daha çıktı. Evler, çiçekler, uçaklar, gülen mutlu çocuklar vardı onlarda da.

Tüm resimleri duvarıma yapıştırdım.
Kitaplığımın yanı başında ‘mutluluk köşesi’ yaptım.

Arkadaşlıklar ve çocukların umut dolu resimleri iyi ki var.

Olmasa... İnanılır mı hiç mutluluğa?

Göçebe sıkıntılar içinde bir küstüm çiçeği

2009-06-16T21:03:00.011+03:00

Parçalı bulutlu sabah,

Elbette, her gün ışıklı olacak değil. Parçalı bulutlu sabahlara da uyanabiliriz. İncecik ekmeğin üzerine çilek reçeli sürüp çay içmeden evden çıkabilirim. Bir haftayı aşkındır gazete okumadığımı aklımdan geçirip gazete bayisinin önünde durmayabilirim. Gülümsemeyebilirim karşıma çıkanlara… Bazen yalnızca “Günaydın” demek yeterli olabilmeli.

Hatta hiç konuşmamak!

Gün başladığı gibi mi biter?

Bir gün parçalı bulutlu başlıyorsa başladığı gibi mi biter? Bulutların iyice grileşip sağanağa dönüşmesi daha güçlü bir olasılık mıdır yoksa? Peki ya güneş...

Çok mu yorgun bulutların arasından ışımak için?

Göçebe sıkıntılar,

Nereden gelip nereye gittiği belli olmayan göçebe sıkıntılar kuşatır bazen içimi. Soluk aldırmayan boğmaca nöbetleri gibidir. Haindir, hoyrattır.

Sanki yalnız kadınlarda daha çok konaklar göçebe sıkıntılar.

Parçalanmış hayatlar gibiyken yufkalar,

JTO'nun blogundaki sigara böreği fotoğrafını görünce “Sigara böreği sarıp kızartsam” dedim. Hem zaman da geçerdi, börekleri sararken. Buzdolabında, vakumlu poşet içinde bekleyen yufkaları dışarı çıkardım. Yoğurtlu sosu ve peyniri hazırladım. Poşeti açar açmaz yufkalar dağıldı, paramparça oldu. Sigara böreği saramadım. Vakumlu poşetlerdeki yufkaları sevmem.

Paramparça bir hayat gibi yarı yolda bırakır insanı…

Yeşermesi beklenen kiraz çekirdekleri,

Kiraz çekirdeklerini toprağa diktim. Bolca su verdim. Belki tutar. ‘Fotoğrafı Sana Gönderiyorum’un 194’üncü sayfasındayım. Bir ömür Selim İleri okuyabilirmişim gibi geliyor. Bunca yıl nasıl fark edememiş, okumamışım?

Okumadığım, bilmediğim, yetişemediğim enginliğin ortasında bir küstüm çiçeğiyim.
Üstelik yalnız.

Geçip giden 12 saatler...

2009-06-15T00:24:00.005+03:00

Işıklı cumartesi sabahı,

Akçaorman’da ılık haziran sabahı…
Çay çiçekli fincanda,
Peynirli poğaça pasta tabağında,
Ponçik mermer masanın üzerinde.

Ponçik ile birlikte rüzgârın kıpırdattığı yaprakların hışırtısını dinledik. Bir serçe ailesi karşı apartmanın panjuruna yuva yapmış. Buldukları çer çöpü beşinci kata taşıyıp duruyorlar. Arada Ponçik’e sesleniyorlar.

Ponçik ile serçe ailesinin telaşını izledik.

Akçaorman’a hoş geldin, biberiye

İki gündür duvara dayalı halde bekleyen biberiye fidesini şimşir ağacının yanına diktim. Toprağını çapaladım. Bayılıyorum biberiyenin ince yapraklarına. Çok seviyorum toprağın ıslak kokusunu.

Bahçe makası ile kurumuş gülleri kestim. Pembe gülün dikeni sol elime battı.

Nasıl da acıtıyor.

Gözlerimde cam kesikleri

Hafta sonunu film izleyerek, kitap okuyarak geçirme düşüncem cuma akşamı telefonumun çalması ile rafa kalktı. Ah, bu ivedilikler… Cumartesi gecesi saat üçe yaklaşırken gözlerimde oluşan cam kesikleri. Klavyede harflerin yerini bulamamalarım. Cümlelerin yerini değiştirmekten yılmalarım.

Ah, bu kelime cambazlıklarım…

Kırmızı kurdeleler, beyaz havlular

İstanbul’un eski semtlerinden birindeyken, bugün. Davul-zurna seslerini duyunca pencereden baktım. Dizilmiş arabalar, arabaların aynalarına bağlanmış kırmızı kurdeleler, beyaz havlular… Gelin evin kapısında görününceye dek susmadı davul-zurna sesleri. Anlaşılmaz olan damattı. Bir erkek sevdiği kadına evlendiği gün arabanın kapısını açmazsa… Beklemez, kalabalığın ortasında bırakıp giderse… Bilmem ki nasıl bir birliktelik olur bu?

Bir gün olursa… Elimi hiç bırakmamalı.

Kelimeler, kelimelerim...

Üç buçuk su bardağı soğuk süt ile pişiyor bir paket hazır keşkül. Pişirmesi en fazla 20 dakika sürüyor. Küçük kaplara boşalttığım keşküllerin üzerini hindistan cevizi ile süsledim. Film izleyebilirdim. Kitabımı okumayı sürdürebilirdim.

Bunca yılgınlığa, bıkkınlığa karşın yine kelimelerle paylaştım ömrümden geçip giden 12 saatleri.

Beyaz Masallar ve küsmeyen sardunyalar

2009-06-12T00:19:00.007+03:00

Bu gece,

Masamın üzerinde duran dev kupayı deviriverdim. Neyse ki içinde su yokmuş. Olsaydı bilgisayarım, cep telefonlarım, ticket fişleri, kartvizitlerim batacaktı. Delirir miydim?

Büyük olasılıkla.

Oldukça,

Hafiye gibi Beyaz Masallarımı izleyen renklipamuklar durumdan memnuniyetsiz. Her fırsatta “İnci birdenbire aşık oldu Mehmet’e” diye söylenip duruyor.
“Aşık olmadı, etkilendi sadece” desem de ikna olmuyor.
Israr ediyor:
“İnci daha ketum olmalıydı.”
“Şekerim, ketum olup ne yapacak?” diyorum.
Bozuk plak gibi tekrarlıyor:
“Tasarladığım gibi bir kadın hiç değilmiş. Bir kadeh rakı içti, çözüldü. Ketum olacaktı, ketum!”
“Ketum olmaktan hangi kadın ne fayda görmüş şu dünyada?” diye soruyorum.
“Halimiz ortada!”

Renklipamuklar’ı ikna etmek mümkün değil.

İnci ketum olmalıymış!

Bu akşam,

Beşiktaş’a gittik. Çay içtik, yoldan geçenleri izledik. Kızların saçlarındaki tokalara baktık. Şekersiz çayıma limon attım. Renklipamuklar tek şekerli içiyor çayı. Sigara yaktı peş peşe. Bayağı oldu, bıraktım sigarayı…
“Mutsuz görünüyorsun” dedi.
“Bilmem, belki yorgunluktur” dedim.
“Mutsuzluk gibi” dedi.

Bilemedim.

Alıntı,

Geçenlerde renklipamuklar kitap hediye almıştı bana. “Mutlu ol diye…” demişti hediyeyi verirken. Dün gece ikiye kadar kitap okudum yatağımda.

“Oysa kız çocuğunu Büyükada’daki köşkte adım adım izliyorum. Resmin yeni kelebeğini, yeni tırtılını büyülenmişçesine gözetliyor. Kelebek kanadındaki renklere… yağlıboya renklerin kelebek kanadına dönüşüvermesine şaşıyor, içinden, sessizce, bir mucize. Resimlerin sonradan kelebeklerini, tırtıllarını, yaşadıkça unutmayacak. İskelede, sevdiği adamı yitirmişken, kelebeklerden, tırtıllardan yardımlar, imdada yetişmeler umacak. Sanat eserinin bitmemişliğini…” derken kitabın 56’ncı sayfası*.

Hep yarım kalmışlıklara…

Genelde,

Yarım kalmışlıklarım daha çok sonbaharda gelir aklıma. Okuduğum kitaptan ya da göz açıp kapayıncaya kadar geçen haftalardan olmalı aklımdan hiç çıkmaması. Mevsim haziranken... İçinde haziran olan ne çok şiir yazılmış.

Penceremin önündeki sardunya koyu pembe çiçek açmış. Önceki yıllar kıştan korurdum sardunyalarımı. Bu kış kendi hallerine bıraktımdı. Demek bana küsmemişler.

Ben olsam küserdim.

* Selim İleri
“Fotoğrafı Sana Gönderiyorum”

Denizin mavisinde bir çakıl taşı kıpırtısı

2009-06-10T03:20:00.006+03:00

Yatağında uyanmamak; evinden, şehrinden kaçıp bir kıyı köyüne sığınmak bir kadının hayatında neyi değiştirebilir ki? Tek bir çakıl taşını olsun kıpırdatabilir mi yerinden?

Gece, sanki asırlar öncesinde kaldı. Mehmet de asırlar öncesinde. Korkunç bulantı aynı yerde. Şiddetli baş ağrısı uyanır uyanmaz yerleşti gözlerime.

Mehmet.
Geceyi örten bakışları…

Çekili perdelerin ardında bir kıpırtı; sahipsiz. Denizden esen sabah rüzgârı belki de. Dalları pencereye uzanan gül ağacına estiyse.

Mehmet.
Kirpiklerinin gölgesi yüzümde…

Onu değil, yakamozu izleyerek buldum yolumu. Yabani bir kuşun çığlığını duyunca yetişmeye çalıştım adımlarına. Köpekler ulurken belli belirsiz yaklaştım. Ya anladıysa korktuğumu… Eve yaklaşır yaklaşmaz uzaklaştım gerçi.

Mehmet.
Kolumdaki ince sızı ile birlikte…

Anahtarımı aradım, bulamadım. Buldu. Ahşap ve eski kapı gıcırdayarak açıldı. “Hoşça kal” derken gül ağacının dalları kolumu çizdi. İnce kesikler bırakır gül dikenleri… Sordu:
“Canın acıdı mı?”
Bir yanıt vermiş olmalıyım. Hatırımda değil.

Kapıyı kilitledim. Emin oldu kapıyı kilitlediğime… Öyle gitti küçük bahçeden. Gülkurusuna boyalı evden öyle uzaklaştı. Kolumda dikenlerinin izini bırakan gül ağacından gül kopardı giderken.

Ege Denizi’nin maviliğinden kopan bir dalga ile bir çakıl taşı kıpırdadı ansızın.
Haberim yok.

Kurumuş çiçeklerin saklısında…

2009-06-08T01:57:00.009+03:00

“Merhaba” dedim. Kısacık kesilmiş saçları ıslaktı.
“Anlaşılan yalnız başlayan tatil yalnız sürüyor” dedi.
“Öyle planlandığı için…”
“Bu akşam sana katılmam planına zarar verir mi?”

Aslında ahşap iskeleden denizi izlerken, kumsalda yürürken, çay bahçesinin önünden geçerken onu düşünmüştüm. “Zarar vermez” demekle yetindim. Karşımdaki sandalyeye oturdu. Baharat kokulu keskin bir parfüm sürmüştü. Parfümünün kokusu başımı döndürdü.

“Hakikaten kötü bir seçim” diye konuştu. “Sardalyaları hayal kırıklığına uğrattın ama asıl yakamozu ne yapacağız?”
Denize baktım. Sordum:
“Yakamoz niye hayal kırıklığına uğradı?”
Ayakkabımın içine kum tanecikleri dolduğunda güldüğü gibi güldü.
“Yakamoz rakı kadehini sever. Ondan…”
“Bunu bir tek sana söylemiş olmalı” dedim. Göz kırptı.
“Yakamozlu geceleri bana soracaksın, ben de sana anlatacağım.”
“Hiç kimseye hiçbir şey sormam ben” derken gözlerimi kaçırdım.

Duraksadı galiba.

“Hep böyle misin?” diye sordu.
“Nasıl?”
“Zırhın hep üstünde midir?”

Duraksadım galiba.

Masaya gelen kadehleri doldurdu, birini bana uzattı. Rakı içtiğim zaman midem bulanır, beter olurum. Aslında içmesem…

Kadehini kaldırdı, bekledi. Eşlik ettim. İnce uzun bardaklar birbirine çarparken,
“Zırh kuşanmış kadınlara!” dedi. Geceye saklanmış yıldızlardan biri kaydı, göz bebeklerime düştü.
“Çok iyi insanlar” dedim telaş içinde. Gözlerime baktı ve galiba gördü. Orada alev alev yanan yıldızı gördü. “İhsan Amca ile Hatice Teyze, gerçekten çok iyi insanlarmış” diye sürdürdüm konuşmamı.
“Biliyorum” dedi. “Bu yüzden oradasın.”
“Neden bana yardım ettin? Tanımıyordun, adımı bile bilmiyordun.”
“Sen de beni tanımıyordun.”

Deniz, yakamozun pırıltıları, masanın üstündekiler, çardaktan sarkan asma yaprakları sanki yerinde kıpırdandı.
“Belirtmeliyim ki kısa süreli ve kesinlikle yalnız bir tatil yapmak için buradayım” dedim. “Gayet yorucu bir hayatın içinden geliyorum ve daha fazla yorulamam.”
“Seni yoruyor muyum?”
Rüzgâr saçlarımı dağıttı.
Saçlarımı düzeltmeye uğraşırken…
O hâlâ içiyorken…

Anlatmaya başladım.

“Hayatımda ilk kez her şeyi oluruna bıraktım. Cep telefonum kapalı, bilgisayarım yanımda değil. Kimse nerede olduğumu bilmiyor.”
Kadehin sonuna yaklaştım.
“İznim sadece bir hafta ama İstanbul’a bir daha hiç dönmeyecekmiş gibi davranıyorum”. Boş kadehi masaya bıraktım. “Dayanılmaz olan ne biliyor musun? Hiçbir şey benim sandığım gibi değildi.”

Mehmet sönmemiş sigarasına yenisini ekledi.
“Fazla sorguluyorsun” dedi. “Hayata bu kadar yüklenmesen…”
“Yaşamak böyle bir şey Mehmet” dedim. “Birilerini, bir şeyleri yüklenerek...”
“Ve, arada soluklanarak. Başkalarının bize ait olan bir şeyleri yüklenmesine izin vererek…”
Denizin yakamoz düşmüş tarafına çevirdi gözlerini. Işıksızdı gözleri.

Bir süre sustuk.

“Senden önce bira içmiştim. Şimdi de bu…” dedim.
Sordu:
“Gitmek ister misin?”
“Gitmeliyim.”
Sigarasını söndürdü. Sarışın garsonun yüzü geldi geçti, ayağa kalktım.
“Yolu biliyorum” dedim. Mehmet ne uzak ne yakın.
“Sen rahatına bak” dediğimi hatırlıyorum.
“Alışkınım” dediğimi…
Bir ara üşüdüğümü, korkunç bulantının şiddetlendiğini…
Yabani bir kuşun kesik çığlığını, köpek ulumalarını...
Yolun bitmek bilmediğini hatırlıyorum.

Gece olunca gülkurusuna boyalı ev rengini yitirmiş.
Güllerin tarçınımsı, sardunyaların mayhoş kokusu.
Küçük bahçedeki güllerden kopardığımı hatırlıyorum.

Hatırlamadığım Mehmet’e sorduğum soru:
“Kadınlar neden kitaplarının arasında kurumuş çiçekler saklarlar?”

Bir zeytin tanesi dalından düşerken...

2009-06-03T17:35:00.009+03:00

“Güzel günler göreceğiz, güneşli günler” demişti ya şair. Ege’de yaşayacağımız güneşli günlere ve Masal Sevgili’ye yazıldı bu masal.

Kurumuş gülü okumadığım kitaplarımdan birinin arasına sakladım. Okumadığım bir kitabın…

Olur ya yine Mehmet ile karşılaşırız.
Olur ya kitabımı okuyorken.
Arasından düşüverir kurumuş gül.

Tek kapılı eski gardıroba eşyalarımı yerleştirdim. Uzun sürmedi. Boş odada bavuluma yer aradım, bulamadım. Ahşap masanın altına gizledim. Yatağa uzandım, kitabımdan birkaç sayfa okudum. Beyaz badanalı aydınlık duvarlarda gezdirdim gözlerimi. Neden sonra aynaya bakmak geldi aklıma… Burnumun üstü güneşten kızarmış, yanaklarım pembeleşmişti. Bir haftaya kalmaz buğdaya dönerdi tenim. Sararırdı saçlarımın uçları…

Bir ayçiçeğine benzetirim kendimi böyle olduğumda.

Küçücük banyoda ne küvet vardı, ne kabin. Su önce soğuk aktı, ardından ısınıverdi. Ege’de musluklardan akan su kireçlidir. Kendine özgü tadında tuz, kokusunda toprak vardır. İlk birkaç gün sertleştirir saçlarımı, kazık gibi yapar. Alışınca ipek gibi olur.

Beyaz sabun kokulu çarşaflara uzandım. Ürperdim, pembe pikeyi üzerime çektim. Uyumuşum.

Kapının çalması ile uyandım. İhsan Amca gelmiş, yanında tombul, güleç yaşlıca bir kadın.
“Hatice Teyzen yemek getiriverdi” dedi.
Yanakları al al, gözleri pırıl pırıl Hatice Teyze “Tarhanayı, zeytini elceğizlerimle yapıverdiydim kızım” diyerek kınalı elleri ile koluma dokundu. “Pek zayıfmışsın sen. Buranın havası hastalara bile iyi gelir. Birkaç güne kalmaz toparlayıverirsin” dedi.
Gülümsedim.
“Çok teşekkür ederim, zahmet ettiniz. Dışarıda yerdim bir şeyler.”
Hatice Teyze gümbürdedi:
“Olur mu hiç? Mehmet’in emanetiymişsin ya bize.”

Gülümsemem yüzümde dondu, kaldı.

Beni hiç tanımayan Mehmet tarafından yüzümü ilk kez gören bu insanlara emanet edilmiştim. Tepsiyi aldım. İçimden Hatice Teyze’nin al yanaklarını, İhsan Amca’nın ellerini öpmek geçti. Mehmet’i bulup boynuna sarılmak geçti. Ama ben... Pek belli etmem hissettiklerimi.
“Bir ihtiyacın olursa üst kata sesleniverirsin kızım” dedi İhsan Amca.
Gittiler.

Köy ekmeği, tarhana çorbası, zeytinyağında yüzen yeşil zeytin, körpecik börülce nefisti. Kırıntı kalmayıncaya kadar hepsini yedim. Kısacık, sarı elbisemi giydim. Saçlarımı küçük bir topuz yaptım. Kumsalda yürüdüm, ahşap iskelede oturdum, ayaklarımı denize soktum. Her şey güzel ve dingin.

Turuncuya boyanan gökyüzünün rengi kırmızıya yaklaştı. Maviye karıştı. Gün battı, hava serinledi. Kalın bir şeyler giyip köye doğru yürüdüm. Çay bahçesinin önünden geçtim. Oturduğumuz masada iki erkek konuşmakta... Gözlerim karşı kıyıya takıldı.

Köyde, renkli ampuller ile aydınlatılmış küçük bir balık lokantası vardı. Yemek yiyenlerin çoğu erkekti. En tenhadaki masaya geçtim. Orta yaşlı sarışın bir adam yaklaştı:
“Hoş geldiniz” dedi. “Size ne ikram edelim?”
“Taze balık” dedim. “En tazesinden…”
“Hepsi taze. Deniz şurası” derken gülümsedi.
Öyle ya Ege’deydim. Ve dalgalar neredeyse küçük seti aşıp pabuçlarıma varacaktı.
“İyi kızarmış sardalya istiyorum o zaman. Yanında bira lütfen.”

Balık çıtır çıtırdı.
Denize vuran ışıklar dalga dalga.
Dalgalar uzak uzak.
Esen ılık rüzgâr dağlarda açan kekiklerin kokusunu kıyıya taşıdı.
Bir zeytin tanesi dalından koptu, gün boyu ısınmış toprağa düştü.

“Sardalyanın yanında rakı daha iyi gider” diyen biri...
Bulutlu bakışlarıyla... Mehmet karşımda.

Ege’de yorgun ve yalnız bir dalgaydım

2009-05-30T23:09:00.007+03:00

“Öyleyse bir konuda anlaşalım” dedi. “Bavulun benim için yük değil. Fırsat buldukça çekiştirmeye bir son ver, olur mu?”
“Olmaz” dedim. “Yükümü, bavulumu kendim taşırsam daha rahat ederim.”
“Her konuda bu kadar kararlı mısındır?”
“Çoğu zaman.”
Derin bir nefes aldı. “Senin için hayat hayli zor olmalı” dedi.

Haklıydı. Benim için hayat hiçbir zaman kolay olmamıştı ve bu saatten sonra kolaylaşmasını beklemek gibi bir derdim yoktu.

Balıkçı barakalarını işaret etti. “Burada alıştığın tarzda pansiyon bulmakta zorlanabilirsin. Köylülerin evleri iki-üç katlı ve yaz aylarında katları kiraya veriyorlar.”
“Ev sessiz ve denize yakın bir yerdeyse olabilir.”
Bir şey söylemedi.

Barakaların önüne ağlar serilmişti. Güneşte kurumuş ağlardan keskin bir koku yükseliyordu. Biraz yosun, biraz tuz kokuyordu hava. Küçük sinekler havalanıyor, yüzüme koluma yapışıyordu. Sineklerden kurtulmaya çalışırken ayağım ağlardan birine takıldı. Düşüyordum ki… Elimden tuttu.

Unutmuşum, düşmek üzereyken bir elin uzanmasını…

“Dikkat et” dedi. Bir şey söylemem, en azından teşekkür etmem gerekirdi.

Yapamadım.

Midye kabuklarını ezerek kumsalda yürümeye başladık. Güneş tepeye doğru yükselmeye başlamıştı. Ayakkabımın içine kum taneleri doldu, doldukça yürümem güçleşti.
“Daha çok var mı?” diye sordum.
“Yoruldun mu?”
“Yorulmak değil de ayakkabılarla rahat yürüyemiyorum” diye cevapladım.
“Çıkar ayakkabılarını…” dedikten sonra durdu ve bekledi. Ayakkabılarımın bağcıklarını çözdüm, kum yakıcıydı. Ayağımı basar basmaz hissettiğim sıcaklıkla zıpladım ve denize koştum. Güldü. Katıla katıla güldü. Gülerken sordu:
“Senin burada işin ne? Her şey dahil otellerden birine gitsen daha rahat etmez miydin?”

Uykusuz, yorgun ve tanımadığım bir köyde yalnızdım. Başımı sokacak bir çatım olmamakla birlikte İstanbul’a geri dönüş biletim de yoktu. Üstelik her hareketime şaşıran biri karşımda gülüp duruyordu. Dalgaların serinliğini hissedince rahatladım. Sonra yengeçleri gördüm ve karşımdakinin sinir bozucu gülmelerini unutuverdim. Şeytanminareleri ile oradan oraya gezinip duruyorlardı.

Yengeçleri izlemeyi çok özlemişim.

“Şu iskele var ya… Koyun en sakin yeridir. Oraya bırakacağım seni” dedi.

Ahşap, eğri büğrü iskelenin uzandığı deniz daha çok bir gölü andırıyordu. Suyun dibindeki taşlar, kumda iz bırakan balıklar açık seçik ortadaydı. Büyülendim.
“Harika bir yer” diye bağırdım. “Burada bir ömür yaşabilirim!”

Bu defaki gülümsemesi belli belirsizdi.

İskelenin arkasındaki iki katlı eve doğru yürüdü. Gülkurusu boyalı, pencerelerinin önü kırmızı sardunyalarla dolu küçücük bir evdi. Sardunya ve pembeli beyazlı güllerle çevrilmiş küçük bir bahçesi vardı. Evin eski kapısını çaldı. Biraz sonra yaşlı bir yüz göründü. Yaşlı adam mevsime göre kalın giysiler giymişti. Üşüyor olmalıydı. Coşkulu sesler yükseldi. Konuşmalarının bitmesini beklerken kaya balıklarını saymaya çalıştım. Çoktu, sayamadım. İşaret edince, yanlarına gittim. Nedense sabah sabah kapısını çaldığımız yaşlı adamdan çekindim.
Ancak “Merhaba” diyebildim. Sıcakkanlı biriydi.
“Hoş geldin kızım. Hatice Teyzen bu hafta temizleyiverdiydi yatağı döşeği. İçine doğmuş geleceğiniz…” diyerek içeri gitti. Büyükçe demir bir anahtarla geri döndü. Anahtarı ona verdi, o da bana uzattı. Küçücük evi, çiçekli bahçeyi o kadar sevmiştim ki anahtarı geri isterler korkusuyla sıkıca tuttum avuç içimde.

Evin ahşap kapısı gıcırtıyla açıldı. Odanın içi beyaz sabun kokuyordu. En sevdiğim mutlu koku… Anneannemin sandık kokusu.

Odada ahşap bir masa, dört ahşap sandalyeden başka eskice bir gardırop duruyordu. Mutfak kutu kadardı.
“Sıcak su var mı?” diye sordum yaşlı adama.
“Güneş ısıtmalı bizim evler” diye cevapladı. O ise kapının girişinde bekliyordu.
“İhsan Amca, misafirimiz buranın yabancısı. Hatice Teyze ile sana emanet” dedikten sonra…

Gidiyor muydu?

Ardından yetiştim. Henüz bahçeden çıkmamıştı. Pembeli beyazlı güllerin arasındaydı. Gülümsedim. Kurumuş güllerden birini kopardı, attı.
“Çok teşekkür ederim” dedim.
“Burada rahat edersin” dedi.
“Rahat edeceğime eminim.”
“Hadi hoşça kal”.

“Nereye gideceksin?” diye sormak isterdim. İsterdim ama bugüne dek giden kimseye “Nereye?” sorusunu sormamış, soramamıştım.

“İnci” dedim arkasından. “Adım İnci.” Durdu.
“Mehmet” dedikten sonra… Ezilen midye kabuklarının çıtırtısını duydum. Ahşap iskelenin ayağına bir dalga dolaştı. Ege’de yorgun ve yalnız bir dalga… Kendi kadar yorgun ahşap iskeleyi bırakmak istemediğini hissettim. Koparıp attığı kurumuş gülü aldım. Toprağın ıslaklığı ile nemlenmişti.

Oldum olası kitaplarımın arasında çiçekler kuruturdum.

Henüz adını bilmiyorken…

2009-05-28T15:47:00.005+03:00

“Çay karanfil kokuyor” dedim. Bakışları karşı kıyıdan uzaklaştı, yüzüme bakmadan “Hasan Ağabey demlerken çayın içine karanfil atar” dedi. Sanki, gözleri karşı kıyıda dolaştıktan sonra bir kadının yüzüne bakabilmek olanaksızdı onun için. Bakışları masa örtüsünün desenlerinde, çay kaşığının kabartmalarında gezindi.

Konuşmadı bir süre.

Mevsim sıcaklığını hissettirmeye başlamıştı. Bavulumun fermuarını açtım ve panikledim. Bu kadar az öteberiyle nasıl idare edecektim? Güneş losyonumun kapağını açtım. Sordu:
“Ne yapıyorsun öyle?”
“Güneş losyonu sürüyorum” dedim. Bakışlarındaki hayreti sezince açıkladım:
“Bunları kullanmadan Güneş’te fazla kalamam da...”
“Bir bardak çay daha içelim mi?”
“İçelim” diyemezdim. Bu cevap fazlasıyla iki kişilik olurdu. Tek kişiydim oldum olası…
“İçebilirim” diyerek cevapladım. Bu imayı anladı mı? Belki fark etmedi bile…

Karanfil kokulu çay çok güzeldi. Genç garsonun gözleri ışıl ışıldı. Deniz masmaviydi. Karşı kıyı… Karşı kıyı ise muammaydı. Sordum:
“Karşısı neresi?”
“Bilmem. Uzak bir yer işte...”
Kot pantolonunun cebinden çıkardığı bozuklukları masaya bıraktı.
“Bozuk paran yoksa…” dedim. Vardı ve masanın üzerindeydi bozukluklar.
“Gördüğün gibi var” dedi. Sinirlendi mi biraz?
“İçtiğim en güzel çaydı” dedim, duymazdan geldi.

Bavulları yüklendiği gibi yürümeye başladı.
“Pansiyon sormuştun. Kalacağın yerde lüks ve konfor arıyorsan buralarda bulamazsın.”
Yüzümden sıcak bir dalga geçti.
“Lüks ve konfor peşinde koşsam bir köye gelmezdim herhalde!” dedikten sonra durdum. Yürüsem de adımlarına yetişmem mümkün değildi zaten. Onu izlemediğimi görünce yürümeyi bıraktı.
“Güzel. Öyleyse çadır ayarlayalım sana.”
Yanına gittim, bavulumu çektim, aldım.
“Başımın çaresine bakabilirim.”

Yanından uzaklaştım. Bir yabancı olsa da bir erkeğin yanından uzaklaşırken dönüp bakmamak gerektiğini bilirim. Bilirim, fakat...

Keşke orada öylece durmasaydı. Aksi yöne doğru yürümeye başlasaydı. Bir kayığa atladığı gibi denize açılsaydı. Ne bileyim, bir şeyler yapsaydı ama orada öylece bakmasaydı.

Geri döndüm.

İçimi, dışımı kırık döküklük sardı. Henüz adını bilmiyorken…
“Daha önce karanfil kokulu çay hiç içmemiştim” dedim.

Yalnızca sessiz bir yolcu değildi artık

2009-05-26T01:46:00.011+03:00

“Bavulum ağır değil” dedim.
Tanıdık simalar arayan kayıp bir çocuk telaşıyla yüzümde ifade aradı. Bulamazdı ki. Çok önce öğrenmiştim, eğer yüreğimle birlikte çarpan bir şeyler olursa... Onları yalnızca yüreğimde yaşamayı, yalnızca yüreğimde gizlemeyi.

Sırt çantasından başka büyükçe bir spor çantası daha vardı. Yükünü sırtladı ve yürürken güneşin kavurduğu topraktan toz kalktı. Ardından seslendim:
“Buralarda bildiğiniz bir pansiyon var mı?”

Durdu. Gülümsedi mi? Yok, gülümsemedi. Bana öyle gelmiş olmalı. “Biraz yürümek zorundasın” derken, küçük bavulumu elimden almıştı bile.

Karşımızda uzanan yol çiçekler içindeydi.

Mor dikenler, sarı papatyalar, mine çiçekleri… Katırtırnaklarının kokusu sıcak havada içilen ılık bir şerbet gibiydi. Arnavut kaldırımı yolda ilerlerken İstanbul sokakları aklıma düştü. İhtimal, gözlerim ıslanabilirdi ki Ege’nin sesini duydum. Uzak adaların kıyılarına varıp, geri dönen dalgaların sesini. Tek katlı dükkânların, balıkçı kabinlerinin ardında olmalıydı tekneler, gümüş balıkları, denizkestaneleri…

Katırtırnaklarının baygın kokusundan kurtulup, yosun dolu tuzlu kokuyu içime çekmek istedim. Ah, bu mavi… Deniz ile gökyüzünün kusursuz birlikteliği. İşte, birazdan kavuşacağız.
“Orada daha ne kadar beklemeyi düşünüyorsun?”
Tamamen aklımdan çıkmıştı. Onu unutmuş, düşüncelere dalmıştım. Balık ağlarının yanında durmuş, bakıyordu. Yanına koştum, geri almak için bavulumu çekiştirdim; bırakmadı.
“Ama yoruldunuz...” dedim. Duymazdan geldi,
“Burada Hasan Ağabey’in çay bahçesi var. Çayı nefistir” dedi.

Bavulumu çekiştirmekten vazgeçtim.

Çay bahçesi tenhaydı, denizin yanı başındaydı. Birkaç adım sonrası kumdu, denizdi. Ahşap masalara rengârenk örtüler serilmiş, her masaya bir saksı çiçeği konmuştu. Denize en yakın olanına geçtim.

En uzağımdaki sandalyeye oturdu.

Ege’deki küçük çay bahçelerinde masaya önce su getirilir. Cam sürahileri buğulandıran su, dağ suyudur. Tadı… Dağlarda açan bitkilerin ıtır kokusu işlemiştir tadına. Buz gibi sudan bardak dolusu içtim. Beni izledi mi? Yok, hayır izlemedi. Bana öyle gelmiş olmalı.

Masamızda, iki bardak çay. Tek şeker attı çayına, sanki bile bile biraz gürültülü karıştırdı şekeri. Karşı kıyıya bakıyordu. Gözlerimi yüzünde gezdirdim.

Gecenin sönük ışığında, yüzündeki derin çizgileri gizleyen sessiz bir yolcu değildi artık.